Bless Arsenal?

Posted: apríl 20, 2018 in Umræða

Eiginlega alveg frá því að ég byrjaði að fylgjast með enska boltanum þá hefur Derby County verið mitt lið, man ekki nákvæmlega, en stórsigur á (að mig minnir) Tottenham frekar en Liverpool var sýndur á RÚV og kveikti á einhverjum perum hjá mér.

Ég hreifst af Brian Clough sem knattspyrnustjóra og ástríðu hans fyrir góðum fótbolta.. og Derby var mitt lið. Það spillti ekki að þeir urðu óvænt Englandsmeistarar 1972. Og liðið endurtók leikinn 1975 þegar Dave Mackay var tekinn við sem knattspyrnustjóri.

Í öllu falli, þá hefur Derby verið mitt lið.. jafnvel þegar ég mætti í verslun í London að kaupa Arsenal dót fyrir vin okkar og spurði í leiðinni hvort þeir væru ekki með eitthvað tengt Derby.. og fékk svarið „We only do football, mate“.. þá eru þeir mitt lið í enska boltanum. Ég sá reyndar í fyrsta skipti leik með þeim fyrir þremur árum, á útivelli á móti Leeds United. Leikurinn var sá síðasti á tímabilinu og skipti engu máli, bæði lið með endanlegt sæti. En það var vel við hæfi, Leeds voru erki óvinirnir á fyrri hluta áttunda áratugarins, þeirri sögu voru gerð fín skil í mjög vel heppnaðri kvikmynd, „The Damned United“.

Sem sagt, á meðan Derby hefur verið að dóla sér í neðri deildum eða verið að setja met í slökum árangri í efstu deild, þá þurfti ég auðvitað lið til að halda með í efstu deild. Um tíma var Nottingham Forest „varaliðið“ mitt (enda Brian Clough stjóri liðsins), Manchester City í stuttan tíma, en svo tók Arsenal við.

Arsenal undir stjórn Arsene Wenger smellpassaði, hugmyndafræðin og ástríðan fyrir skemmtilegum fótbolta var eitthvað sem ég kunni að meta. Hvort Arsenal vann einhverja titla (eða ekki) var hálfgert aukaatriði fyrir mig, félagið sem slíkt skipti mig nákvæmlega ekki nokkru máli – það var kannski helst að ef liðið næði árangri með því að spila góðan fótbolta þá væri það hvetjandi fyrir önnur lið.

Þannig að um leið og Arsene Wenger er farinn þá er mér slétt sama um hvernig Arsenal gengur… nema kannski/mögulega/hugsanlega þeir finni einhvern annan með sambærilegar hugmyndir.

Ég hef aldrei skilið fólk sem kallar sig stuðningsmenn félagsins en stendur í því að níða niður knattspyrnustjórann, stjóra sem hefur gert félagið að stórveldi og skilað ótrúlegum árangri á yfir tutttugu ára ferli. Og ég held að ég gæti seint verið hluti af stuðningsmönnum félags þar sem stór hluti stuðningsmanna kemur fram við Wenger eins og þeir hafa gert síðustu ár.

Fyrst var kvartað yfir að liðið ynni enga titla, þrátt fyrir að hafa náð meistaradeildarsæti reglulega í tuttugu ár… svo vinnur félagið þrjá stóra titla á fjórum árum og en missir eitt árið af meistaradeildinni, þá skipta titlarnir engu máli, heldur bara að vera í meistaradeildinni.

Wenger er skammaður fyrir að kaupa enga leikmenn, svo kaupir hann nokkra fyrsta flokks leikmenn… aftur er hann skammaður, fyrir að kaupa ekki rétt, fyrir að kaupa ekki enn meira. Endalaus kaup meðaljóna á yfirverði eru ekki endilega alltaf lausnin að árangri, eins og dæmin sanna.

Getur verið að viðhorf stuðningsmanna sé vandamálið? Getur verið að leikmenn vilji fara annað þegar hluti stuðningsmannanna er í stöðugu stríði gegn félaginu? Getur verið að þetta umhverfi verði til að það vanti eitthvað upp á viljann til að leggja sig fram?

Ætli sama lið og kvartar og kveinar núna verði ekki farið að heimta Wenger aftur eftir hálft ár.

