Ég var aðeins að hugsa… eftir að hafa ítrekað lesið algjörlega óboðlegt sorp í einum prentmiðlinum síðustu daga.

Ef ég skil rétt þá er gert ráð fyrir talsverðum ríkisstyrkjum til fjölmiðlum í nýju frumvarpi.

Það er svo sem gott og blessað. Eða ekki, reyndar er það meira en umdeilanlegt.

En ef hugmyndin er að dæla almannafé í fyrirtæki á þeim forsendum að þau þjóni almannahagsmunum.. má þá ekki gera kröfur um að þeir vinni faglega.

Veitingastaðir sem bjóða upp á sorp mega eiga von á að þeim sé lokað. Nú ætla ég ekki að leggja til að fjölmiðlar megi ekki vinna eins og þeim sýnist (jú, gott og vel, auðvitað innan skynsamlegra marka) – en ef þeir ætlast til að fá almannafé til rekstursins, þá er ekkert óeðlilegt við að gera kröfu um fagleg vinnubrögð.

Þetta þarf ekki að vera flókið, ein fölsk frétt, tilhæfulaus áburður.. hvort sem er í fréttum, aðsendum greinum eða ritstjórnargreinum kostar 1% af stuðningi.

[úff, hann er búinn að tala stanslaust í þrjú korter, getum við ekki skipt aðeins um umræðuefni, mér fannst miklu skemmtilegra að …]

[usss… nei, nei, finnum eitthvað nýtt, hann hlýtur að þurfa að anda bráðum]

Já, einmitt, eins og ég segi, þú ert góður maður! Skál! En að öðru, við þurfum að finna okkur eitthvert gott mál til að keyra upp fylgi flokksins. Það er ekkert eins öruggt og að spila á smá þjóðernishyggju og sannfæra fólk um að einhverjir útlendingar séu að koma og stela frá þeim. Sjáiði Trump. Sjáiði Brexit. Þetta er skothelt.

Já, en við höfum nú kannski ekkert þannig til að vinna með.

Höfðu þeir eitthvað? Nei! Við bíðum ekki eftir að tækifærin komi upp í hendurnar á okkur, við búum þau til!

Gott og vel, ég er ekkert nema eyrun, ég heyrði meira að segja hjól bremsa úti á götu!

Mér dettur i hug að grípa reglugerðir frá Evrópusambandinu, þriðja orkupakka, gera hann að okkar baráttumáli!

Já, en þetta er bara þriðji liðurinn í nokkuð venjulegri rútínu sem skiptir engu máli.

Við stillum þessu upp sem stóru baráttumáli, blöndum sæstreng inn í málið…

Já, frábært, eitt af því sem ég gerði var að opna fyrir lagningu sæstreng, hitti David fyrir nokkrum árum og það var svo fyndið að..

Nei, nei, við verðum á móti lagningu sæstrengs!

Ha? Er eitthvert vit í því? Hvort sem er, það kemur þessum pakka ekkert við.

Það er ekkert svo flókið að tengja þetta saman, skal senda þér tölvupóst á morgun hvernig við hjólum í þetta!

Já, en, æ, ég veit, ekki við höfðum fullt af tækifærum til að gera athugasemdir við þennan orkupakka, þetta er einfalt tæknilegt atriði, ég sá að minnsta kosti ekkert athugavert við hann… verður ekki fólk tortryggið ef ég ætla allt í einu að vera á móti einhverju sem ég gerði engar athugasemdir við á sínum tíma.. og vera á móti sæstreng sem ég opnaði fyrir???

Eins og kjósendur komi til með að muna það! Ef einhver rifjar upp þá eru það bara persónulegar árásir, það virkar alltaf.

 

Ef ég skil rétt þá er það niðurstaða Persónuverndar að Bára hafi gerst brotleg við lög um persónuvernd.

Ekki með því að taka upp dólgslætin á almannafæri. Og ekki með því að dreifa til fjölmiðla. Hvort tveggja hafi verið í góðu lagi, svo langt sem ég skil.

Hún hafi bara ekki mátt taka upp svona lengi.

