Sarpur fyrir apríl, 2013

værir eigandinn, eða sætir í stjórn.

Rifjum aðeins upp, Fríða og Sæli voru framkvæmdastjórar árum saman.. Sammi kom reyndar aðeins að stjórn síðustu tvö árin en enginn virðist hafa hlustað á hann eða einu sinni leyft honum að vera með.

Að lokum var allt komið í kalda kol, gjaldþrot blasti við og grípa þurfti til neyðarráðstafana. Fríða og Sæli höfðu gert vel við vini og kunningja og þó að ytri aðstæður hafi verið erfiðar þá verður ekki litið framhjá glannaskap, kæruleysi, andvaraleysi, bruðli, hugsunarlausum lánum og almennum sofandahætti.

Þau Sammi og Vigga voru ráðin til að reyna að bjarga fyrirtækinu. Að mörgu leyti tókst vel til, tiltölulega stuttan tíma tók að koma rekstrinum í bærilegt horf og mörg önnur fyrirtæki í vandræðum litu til þeirra sem fyrirmyndar. Á móti kom að ekki tókst að klára mikilvæg verkefni.

Nú er ráðningatíminn liðinn og margir sækja um.

Sammi vill halda áfram á sömu braut og vill helst ekkert tala um þau verkefni sem ekki náðist að klára. Vigga virðast varla „hálfur maður“ lengur og farið að slá út í fyrir henni á köflum, hún er farin að tala um mikið eftirlit með starfsmönnum og að takmarka netnotkun

Fríða talar um að nota kylfuna til að berja á viðskiptavinum og hefur engar áhyggjur af framtíðarviðskiptum. Henni vefst tunga um tönn þegar hún er beðin að útskýra hvernig hún ætlar að láta stórkarlaleg loforðin ganga upp og á endanum getur hún ekki svarað einföldustu spurningum.

Sæli lofar og lofar en það fylgir ekki sögunni hvernig á að láta loforðin ganga upp. Þá er hann ósamkvæmur sjálfum sér, segir eitt í einu orðinu og annað í hinu. Þú manst svo auðvitað að hann hefur nú gefið þessi loforð áður en ekkert hefur gengið eftir. Sæli er í afneitun gagnvart því hversu hætt fyrirtækið var komið undir hans stjórn og sögur eru að heyrast af því að hann sé að mæta á samkomur hjá sértrúarsöfnuðum. Hann kemur reyndar til þín og ber sig aumlega og á talsvert bágt.

Það er svo fullt af öðrum umsækjendum. Þeir hafa eins og gengur bæði ágætar og spennandi hugmyndir og svo alveg fráleitar hugmyndir. Þar er fólk sem þú þekkir vel og hefur ekkert nema gott um að segja og svo aðrir sem þú myndir ekki treysta fyrir horn. Birta, systir Samma, er voða næs og kammó, en reynir bara að vera fyndin þegar þú spyrð hvað hún ætli að gera. Þú hefur líka einhverjar áhyggjur af því að þessir nýju umsækjendur hafi litla sem enga reynslu af stjórnun. En margir hafa ferskar og spennandi hugmyndir og kannski er það akkúrat það sem þarf á nýjum tímum.

Það væri alveg verjandi að mæla með að ráða einhvern af nýjum umsækjendunum. Það mætti jafnvel verja það að fara varlega og vilja halda Samma.

En þú getur ekki verið með öllum mjalla (öllum mjöllum?) ef þú ætlar að fara að ráða Fríðu og Sæla aftur.

Ég er enn að velta fyrir mér hvaða framboð ég á að kjósa í komandi kosningum.

Áttavitinn og DV hafa ágætis vefsíður sem leyfa kjósendum að máta sína skoðanir við skoðanir frambjóðenda. Fróðlegt, en ég er ekki sannfærður um niðurstöðuna.