En þá er bara að vonast til að Derby County hafi það loksins af að komast aftur upp í úrvalsdeildina. Ef ekki, þá eru Manchester City auðvitað að spila frábæran fótbolta og hugmyndafræði Guadiola eitthvað sem ég kann að meta… en bakgrunnurinn (eigendurnir) trufla mig. Tottenham eiga til að spila flottan fótbolta, en ég hef ekki mikla trú á að það endist. Liverpool spilar stórgóðan bolta á góðum degi, en ég held að ég geti aldrei haldið með því félagi. Svo eru sögusagnir um að Wenger taki við Everton… það gæti auðveldlega verið fínasti kostur.

Þegar ljóst var að karlalandslið Íslands í fótbolta átti möguleika á að komast á HM í sumar var ég í fyrstu ekkert á því að fara. Svo þegar þetta varð raunverulegra varð áhuginn smám saman meiri og eftir að liðið tryggði sér þátttöku var ég orðinn mjög spenntur. Ekki minnkaði spennan við að eiga möguleika á að sjá þá spila við Argentínu á HM. Þannig að við sóttum um miða.

En svo fóru að renna á okkur einhverjar grímur, að hluta til þær sömu og áður en þetta varð raunhæft.

Og á endanum drógum við umsóknina okkar til baka.

Fyrir það fyrsta þá fórum við á alla leikina í riðlakeppninni á EM í Frakklandi. Virkilega gaman að upplifa þetta, stemmingin einstök og ekki spillti árangurinn fyrir.

En við erum búin að horfa á liðið spila á stórmóti, vissulega ekki HM, en samt…

En aðal ástæðan fyrir að við hættum við er nú eiginlega að mér líkar ekkert sérstaklega vel við það sem er að gerast í Rússlandi. Gott og vel, það má eflaust benda mér á tvöfeldni og ekki er ég alveg með á hreinu hvar ég dreg mörkin.

Ég veit ekki hvar ég á að byrja eða hvernig ég á að útskýra almennilega. Það eru ekki bara stjórnvöld, hegðun þeirra gagnvart öllum sem voga sér að gagnrýna, árásir á blaðamenn, nýlegar breytingar á lögum sem leyfa heimilisofbeldi, fordómar gagnvart fólki vegna kynhneigðar… og ekki bara frá stjórnvöldum – heldur virðist vera nokkuð mikil sátt um þetta í samfélaginu.

En ætli dropinn sem fyllir mælinn sé ekki stuðningur við Assad og fjöldamorð Sýrlandsstjórnar á eigin borgurum, notkun efnavopna gegn almennum borgurum. Ég veit ekki hver eitraði fyrir Skripal og það myndi telja frekar lítið í þessu samhengi þó það sannaðist endanlega að Rússar hefðu staðið á bak við það.

Kannski skipti ég um skoðun þegar nær dregur, kannski vegur stuðningurinn við frábært íslenskt landslið þyngra þegar á reynir, mögulega afsaka ég það með að þetta sé FIFA en ekki Rússland sem stendur fyrir mótinu, það er ekki útilokað að eitthvað breytist í Rússlandi (hversu yfirborðskennt sem það verður og væntanlega til þess eins að bjarga andlitinu fyrir HM). Og kannski langar mig einfaldlega þegar þar að kemur.

Ég styð dótturina, Alexöndru Briem, (að sjálfsögðu) í prófkjöri Pírata fyrir borgarstjórnarkosningarnar í vor. Ekki bara vegna þess að hún er dóttir mín, heldur einfaldlega vegna þess að hún á fullt erindi í borgarstjórn.

Þetta er ekki flókið, hún er málefnaleg, sem þýðir að hún kynnir sér málefni áður en hún tekur afstöðu og hlustar á rök með og á móti.

Hún er dugleg, hefur unnið gríðarlega gott starf fyrir Pírata, störfin þar eru gott dæmi um að hún kemur hlutum í verk og klárar þau verkefni sem þar að vinna.

Heiðarleg og vill leggja sitt af mörkum til að skapa betra samfélag.

Sem sagt, allt sem við þurfum á að halda hjá þeim sem við viljum að vinni fyrir okkur.

Nú er það reyndar þannig að það er mikið úrval af góðu fólki í framboði í prófkjörinu og ég hvet alla til að kynna sér frambjóðendur og taka þátt.