Þá vakna nú nokkrar spurningar.

Ef ég verð vitni að svona tali, hversu lengi má ég taka upp? Helst nákvæman mínútufjöldla. Þarf ég að hætta í miðri setningu?

Ef mér heyrist samtalið vera að gerast æ meira „krassandi“, má ég þá halda áfram að taka upp ef ég eyði því sem komið er?

Má ég kannski taka allt upp en eingöngu dreifa takmörkuðum hluta?

Eða hef ég bara ákveðinn tíma til að taka upp og þyrfti því að sætta mig við að missa, til að mynda, af játningum um lögbrot?

Mætti ég klára að taka upp eftir tiltekinn tíma og benda öðrum gesti á að taka við?

PS. álit mitt á „Klausturbárðunum“ hefur ekkert breyst og hefði ekkert breyst þó persónuvernd hefði komist að því að Bára hefði brotið persónuverndarlög mun alvarlegar en fram kemur í úrskurðinum.

Enski tónlistarmaðurinn Martin Stephenson kemur til landsins í vor og heldur hljómleika á Dillon, sumardaginn fyrsta, 25. apríl.

Við fórum að hlusta á tónlistarmanninn Martin Stephenson í kringum 1990, held að það hafi nú komið ábendingar úr nokkrum áttum, kannski Orri, Kjartan…

Ætli það hafi ekki verið platan Gladsome, Humour & Blue sem varð til þess að við Iðunn féllum fyrir tónlistinni. Boat to Bolivia er fín, báðar gerðar með hljómsveitinni The Daintees. Og svo er fullt af lögum af Sweet Misdemeanour (sem hann gerði með Joe Guillen) stöðugt í spilun hjá okkur. Og svo auðvitað lög af hinum og þessum plötum. Mörg uppáhaldslög, en ætli There Comes A Time (má finna á YouTube: There Comes A Time) sé það sem hvað dettur hvað oftast inn..

Lögin hafa sem sagt stöðugt verið í spilun hjá okkur, ekki síst á ferðalögum.

Fyrir nokkrum árum vorum við á leiðinni á Einifell og Iðunn segir (eitthvað á þessa leið), sennilega undir Nancy, „rosalega á hann mikið af góðum lögum, synd að við skyldum ekki ná að sjá hann áður en hann dó“.. ég hafði ekki heyrt að hann hefði dáið, en ákváðum að ef hann væri nú enn á lífi, þá væri komið á dagskrá að sjá hann á hljómleikum.

Ég fann enga hljómleika í boði og í framhaldinu fór ég að athuga hvort það væri mögulegt að fá hann til Íslands. Jú, jú, það gekk vel og hann var til í að koma og fór ekki fram á mikið. En eftir stutta könnun kom í ljós að það voru ekkert sérstaklega margir sem þekktu tónlistina. Þeir sem þekktu voru allir mjög hrifnir. En bara ekki nógu margir. Það var fljótt ljóst að það yrði einfaldara og ódýrara að fara út og sjá hann spila en að standa í „innflutningi“.

En eitthvað gekk illa að púsla saman að sjá hann við ferðir, fann einfaldlega ekki mikið af hljómleikum. En Siggi sagði okkur síðasta haust frá því að hann væri að halda upp á 30 ára afmæli Gladsome.. og væri að spila víða á Bretlandi. Við stilltum upp smá hópferð til Edinborgar fyrir jólin, en þrátt fyrir nokkurn áhuga í upphafi, kvarnaðist fljótt úr hópnum og við fórum bara fjögur, við Iðunn, Halli Reynis & Steinunn.

Hljómleikarnir stóðu heldur betur undir væntingum og vel það. Emma Flowers spilaði á undan og kom skemmtilega á óvart, fullt af fínum lögum. Svo var platan Gladsome…  spiluð í heilu lagi og nokkur aukalög fylgdu. Það kom kannski mest á óvart hvað hann var að njóta þess að spila, lögin eru nú sum hver svona, hvað-skal-segja, frekar dapurleg og við bjuggumst svona hálft í hvoru við að hann myndi fela sig á bak við hátalarana og renna yfir efnið.

