Archive for the ‘Umræða’ Category

Tilraunadýrin

Posted: júlí 6, 2013 in Stjórnmál, Umræða

Það er víst ekkert leyndarmál að ég hef ekki verið mikill aðdáandi Ólafs Ragnars Grímssonar. Alls ekki. En mér hefur skilist að hann hafi verið virtur fræðimaður á sínu sviði, þeas. stjórnmálafræði, og margir hafa borið honum vel söguna sem fræðimanni.

Getur verið möguleg skýring á undarlegri hegðun forsetans síðustu mánuði að hann sé einfaldlega að gera gera einhvers konar rannsókn eða tilraun? Hvað getur forseti komist upp með hjá (að við héldum fyrirfram) þokkalega vel upplýstri þjóð – áður en henni blöskrar.

Mér er að minnsta kosti farið að líða eins og tilraunadýri.

Samsærisæsingurinn

Posted: júlí 6, 2013 in Spjall, Umræða

Mér varð það á að benda á skemmtilega grein á Facebook í gær 8-clues-your-friend-is-becoming-a-crazy-conspiracy-theorist þar sem nefnd eru til sögunnar nokkur atriði sem geta hringt viðvörunarbjöllum um að einhver sé að detta í pytt samsæriskenninga. Ekki svo að skilja að ég sé sammála hverju orði, ég bendi oft á eitthvað sem mér finnst skemmtilegt án þess að líma mig við hvert orð.

Ég fékk ansi langan reiðilestur til baka frá áhugamanni um samsæri. Ekki í frásögur færandi í sjálfu sér. Gífuryrðin eru ekkert nýtt fyrir mér frá þeim sem hafa þörf fyrir að sannfæra mig um tilvist samsæra, það er einhvern veginn eins og þeir haldi að ég kaupi frekar rökstuðning ef honum er drekkt í dónaskap! „samsærishálfviti“, „páfagaukatuð“, „barnalegu“, „andstyggilegan“, „drulla yfir þá sem eru ósammála“, „fullkomin hræsni af þér“, „ömurlega heimskulega“, „skammarlegt“, „ojbara“  eru nokkur dæmi af handahófi.

Svo voru mér gerðar upp fleiri, fleiri skoðanir sem ég hef aldrei haldið fram… og húðskammaður fyrir þær. Ekki í fyrsta skipti sem ég fæ þannig meðferð frá þeim sem vilja sannfæra mig um eitthvert samsærið.

Í greininni er hvergi haldið fram að þau átta atriði sem tilgreind eru eigi við alla samsærissinna, aðeins bent á nokkur möguleg dæmi sem einkenna suma, vísbendingar um að einhver sé hallur undir samsæriskenningar. Stór hluti af reiðilestrinum fór í að býsnast yfir að verið væri að gera lítið úr, og dæma, alla sem trúa á samsæri. Það er hvergi gert í þessum texta. Samt fékk ég til baka „alhæfingar um hvað „allir samsærissinnar segja“. Í gæsalöppum.

Svo fór ansi mikill hluti af textanum í að halda því fram að átt væri við  „heimskingjana úr grunnskólanum“, í gæsalöppum. Viðkomandi texti kemur hvergi fyrir í greininni en talað er um að einhver sem við höfum unnið með eða verið með í skóla, án þess að gera greind viðkomandi á skóla- eða vinnuárum að umtalsefni – og síðan „..trying to pretend that they are some kind of intellectual who is totally going to school you on “how things are in the world.“ – I hate to say this, but it’s true. It’s always the dumb ones)

Hvers vegna er ég að gera þetta að umtalsefni? Er þetta ekki bara smá misskilningur og fljótfærni í „réttlátri“ reiði??

Vegna þess að þetta er ekki í fyrsta eða annað sinn – ekki einu sinni hundraðasta – sem ég verð vitni að því að hugur samsærissinna starfar svona. Gífuryrði, viðmælanda gerðar upp skoðanir og reynist svo byggt á misskilningi. Auðvitað alls ekki alltaf, svo það sé á hreinu, en allt of oft.

Margar, en ekki allar, samsæriskenningar eru nefnilega studdar sömu rökleysunum, virðast byggja á jafn samhengislausri hugsun og styðjast við sama takmarkaða skilninginn á texta sem vísað er til. Þegar talsmenn málsstaðar gera sig ítrekað seka um jafn mikið getuleysi til að vinna úr upplýsingum, rjúka upp til handa og fóta án þess að skoða og hugsa málið… þá smám saman missi ég alla trú á getu viðkomandi til að vinna úr upplýsingum. Fyrir mér verður hann marklaus hávaðaseggur. Því miður.

PS. svo það sé á hreinu.. (1) þetta gildir ekki um alla sem trúa einhverju samsæri (2) ég er ekki að útiloka öll samsæri, stundum hef ég einfaldlega ekki hugmynd um hvað er satt og rétt, en kaupi annski kekki samsæriskenningu vegna þess að rökin eru ekki nægilega sterk..