Haukur og íslensk stjórnvöld

Posted: mars 18, 2018 in Umræða

Ég hef séð nokkuð miður skemmtilegar athugasemdir á samfélagsmiðlum um það hvort íslensk stjórnvöld eigi að vinna að því að fá svör við því hvað kom fyrir Hauk Hilmarsson.

Ég hef nánast fullkomna skömm á þeim ummælum þar sem hvatt er til að stjórnvöld og stofnanir sleppi því að vinna í málinu… ég næ ekki almennilega að koma orðum að því hvað ég ber litla virðingu fyrir fólki sem sýnir algjöran skort á samúð í svona aðstæðum.

Burtséð frá því hvað okkur finnst um ákvarðanir Hauks – sem virðist hafa ákveðið að berjast fyrir sjálfstæði þjóðar sem er ofsótt svo að jaðrar við þjóðarmorð, í umhverfi þar sem ekki fæst betur séð en að hafi verið mjög áhugaverðar tilraunir við mjög erfiðar aðstæður að skapa samfélag sem byggir á þeim grunnhugmyndum sem flestum okkar þykja góðar og gildar – og burtséð frá því að ég efast um að þeir sem gagnrýna ákvörðun hans hefðu gagnrýnt ákvörðun Íslendings að berjast með bandamönnum í seinni heimsstyrjöldinni.

Sem sagt, gefum okkur, umræðunnar vegna, að ákvarðanir hans hafi verið „heimskulegar“, jafnvel „glórulausar“, og skoðum aðeins betur.

Gildir þá það sama um einstakling sem veður illa undirbúinn á fjöll? Einstakling sem fer vel undirbúin í fjallgöngu þar sem vitað er að grjóthrun getur verið lífshættulegt? Einstakling sem fer í borgarhluta erlendrar stórborgar þar sem vitað er að glæpatíðni er há og ferðamenn eru skotmörk? Einstakling sem fer sér að voða á ferðalagi eftir neyslu vímuefna? Einstakling sem keyrir ekur eins og vitleysingur og slasar sig? Einstakling sem fer út á vatn (eða sjó) án þess að gá til veðurs og týnist? Einstakling sem fer í gönguferð án nauðsynlegs búnaðar?

Væru svörin alltaf, „nei, íslenska ríkið á ekki að eyða skattpeningunum mínum í að aðstoða fólk sem tekur heimskulegar ákvarðanir“? Eða er þetta eingöngu sjónarmið í þessu ákveðna tilfelli vegna þess að viðkomandi eiga erfitt með að skilja ákvörðunina?

Jafnvel þó við gæfum okkur að ekki sé ástæða til að aðstoða einstakling í þessari stöðu (sem ég er aftur fullkomlega ósammála, en skoðum aðeins nánar) þá snýst þetta ekki síst um aðstoð við aðstandendur, fjölskyldu, vini og kunningja. Hvað sem fólki finnst um ákvarðanir viðkomandi einstaklings, þá hefur þetta fólk ekkert til saka unnið, ekki tekið neinar „heimskulega“ ákvörðun og á ekki annað skilið en að við aðstoðum eftir bestu getu.

Að einhverju leyti minnir umræðan á þá sem halda því fram að ekki eigi að hjálpa eiturlyfjafíklum vegna þess að þeir beri sjálf ábyrgð á sínum ákvörðunum og eigi ekkert annað skilið en að taka afleiðingunum. Þeir sem helst halda þessu á lofti finnst samt sjálfsagt að samfélagið hjálpi þeim sem hafa farið sér að voða og tapað heilsu á reykingum, áfengisneyslu, óhollu mataræði, hreyfingarleysi, óundirbúnu fjallarápi, glæfraakstri… svo ég nefni einhver dæmi.

Kannski eru þetta að einhverju hluta til varnarviðbrögð, mögulega er fólk að styrkja sig í að telja sér trú um að svona nokkuð komi nú ekki fyrir sig.

Áður en þið slengið fram heimskulegum athugasemdum og vanhugsuðu skítkasti á samfélagsmiðlum… hugsið, þið gætuð þekkt eða verið skyld næsta einstaklingi sem þarf aðstoð.