Svo er hægt að nálgast viðfangsefnið á annan hátt…

Myndi einhver flokkanna vilja „mig“ sem talsmann? Ég á ekki við mig prívat og persónulega, heldur einhvern með nákvæmlega sömu skoðanir og ég.

Ég held satt að segja ekki.

Ég afskrifaði Samfylkinguna fyrir nokkrum vikum vegna óásættanlegs framgangs í stjórnarskrármálinu.

Ég komst ekki að því fyrir víst hvort um viljaleysi eða getuleysi var að ræða. Enda skiptir það engu máli. Ef getan til að klára mikilvæg mál er ekki fyrir hendi þá er ekki mikill tilgangur í að senda þau á þing.

Þarna er fullt af fólki sem ég þekki af góðu einu, margir einstaklingar sem ég er mjög svo sammála og svo aðrir sem ég er fullkomlega ósammála. Talsmaður kuklara, Ólína Þorvarðardóttir, er þarna í framboði og ég á ekki kost á að strika yfir nöfn frambjóðenda í öðrum kjördæmum en mínum.

Samfylkingin rúmar sem sagt margar ólíkar skoðanir. Ég tel mig hvorki jafnaðarmann eða sósíalista, en ég vil að velferðarmálum sé vel sinnt, á þessu er nefnilega nokkur munur. Ég vil að ríkið sinni fáum málefnum, en geri það vel. Þó launamunur þurfi að vera innan einhverra skynsemismarka þá eru kröfur um jöfn laun eitthvað sem ég get ekki tekið undir. Nánar um þetta síðar.

En niðurstaðan er nú samt sú að ég get tekið undir mörg stefnumál Samfylkingarinnar – þeas. þó forsendurnar séu í einhverjum tilfellum ólíkar þá get ég tekið undir niðurstöðurnar að mörgu leyti.

Þá má ekki gleyma því að flokkurinn fékk gífurlega erfitt verkefni eftir síðustu kosningar og þó ég hefði mælt með öðrum leiðum og öðru vísi aðgerðum – þá má ekki taka það af þeim að margt hefur gefist vel og við erum í rauninni í betri aðstöðu en við hefðum mátt leyfa okkur að vona.

En svo eru nokkur mál þar sem ég er fullkomlega ósammála, verst þykir mér sýndarmennska og sópa-undir-teppið aðgerðir í málum sem eru líkleg til að auka vinsældir. Og svo eru þar fyrir utan mál þar sem þau virðast sammála mér – eða ég þeim – en það einfaldlega gerist ekkert.

Eins og ég gagnrýndi bæði Sjálfstæðisflokk og Framsóknarflokk fyrir að hafa ekki gert upp við hrunið, þá gagnrýni ég Samfylkinguna fyrir það sama. Vissulega var aðkoma þeirra talsvert skemmri, en það sátu á þingi einstaklingar sem voru ráðherrar 2007-2009 og eru enn í framboði. Ekkert hef ég heyrt um ábyrgð þeirra, hvað þeir hafa lært af hruni og hvernig þeir myndu bregðast öðru vísi við. Kannski hefur þetta komið fram og þá væri fróðlegt að sjá.

Að lokum kemur raunsæi til sögunnar, spurningin um að kjósa „taktískt“. Mér finnst það í rauninni fáránlegt, en kannski er of mikið undir í þetta sinn.

Ingólfur Júlíusson

Posted: apríl 23, 2013 in Umræða
Efnisorð:

Það voru sorgarfréttir sem við fengum í gær að Ingólfur Júlíusson, ljósmyndari og tónlistarmaður með ansi miklu meiru væri, látinn.

Þetta kom óneitanlega talsvert á óvart, því þrátt fyrir að það hefði verið ljóst um nokkurn tíma að þetta yrði erfitt voru vonir um að hann ætti einhverja mánuði, jafnvel ár eftir.

Ég kynntist Ingólfi að mestu í gegnum Árna Daníel, bróður hans, og svo auðvitað í gegnum Q4U… þá vinnur Monica með vinkonum okkar þannig að snertifletirnir voru nokkrir.