PPS. ég ætla að loka á athugasemdir, legg ekki í fleiri athugasemdir á þessum nótum

Það er rétt að ókostir þjóðaratkvæðagreiðslna eru nokkrir.

Margir taka afstöðu

  • eftir óljósri tilfinningu
  • út frá ómálefnalegum áróðri
  • persónulegum hagsmunum
  • án þess að kynna sér rök með og á móti
  • án þess að þurfa að bera ábyrgð á afstöðu sinni

Gallinn er sá að í þingkosningum taka margir afstöðu, og kjósa

  • eftir óljósri tilfinningu
  • út frá ómálefnalegum áróðri
  • persónulegum hagsmunum
  • án þess að kynna sér rök með og á móti
  • án þess að þurfa að bera ábyrgð á afstöðu sinn

Þá hjálpar ekki að við atkvæðagreiðslu á Alþingi taka margir afstöðu, og kjósa

  • eftir óljósri tilfinningu
  • út frá ómálefnalegum áróðri
  • persónulegum hagsmunum
  • án þess að kynna sér rök með og á móti
  • án þess að þurfa að bera ábyrgð á afstöðu sinn

Það eru auðvitað til leiðir til að bæta niðurstöður almennra atkvæðagreiðslna.

Einfaldasta leiðin er að þeir sem taka þátt í atkvæðagreiðslu svari örfáum spurningum af handahófi sem sýna fram á að þeir hafi kynnt sér lágmarks efnistriði málsins. Hreinlegast væri að hafa þetta tölvuvætt.

Ég veit að þetta þykir róttækt. En flest mótsvör sem ég hef fengið eru innantóm, „æi, ég veit það ekki“, „ég held nú ekki“ og þar fram eftir götunum.

Þetta kemur. Kannski ekki fyrr en á næstu öld. En þetta kemur.

Mér dettur í hug í kjölfar skammstafanasvars ónefnds stjórnmálamanns hvort ekki sé rétt að veita verðlaun fyrir ómálefnalegasta svar ársins.

Væri ekki kjörið að safna þessu saman frá júní til maí á hverju ári og veita sigurvegaranum vegleg verðlaun.

Til greina koma ummæli íslenskra stjórnmálamanna sem koma að engu leyti málefnalega inn á það sem er til umræðu.

Er ekki kjörið að kalla þetta S.K.A.M.M. – S.T.Ö.F.U.N.I.N.? Þetta gæti staðið fyrir „Stórkostlega Kauðalega Aulahrollskveikjandi Merkingarlaus Málefnatóm Sauðsháttar Tóm Öfug Fátækleg Ummæli Nokkurar Innlendrar Nöldurskjóðu“.

Tilnefningar sendar hingað…

Ómálefnaleg umræða, útúrsnúningar og undanbrögð hafa því miður allt of oft einkennt stjórnmálaumræðuna.

Í gær heyrði ég haft eftir stjórnmálamanni að hann gerði ekkert með efnislegar athugasemdir stofnana vegna þess að heiti þeirra eru skammstöfuð.

Ég náði ekki hver þetta var, né hvert tilefnið var né hvaða mál var til umræðu. Enda skiptir það engu máli.

En er þetta ekki botninn á umræðu taktík? Og má þó benda á ansi mörg tilsvör sem veita harða samkeppni.

Ég skrifaði undir kröfu um óbreytt veiðigjald.

Ekki svo að skilja að mér finnist þetta besta lausnin, langt frá því..

En mér finnst fráleitt að fella þetta niður án þess að koma með nothæfa lausn.

Og ég hef enn ekki séð nein rök fyrir að ekki sé hægt að innheimta þetta… og þó þau rök væru fyrir hendi, þá væru réttu viðbrögðin auðvitað að gera nauðsynlegar lagfæringar í stað þess að fella niður.

Ég hef heldur ekki séð nein rök fyrir að þetta stangist á við stjórnarskrá, en ef þau rök eru til, þá staðfesta þau auðvitað hversu handónýt núverandi stjórnarskrá er.

Best væri að koma með nothæfa lausn. Á meðan er fráleitt að fara til baka í algjörlega ónothæft kerfi.

Rökleysan um reglur og undantekningar

Posted: júní 10, 2013 in Umræða
Efnisorð:,

Ég heyri alltaf nokkrum sinnum heyrt þennan gamla frasa að eitthvað sé undantekningin sem sanni regluna.

Þetta stenst auðvitað ekki skoðun. Undantekningar frá reglum – væntanlega er átt við að einhver regla sé á að eitthvað gerist – sannar engan veginn viðkomandi reglu. Þvert á móti grafa allar undantekningar undan því að um reglu sé að ræða. Því fleiri sem undantekningarnar eru þeim mun ólíklegra er nefnilega að um einhverja reglu sé að ræða.

Enda hvað með tvær undantekningar? Sanna þær „regluna“ enn frekar? Eða þrjár? Hvenær eru undantekningarnar orðnar nægilega margar til að sýna fram á að ekki sé um reglu að ræða?