Og gott og vel, líkurnar á að hann sé enn á lífi, jafnvel í haldi Tyrkja, eru kannski hverfandi, en á meðan þær eru einhverjar og á meðan ekki fást skýr svör… þá er það auðvitað skylda íslenskra stjórnvalda að krefjast svara.

Það er nánast galið að fylgjast með umræðunni vegna frumvarps um að banna umskurð barna. Út af fyrir sig mætti mögulega hugsa betur og kannski er þetta einfaldlega þegar bannað. En það mætti halda að það væri keppikefli þeirra sem mótmæla frumvarpinu að „dekka“ alla rökleysubókina.

Nokkrar greinar hafa birst í Fréttablaðinu nýlega.

Skoðum aðeins „rökin“.

„Ég hef aldrei hitt mann“ notar einn sem tölfræðilegar upplýsingar.

Allir skauta yfir tölur um fjölda barna sem hafa dáið í kjölfar aðgerðarinnar. Einn kallar það agnarlitla áhættu – kannski tölfræðilega lágt hlutfall, en ekki svo „agnarlítil“ áhætta að deyja.

Þau „rök“ heyrast kannski oftast að þar sem þetta sé trúarlegur siður þá sé það skerðing á trúfrelsi að banna þetta. Fyrir utan þá einföldu staðreynd að ekki er verið að skerða trúfrelsi nokkurs manns, aðeins að takmarka trúfrelsi einstaklingsins við hann sjálfan og setja skorður við að skaða aðra. Og enginn virðist þekkja bönn við margs kyns trúarathöfnum eða siðum í forneskjulegum samfélögum, bönn sem er sett vegna þess að viðkomandi athafnir stríða gegn almennum hegningarlögum, mannréttindum og/eða almennri skynsemi. Eða kannski kjósa þeir einfaldlega að hunsa óþægilegar staðreyndir – þarf ég nokkuð að nefna mannfórnir, dauðarefsingsar fyrir litlar sakir, þrælasölu, umskurð kvenna?

„Flestir“ þolenda virðast sáttir er ein fullyrðing, ekki veit ég hvaðan sú tölfræði er komin, eflaust eru ekki margir að tjá sig, en ef einhver þarf persónulega nálgun, þá má benda á lýsingu Hrafns Gunnlaugssonar.

Þá er því haldið fram að þessi aðgerð sé órjúfanlega hluti af trúnni. Samt er fjöldi fólks sem tilheyrir þessum trúarbrögðum án þess að fylgja þessari hefði, kannski ekki stór, en einn er nóg til að þetta geti aldrei talist „órjúfanlegur hluti“.

Þá eru auðvitað hefðbundnar rökleysur settar fram, athöfninni er líkt við að gefa fermingarbörnum messuvín, að foreldrar megi reykja ofan í börn og borið saman við afstöðu Votta Jehóva til blóðgjafa. Fyrir það fyrsta, eitt mannréttindabrot réttlætir ekki annað, þetta er fráleit rökleysa. Hitt er að sopi af messuvíni telur varla meira en sopi af malti, enginn dauðsföll eru þekkt af völdum messuvíns (nei, ekki heldur alkóhólismi) og þeir sem messuvínið þiggja eru eldri en vikugamlir, nánast fullorðnir, enda „fullorðinsvígsla“. Svo langt sem ég veit þá mega foreldrar ekki reykja ofan í börn og ef svo er, þá er um að gera að banna þeim það. Svo eru Vottar Jehóva nefndir til sögunnar og sá ósiður þeirra að neita blóðgjöf til að bjarga lífi. Ég þekki ekki lagaumhverfið nægilega vel hér, en ég veit að í Bretlandi geta læknar (eðlilega) tekið fram fyrir hendurnar á foreldrum sem vilja ekki bjarga lífi barna sinna með blóðgjöf… ef það er ekki svo hér, þá er það eitthvað sem þarf að laga. Þá má hafa í huga að það er talsverður munur á tilgangslausi inngripi annars vegar og því að neita aðstoð hins vegar. Og, hvort sem er, eins og ég segi, ein vitleysan réttlætir ekki aðra.