Mig skortir nú aðeins færni til að lýsa Ingólfi svo vel sé – eðaldrengur sem alltaf var gaman að hitta – einlægur og áhugasamur um allt sem hann tók sér fyrir hendur – og alltaf að leita að jákvæðu hliðinni.

Ég vona að það sé í lagi að birta myndbrot sem sonurinn, Viktor Orri, tók af þakkarávarpi Ingólfs í Norðurljósum Hörpunnar, ógleymanleg stund… 

Samúðarkveðjur frá okkur öllum hér til fjölskyldu, ættingja og vina.

[fyrir áhugasama, þá er viðbót neðst í færslunni á því hvers vegna titillinn breyttist úr „varla“ í „ekki“]

Mér hafa fundist Píratar að mörgu leyti áhugaverður kostur. Þarna kemur ný nálgun, þarna eru ferskar hugmyndir og umfram allt mikill vilji til að efla lýðræði og rétt einstaklingsins. Áhersla er lögð á að upplýsingar séu forsenda ákvörðunar, að mál séu rökrædd málefnalega áður en afstaða er tekin. Afdráttarlaus stuðningur við nýja stjórnarskrá vegur þungt. Þarna er svo mikið af „góðu fólki“, greindu og heiðarlegu með skýran vilja til að vinna að breyttu og betra þjóðfélagi, fólki sem ég vil gjarnan sjá á þingi. Eiginlega mætti halda að þetta væri skothelt.

En það hafa runnið á mig tvær, jafnvel þrjár, fjórar grímur síðustu vikur.

Ýmsar fullyrðingar á síðu Pírata eru frekar undarlegar og þarna er fólk ofarlega sem sem mér finnst ekki eiga meira erindi á þing en „vírherðatré“. Það læðist óneitanlega að mér grunur við frekari lestur á síðu Pírata að stefna þeirra sé ekki mjög vel ígrunduð, jafnvel skrifuð af fámennum hóp og mögulega hent upp á hlaupum án mikilla umræðna, sem væntanlega er ekki alveg í anda flokksins.

Og ég fór líka að velta fyrir mér hvort þeir væru nægilega samkvæm sjálfum sér þegar málið er skoðað betur.

Eitt af því sem mér finnst heillandi við Pírata er að þeir hafa svarað spurningum um stefnumál, td. í efnahagsmálum, þannig að það sé ekki kannski þeirra að taka endanlega ákvörðun, heldur eigi að ræða málin, koma með upplýsingar og röksemdir og leyfa fólki að velja. Mér finnst þetta góð og virðingarverð nálgun. En svo er flokkurinn á sama tíma að kynna mjög einstrengingslegar og undarlegar skoðanir á smáatriðum sem fullkomlega mætti afgreiða á sama hátt. Er þetta ekki ákveðin mótsögn, innbyrðis ósamræmi?

Þar fyrir utan, ef ég gríp nokkrar af handahófskenndu flakki:

  • „Internetið er grunnþáttur hagvaxtar sem þarf að virkja markvisst til að auka fjárfestingu, styrkja fyrirtæki og skapa störf.“ Hmmm, netið er mikilvægt og býður upp á fjölmörg tækifæri, ekki spurning, en þetta er kannski full „hlaðin“ fullyrðing fyrir minn smekk.
  • „Endurskipuleggja þarf hagkerfið til að tryggja stöðugleika þess þegar áframhaldandi vöxtur er útilokaður“, Fyrir það fyrsta efast ég nú um að áframhaldandi vöxtur sé útilokaður, að minnsta kosti ekki í sjáanlegri framtíð – og gæti meira að segja rifjað upp fullyrðinguna sem ég vísa til hér á undan, en gott og vel, aðallega er ég engu nær um hvernig hvað þetta þýðir eða hvernig endurskipulagningu er verið að tala um.
  • „Óhefðbundnar lækningar fái sama vægi í kerfinu og hefðbundnar, takist að sýna fram á jákvæða virkni þeirra með vísindalegum hætti“. Ég veit ekki hvort þetta er tilraun til að vera með marklaust hjal til að friða einhverja rugludalla í flokknum. En þetta er fullkomlega merkingarlaus setning. Ef hægt er að sýna fram á jákvæða virkni meðferðar með vísindalegum hætti þá kallast það „hefðbundnar lækningar“. Þar fyrir utan sé ég ekki hvernig það samrýmist hugmyndafræði flokksins að vera með málamiðlanir á milli staðreynda og hindurvitna.
  • „En þegar það kemur að því að setja hömlur á internetið, njósna um borgara og takmarka aðgengi þeirra að upplýsingum, þá er það undantekningalítið í nafni höfundarréttar“. Fyrirgefið, en hvaða rugl er þetta? Á hvaða upplýsingum byggja svona fullyrðingar? Er takmarkað aðgengi í Kína vegna höfundarréttar? Ég man líka eftir langri og hallærislegri og arfavitlausri umræðu um klám nýlega sem hafði ekkert með höfundarrétt að gera. Í þeirri umræðu stóðu forsvarsmenn eins flokks sig mjög vel, flokks sem kallar sig „Pírata“.

Höfundarréttur er eitt af mest áberandi atriðum hjá Pírötum. Ég er mjög ósáttur við ólöglegt niðurhal efnis. Hitt er staðreynd að þetta er eitthvað sem er vonlaust að koma í veg fyrir. Breytingar á höfundarréttarlögum eru nauðsynlegar.. en út frá réttum forsendum. Nafnið, sem við skulum koma að síðar, vísar í forsendur sem ég er ekki sáttur við. Og ætti ekki leyfa fólki að greiða atkvæði um lög um höfundarrétt?

Tjáningarfrelsi, frelsi einstaklingsins eru stórmál hjá Pírötum. Sem er gott. En ég sakna aðgerða, td. varðandi tjáningarfrelsi. Hitt er að þeir virðast vera nánast alfarið á móti heimildum lögreglu til að rannsaka mál. Ekki misskilja, þeim heimildum þurfa að vera settar strangar skorður og um þær eiga að gilda stífar reglur. En þær þurfa að vera til staðar. Því, eins og dæmin sanna, þá hafa ofbeldismenn og glæpahópar svipt fólk frelsi í skjóli þess að heimildir til rannsókna eru takmarkaðar. Ég er til dæmis ekki á móti vændi í sjálfu sér, en mér finnst sjálfsagt að meðhöndla þá sem stunda mansal (nánast) eins og morðingja. Heimildir lögreglu til rannsókna eru mikilvægar til að tryggja frelsi þeirra kvenna sem lenda í þessum glæpalýð.

Annað sem ég á hvað erfiðast með að komast yfir er að þrátt fyrir að mikið sé lagt upp úr að upplýsingar séu forsendur ákvarðana hafa margir forsvarsmenn Pírata talað fyrir skoðunum sem stangast á við þekktar upplýsingar.

Það er ekki undarlegar skoðanir sem stangast á við upplýsingar sem trufla mig. Jú, auðvitað talsvert, en það er ekki það versta. Það sem truflar mig er að flokkur sem leggur þá grunnlínu að upplýsingar séu bestu forsendur skuli flagga svo mörgum talsmönnum sem virðist fullkomlega ófærir um að vinna úr upplýsingum, styðja þess í stað hindurvitni, órökstuddar hugmyndir og það sem einu sinni var kallað „kellingabækur“ (og er ekki hugsað hér í einhverri kynja merkingu).