Nú er það auðvitað ekki þannig að ein undantekning afsanni alltaf eitthvert mynstur eða líkur á að eitthvað gerist. En undantekning sannar aldrei eða sýnir fram á einhverja reglu. Þvert á móti er rétt að skoða allar undantekningar sem vísbendingu um að ekki séu um að ræða reglubundið fyrirbæri.

Mér hefur lengi þótt tímabært að endurskrifa stjórnarskrána frá grunni. Hún er ruglingsleg, mótsagnakennd og tekur ekki á mikilvægum atriðum – hefur verið gagnslaus þegar kemur að skilgreiningu á hlutverkum, völdum og ábyrgð ráðamanna.

Helstu svörin sem ég hef fengið er að það sé allt í lagi að hún sé ruglingsleg, takmörkuð og óskýr… við höfum hefðir til að styðjast við.

Fyrir nokkrum árum braut núverandi forseti þá hefð að forseti nýtti sér ekki þann möguleika að neita að skrifa undir lög. Sami einstaklingur hafði reyndar áður talið að hefðarinnar vegna væri þetta vald ekki hjá forseta lengur.

Aftur braut forsetinn blað í gær þegar hann fór að segja þingmönnum fyrir verkum í stórpólitískum málum. Bæði þegar kom að aðild að Evrópusambandinu. Og ekki síður þegar kom að endurskrift stjórnarskrárinnar.

Um leið og forsetinn fór að segja sína skoðun á stjórnarskrá, og það við setningu þingsins.. undirstrikaði hann hversu losaralega gamla stjórnarskráin er, hversu gagnslausar hefðirnar eru og hversu mikilvægt er að fá nothæfa stjórnarskrá.

Talandi um sjálfsmark…

Evrópusambandið skelfur..

Posted: júní 6, 2013 in Stjórnmál, Umræða
Efnisorð:

Ef marka má forsetann þá er enn ein krísan yfirvofandi hjá Evrópusambandinu. Þetta mögulega áfall felst í þeirri ógn ef svo færi að Ísland skyldi nú hafna aðild að sambandinu. Út frá þessum ótta reiknar hann svo út að Evrópusambandið hafi ekki áhuga á að klára viðræðurnar.

Ekki svo að skilja að ég efist um að Evrópusambandið hafi tilbúna neyðaráætlun til að bregðast við þessu hugsanlega krísuástandi sem gæti skapast Ísland skyldi hafna aðild. Ég er svona einhvern veginn meira að efast um að sambandið myndi líta á þetta sem eitthvert sérstakt áfall. Kannski meira í þá áttina að þeim sé nokkurn veginn sléttsama, kannski einhver pirringur að þjóð sé að sækja um aðild án þess að hugur fylgi máli. En að höfnun smáþjóðar vegi yfirleitt eitthvað á móti ákvörðunum þeirra sem hafa sóst eftir og þegið aðild breytir auðvitað sáralitlu – svona kannski líkara því að missa af þúsundkalli eftir að hafa grætt milljónir… eða þannig.

En svo er alltaf hinn möguleikinn.

Sem er að ekkert sé að marka kallinn.

Þessi belgingur að við séum svo stórmerkileg að það yrði öðrum þjóðum áfall ef við skyldum hafna því að leika með minnir nefnilega illa á ýmis vandræðaleg kjánahrolls ummæli fyrir nokkrum árum um hversu merkilegir við Íslendingar séum.

Mig dreymdi undarlegan draum, Við fjölskyldan höfðum (í draumnum) ágætis tekjur af því að skola grænmeti. Við keyptum þetta ódýrt, skoluðum og þrifum og seldum með talsverðum hagnaði. Við höfðum reyndar þurft að fjárfesta í búnaði, bæði við að skola og þurrka og eins til að dreifa vatninu. Til málamynda borgaði ég konunni fyrir vatnsnotkunina en það er frekar lítið, ég man ekki hvers vegna, sennilega vegna þess að hún hafði sett upp allan búnaðinn.

Svona rétt rúmlega þriðjungur tekna heimilisins kom af þessari vinnu.

En aðalinnihaldið var að aðrir fjölskyldumeðlimir, og einhverjir kunningjar, voru alltaf að segja okkur að hætta þessu og fara að gera eitthvað annað, þetta sé óþriflegt og allt of hátt hlutfall tekna heimilisins komi af þessu. Þá séu græjurnar ljótar og garðurinn sé ekki eins fallegur. Þau tala líka mikið um að konan geti fengið miklu hærra verð fyrir vatnið ef við gerum eitthvað annað við það, notum það bara sjálf í eitthvað annað.

Þetta vafðist samt fyrir mér. Ég gat alveg fallist á að í sjálfu sér væri gott að hafa tekjur af fjölbreyttari vinnu. En ég vildi ekki að hætta þessu til að gera „bara eitthvað annað“ fyrr en ég fengi svör um hvað þetta „bara eitthvað annað“ ætti að vera og hvernig það myndi skila heimilinu tekjum – nú eða spara nægileg útgjöld á móti. Þá var ég ekki að skilja að það myndi breyta miklu þó ég borgaði konunni minni miklu hærra verð fyrir vatnið, ef það eru hvort sem er bara tilfærslur innan heimilisins.