Einhver nefnir AIDS til sögunnar án þess að geta hvert samhengið er, vísað í skýrslur heilbrigðisstarfsfólks, án þess að geta heimilda og án þess að geta hver rök þessa heilbrigðisstarfsfólks séu – hvað þá að nefna annað heilbrigðisstarfsfólk sem hefur aðrar skoðanir. Og auðvitað er WHO nefnd til sögunnar í framhjáhlaupi til að reyna að tengja stofnunina við stuðning við umskurð, auðvitað án nokkurra heimilda.

Til að bíta höfuðið af skömminni þá er svo verið að ýja að því að þeir sem taka málstað hvítvoðunga í þessu sjálfsagða mannréttindamáli, og gera það óháð trúarbrögðum, þjóðerni eða kynþætti séu að sýna kynþáttahatur, „rasisma“?

Að lokum er gjarnan talað um að þetta sé virðingarleysi við trúarhópa eins og gyðinga. Mér þykir eiginlega þvert á móti lítilsvirðing við gyðinga að gefa sér þeir taki ekki rökum, virði ekki mannréttindi og hangi sérstaklega á einu atriði þegar þeir hafa aflagt mörg einkenni trúarinnar. Gyðingar eru, eins og flestir trúar- lífsskoðunarhópar, langflestir skynsamir og ekki rétt að dæma heilan hóp út frá skoðunum örfárra talsmanna.

 

 

 

Slappur „Guð“

Posted: febrúar 24, 2018 in Trúarbrögð, Umræða

Í kjölfar morðanna í Bandaríkjunum í síðustu viku keppast heittrúaðir kristnir við að birta gamla klisju og nemanda sem spyr guðinn hvers vegna hann hafi ekki komið nemendum til bjargar og guðinn svarar að hann hafi því miður verið útilokaður frá skólum.

Ég veit svo sem alveg að þetta er ómerkilegur áróður og þeir sem dreifa þessu vita alveg betur.

En skoðum aðeins.

„Guðinn“ er almáttugur, en samt getur hann ekki blandað sér í atburði innan veggja skóla vegna þess að ekki má tilbiðja hann þar.

Er „Guðinn“ svo aumur að það eitt að ekki megi tilbiðja hann í skólum þá getur hann ekki aðstoðað þá sem á hann trúa?

„Guðinn“ er ekki bannaður frá heimilum, en einhver dæmi eru nú um ofbeldisverk innan veggja heimilanna.

„Guðinn“ er nú svo ekki einu sinni ekki bannaður í kirkjum í Bandaríkjunum, en samt hefur verið níðst á börnum þar í gegnum tíðina, áratugum ef ekki öldum saman. Og jafnvel eru nú dæmi um skotárásir í kirkjum.

Er þetta virkilega guðinn ykkar?? Ég held / vona ekki. Ég held að þetta sé vanhugsað og frekar ómerkilegt áróðursbragð.

Þannig að svona hafið í huga áður en þið setjið þetta næst inn á Facebook eða blogg eða aðra samfélagsmiðla… þeir sem lesa þetta hugsa ekki, „já, kannski væri nú rétt að leyfa trúboð í skólum“, flestir hugsa „mikið skelfilega er þetta aumkunarverður útúrsnúningur og svakalega er þetta máttlaus og lélegur guð sem þið trúið á – ekki vil ég tilheyra svona trúarbrögðum“.

Þröngsýnn

Posted: febrúar 17, 2018 in Umræða
Efnisorð:

Ég játa að ég er þröngsýnn – og skammast mín ekkert fyrir.

Ég hafna hvers kyns hugmyndum og skoðunum sem byggðar eru á fáfræði, rökleysum, stangast á við þekktar staðreyndir, ganga gegn mannréttindum, hanga á langsóttum getgátum og vangaveltum og/eða hafa það eitt sér til stuðnings að byggja á hefð eða sögu.

Ég geri kröfur um upplýsingar, þekkingu, staðreyndir og rök.

Ég hef nefnilega aldrei skilið þetta tal um „víðsýni“, að taka hlutum með „opnum huga“ og reyna að hafa skilning og þolinmæði á hvers kyns vitleysu. Það er til dæmis gott að muna að opinn hugur á það til að fyllast af rusli.

Hvaðan kemur þessi hugsun að „víðsýni“ sé eftirsóknarverð og „þröngsýni“ sé slæm?

Eina víðsýnin sem á við er að vera tilbúinn til að endurskoða afstöðu þegar nýjar upplýsingar koma fram.