Ég kynntist Hólmbert Friðjónssyni, eldri, í gegnum fjölskyldutengsl fyrir rúmlega 35 árum. Hafði auðvitað heyrt mikið af honum enda fylgst vel með fótboltanum hér heima – ímyndin var „harður nagli“ sem hlífði hvorki sjálfum sér né öðrum til að ná árangri í fótbolta, kannaðist auðvitað við að mestu sem öflugan þjálfara.
En Hólmbert var einstaklega ljúfur, viðkunnanlegur og viðræðugóður – og hafði auðvitað mikla þekkingu á fótbolta. Hann var að mestu hættur að vinna og þjálfa þegar við kynntumst, tók við Keflavíkurliðinu í nokkrar vikur og einu af unglingalandsliðunum.
Ekki vantaði að ég heyrði skemmtilegar sögur af honum þegar ég vann í nokkur ár fyrir meistaraflokk karla hjá Breiðablik.
Þegar barnabörnin hans komu var hann stöðugt að hvetja, leiðbeina og þjálfa, ég held að hann hafi ekki misst af einni einustu æfingu, í fyrstu alltaf mættur til að skutla á æfingu, fylgjast með og skila heim.. þegar þau voru komin með bílpróf mætti hann samt – alltaf að fylgjast með og leiðbeina. Enda Hólmbert Friðjónsson, yngri, einn okkar besti fótboltamaður síðustu ára.
Gott dæmi um keppnisskapið er þegar stórfjölskyldan fór, einu sinni sem oftar, saman um verslunarmannahelgina og þá var fótboltaleikur fastur liður. Hólmbert vildi alltaf hafa Iðunni með sér í liði, þó hún hefði aldrei spila fótbolta, hún barðist nefnilega eins og ljón um hvern einasta bolta!
Og þegar hann fann fyrir verk fyrir verk í miðjum leik bað hann konuna sína, Dagmar, að sækja sprengitöflu, tók töfluna, lagði niður í smástund – og var svo kominn inn á völlinn!
Innilegar samúðarkveðjur til allra í fjölskyldunni, Hólmbert var einstakur.