En heldur betur ekki, það kjaftaði á honum hver tuska, og greinilega hvað bæði honum og frábærri hljómsveit, The Daintees, fannst gaman að spila. Með bestu hljómleikum sem við höfum séð.

Við náðum honum aðeins eftir hljómleikana og í framhaldinu kom upp að fá hann til Íslands. Við sögðum að það væru nú kannski ekki nema 30 manns sem myndu mæta, en hann sagði það í góðu lagi, hann myndi glaður spila fyrir 30 manns. Vildi helst fara hring um Ísland.

Eftir smá vangaveltur var ákveðið að hann kæmi einn og spilaði á Dillon. Vonandi gengur nægilega vel til að það verði hægt að fá hljómsveitina, The Daintees, með fljótlega.

Ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að lýsa tónlistinni. Þegar við vorum komin af hljómleikunum í Edinborg hittum við nokkra Íslendinga og eftir smá spjall, þar sem við sögðum frá því hvar við hefðum verið, spurðu þau hvernig tónlist þetta væri. Ég hafði eiginlega engin svör. Þjóðlagatónlist, reggae… minnir kannski að einhverju leyti á Elvis Costello, en er samt ekkert líkur Costello! Skemmtilegar og óvenjulegar hljómasamsetningar, samt „áreynslulaust“ og frábærar sönglínur.

En, hlakka til að sjá hann á Dillon.

City Hall Martin Best

Allt er fertugum fært og sextugum sennilega líka… eins og segir einhvers staðar… amk. hér.

Ég er sem sagt að horfa á að verða sextugur bráðum, nánar tiltekið föstudaginn 8. febrúar.

Eftir talsverðar vangaveltur um hvort og þá hvað ég ætti að gera í tilefni dagsins, halda stóra afmælisveislu, halda veislu eingöngu fyrir fjölskylduna, eða fjölskyldu og nánustu vina, vera að heima, fara í siglingu, bíða fram á sumar og halda garðveislu, fara í helgarferð – taka hugmynd Jóns Stefánssonar og bjóða í veislu en vera sjálfur að heiman?

En mig langar einfaldlega ekkert sérstaklega til að halda hefðbundna afmælisveislu. En eitt það skemmtilegasta sem ég geri er að halda hljómleika. Og er það þá ekki svarið? [Jú].

Þannig að eftir smá yfirlegu er ráðið að halda hljómleika á afmælisdaginn, ekki beint hátíðarhljómleikar og alls ekki afmælisveisla, það kostar inn (reyndar lítið og frítt til 22:30), engar veitingar, engar ræður, engar gjafir og ef einhver reynir afmælissöng þá…

Við verðum á Hard Rock, föstudaginn 8. febrúar, byrjum 22:30, Fræbbblarnir spila að sjálfsögðu og svo ákvað ég að fá gesti úr óvæntum áttum, sonurinn Guðjón Heiðar (Projekt), Björn Thoroddsen, Halli Reynis og Unnur Malín koma öll og taka nokkur lög – vonandi amk. eitt Fræbbblag hvert.

Og svo því sé haldið til haga, ég ætlast verð ekkert móðgaður eða sár ef einhver hefur ekki tök á eða áhuga á að mæta, þetta er bara hugsað fyrir þá sem hafa gaman af… við fáum næg önnur tækifæri til að hittast og skála fyrir tímamótunum.

Og svo því sé líka haldið til haga, þá eru allir velkomnir.

Þá virðast veggjöldin vera á leiðinni.

Fyrir það fyrsta þá er þetta grundvallarmisskilningur, misskilningur sem byggir á því að gott samgöngukerfi sé eingöngu fyrir þá sem keyra um á bíl.

Auðvitað kemur gott samgöngukerfi öllum til góða.

Og það þarf ekki að benda á kostnaðinn sem lélegt kerfi hefur í för með sér fyrir okkur öll.

