Ég hitti Sæma Rokk fyrst á skákmóti með Kidda, bróður mínum, þegar ég var unglingur. Þeir áttu sameiginlega vini og Sæmi heilsaði okkur vel og innilega, eins og hann væri að hitta gamla félaga.

Seinna kynntist ég Sæma vel, hann var jú tvíburabróðir tengdapabba – Magnús Pálsson heitinn.
Það var alltaf gaman að hitta Sæma, var einhvern veginn einn af fjölskyldunni, hvort sem við hittumst í fjölskylduboðum, yfir bridge eða skák eða engu sérstöku. Eftir að Magnús lést árið 2015 varð Sæmi einhvers konar auka-afi barnanna okkar og heiðurs-langafi barnabarnanna. Hann kom reglulega í heimsókn og var síðustu árin fastagestur hjá okkur á gamlárskvöld.
Sæmi átti viðburðaríka ævi sem hefur verið að einhverju leyti skjalfest. En hann átti alltaf merkilegar sögur þegar hann kíkti til okkar í mat, alltaf eitthvað sem við höfðum ekki heyrt minnst á áður, stundum svolítið langar og jafnvel út um víðan völl á köflum, en alltaf var nú einhver punktur og alltaf gekk þetta upp að lokum.
„Börnin“ okkar heimsóttu hann reglulega og eins kom hann oft í heimsókn – elsta barnabarnið okkar, Jónatan, hafði sérstaklega gaman af að hitta hann og nú síðast í byrjun september þegar Sæmi kom í mat og við sátum úti á palli um kvöldið, þá var Jónatan að passa upp á Sæma, færa honum teppi og knúsa.
Sæmi var auðvitað kannski þekktastur fyrir tvennt, annars vegar var dansinn, ég veit vel hversu einstakur dansari hann var, enda vinsælt að fá hann til að sýna dans, hef svo sem ekki mikinn skilning á dansi, en veit að hann var engum líkur – nema kannski Magnúsi, sem oft sýndi þegar Sæmi hafði tvíbókað sig.
Hitt var að hann var einstakur lögreglumaður – alltaf tilbúinn að leysa málin og reyna að tala fólk til frekar en að beita hörku og valdi, tók nokkur dansspor ef svo bar undir til að létta á stemmingunni. Enda var nemendum lögregluskólans oft ráðlagt að velta fyrir sér í erfiðum aðstæðum – hvað myndi Sæmi gera?
Skákin var svo auðvitað augljós tengipunktur fyrir okkur og kannski sérstaklega með Guðjóni.. Sæmi mætti oft á Jólamót Jonna að tefla og var alltaf klár á taflinu, þó tímamörkin væru farin að leika hann grátt síðustu árin.
Kynnin af Fischer voru óneitanlega sérstök, það verður seint metið hversu vel Sæmi reyndist Fischer, bæði á meðan heimsmeistaraeinvíginu stóð 1972 og eins þegar Fischer flutti hingað eftir aldamótin.
Við Iðunn spiluðum bridge, þó það hafi farið minna fyrir því síðustu árin, en Sæmi mætti reglulega á Áramót Iðunnar – og hafði talsvert oft sigur. Eiginlega var ótrúlegt hversu góður hann var að spila nánast fram á það síðasta.
En það er erfitt að lýsa Sæma í fáum orðum, einstaklega hlýr, vingjarnlegur og jákvæður – og alltaf einlægur. Og alltaf að benda á hvað raunverulega skipti máli. Ein minning rifjast reglulega upp – þegar við Iðunn vorum rétt að byrja að búa kíkti hann við eftir erfitt útkall, þar sem barn hafði látist af slysförum – hálf uppgefinn og talaði mikið um hvað það skipti miklu að vera ekki að láta hversdagsleg smáatriði taka of mikið pláss.
Auðvitað er alltaf erfitt að kveðja nána vini og ættingja – á hinn bóginn, ef ég næ þessum aldri við eins góða heilsu, andlega og líkamlega – þá verð ég sáttur.