Ekki bætir úr skák að fyrirhuguð gjöld leggjast ekki í nokkru samræma á þá sem nota vegakerfið, ef við gefum okkur að þeir sem nota vegakerfið mest eigi að greiða fyrir uppbyggingu þess – sem eins og áður segir, gengur ekki upp.

Þá er eiginlega fráleitt að fara í skattheimtu sem kostar talsvert í framkvæmd og étur þannig hluta af gjöldunum, þetta er einfaldlega glórulaus sóun á peningum.

Að lokum treysti ég ekki þessum skattpíningarkóngum fyrir horn, reynslan hefur margsinnis sýnt að sérstök gjöld, ætluð til afmarkaðra verkefna, renna fljótlega í hvaða önnur verkefni sem sem þykir vinsælt að hafa í forgangi hverju sinni.

Bank, bank

Posted: janúar 20, 2019 in Umræða

Það er auðvitað ekki annað hægt en að hafa skoðanir á bönkunum þessa dagana.

Ég sé engin sérstök rök fyrir því að ríkið sé að eiga og reka banka, frekar en að ég sé engin sérstök rök fyrir því að ríkið eigi yfirhöfuð að vera að standa í atvinnustarfsemi á samkeppnismarkaði.

Hvað þá að ríkið standi í rekstri tveggja banka á sama markaði, það er í rauninni alveg galið.

Jú, bankastarfsemi er talsvert frábrugðin annarri starfsemi, en ég sé ekkert sem kallar á ríkisrekstur.

Bankar í einkarekstri fóru vissulega illa með okkur í hruninu, en það segir (mér amk.) frekar að það sé nauðsynlegt að hafa strangar reglur og gott eftirlit með starfsemi banka.

Salan á bönkunum til einkaðila var vissulega misheppnuð, hvort sem kenna má um aulagangi / getuleysi eða hvort vísvitandi var verið að koma þeim til valinna einstaklinga. Það segir ekki að það sé ekki hægt að standa vel að því að selja bankana.

Bankarnir skila talsvert miklum arði í ríkissjóð, það er ekki endilega til marks um að ekki megi selja bankana, það getur alveg eins verið til marks um að það eigi að setja háan verðmiða á þá.

Svo eru hugmyndir um að nota tækifærið og stofna „samfélagsbanka“.

Fyrir það fyrsta, er „samfélagsbanki“ ekki að mestu leyti sama hugmynd og „sparisjóður“, svona eins og lagt var upp með á sínum tíma? (verð samt að hafa þann fyrirvara að mögulega er ég ekki nægilega vel að mér í sögunni) Erum við ekki með sparisjóði? Eru þeir að standa sig betur?

Ef samfélagsbanki er svona góð hugmynd, hvers vegna eru þeir sem tala stöðugt fyrir henni ekki einfaldlega löngu búnir að koma henni í framkvæmd? Það er frekar marklítið að tala fyrir hugmynd en þora ekki að framkvæma.

Með þeim fyrirvara að umræðan um samfélagsbanka er svolítið út og suður þá, heyrist mér að helstu vonir bundnar við lægri vexti. Fyrir það fyrsta, jú, en þá lækkar væntanlega hagnaður og arður sem fer í ríkissjóð. Það er ekki bæði hægt að nota þau rök að ríkið eigi að halda bönkunum vegna þess að þeir skili svo miklu í ríkissjóð og að það eigi að breyta þeim í samfélagsbanka sem skili litlum arði.

Hér rifjast upp þegar fyrrverandi þingmaður hélt báðum rökunum fram á sínum tíma, nánast í sömu setningu og þegar bent var á mótsögnina var svarið eftir smá umhugsun svona einhver útgáfa af „það sprettur og sprettur“.

Og ef hugmyndin með samfélagsbanka er að lækka vexti – sem væri klárlega mun betri kjarabót en öll þvælan um verðtrygginguna – þarf einhvern samfélagsbanka til? Er ekki einfaldast fyrir núverandi banka í eigu ríkisins að lækka vexti? Jú, skilar minni hagnaði í ríkissjóð, en það er ekki bæði hægt að halda og sleppa þó margir tali þannig.