Þannig að áður en ég get mögulega kosið Pírata vildi ég gjarnan fá hvort einhver frambjóðandi, amk. sem er ofarlega á lista og í þingsætis eða varaþingsætisfæri, talar fyrir

  • því að ekki skuli bólusetja börn
  • banni við ræktun á erfðabreyttum matvælum
  • kukli, svokölluðum „óhefðbundnum lækningum“
  • því að kenningar um hlýnun jarðar af mannavöldum séu samsæri
  • því að mögulega sé heiminum stjórnað af einhvers konar eðlufólki

Afsakið, en svona tal gengur ekki í flokki sem kennir sig við upplýsingar.

Og ég get einfaldlega ekki fjallað um Pírata án þess að koma að nafninu. Forsvarsmenn flokksins hafa vissulega svarað fyrir skelfilegt nafnið. En það truflar mig samt. Þetta virkar einfaldlega á mig svona eins og að kalla flokk „Þjófaflokkinn“ og bæta svo við, „en við erum reyndar hætt að stela“. Þetta vísar nefnilega til ólöglegs athæfis, hreinlega þjófnað á höfundarrétti. Þá er nafnið ofur hallærislegt – í rauninni miklu hallærislegra á íslensku en á öðrum tungumálum. Tilvísunin er skýrð með því að þetta vísi til „systurflokka“ erlendis en þetta eru einfaldlega nánast óþekktir flokkar hér á landi og tilvísunin sem slík því einskis virði. Þannig ber þetta val ekki vitni um góða dómgreind. Nafnið er vont, mjög vont, en gott og vel.. þetta er kannski ekki aðalatriðið, ég skal ekki láta þetta vera úrslitaatriði.

Já, og ég skal heldur ekki tala um kjánahrollinn sem ég fæ þegar þau tala um „kapteina“.

En þrátt fyrir öll þessi neikvæðu atriði, þá er ég ekki alveg viss – mögulega eru þetta „byrjunarörðugleikar“ – þeas. reynsluleysi – og kannski er gott að fá nýja og ferska hugsun.

[smá uppfærsla]

Eftir smá umhugsun og að skoða umræður þá fer atkvæði mitt annað að þessu sinni. Ég var reyndar mjög ánægður með mörg svaranna, Björn Leví, Jón Þór, Tómas og fleiri – Helgi að mestu leyti þó mig vanti nú eiginlega eitt svar. Þannig var ég nú kominn á það að kannski ætti atkvæði mitt heima hjá Pírötum eftir allt saman.

Á móti kom að ég fékk videó svar frá tveimur frambjóðendum sem var ekki bara byggt á því að fara rangt með það sem ég sagði, heldur einnig einhvers konar útúrsnúningum á umræðunni, svara einu málefni með því að tala um annað… Og minnti mig óþægilega á taktík gamalla „ræðuhunda“ á þinginu.

Píratar eru vissulega áhugaverður kostur og nálgun þeirra verður góð viðbót og tilbreyting á komandi þingi. Það stefnir í að þeir fái nokkur þingsæti, sem er gott. Ég er hins vegar á því að þar séu of margir sem ekki eru færir um að vinna eftir hugmyndum flokksins og eiga ekkert erindi á Alþingi. Ég ætla því að styðja annan valkost.

Þetta fer víst í flokkinn óvinsælar skoðanir… en ég er orðinn ýmsu vanur, „drullusokkur“ og „ekki í lagi“ voru kveðjurnar sem ég fékk í gær.

En á meðan frambjóðendur og flokkar eru á eyðslufylliríi fyrir peningana sem við ætlum að ná af erlendum kröfuhöfum… og komnir langt með að lofa flatskjá á hvert heimili – þá velti ég fyrir mér.

Það er talað um að kröfuhöfum liggi á að semja. Ég hef ekki séð neitt sem styður þessa fullyrðingu, þvert á móti þá virðist þolinmæði vera einkennandi fyrir þá.

Einhver sagði að þeir hefðu fengið fjárfestingu sína margfalt til baka. Formaður Framsóknarflokksins meðal annarra. Ég hef ekki séð neinar tölur sem styðja þetta. „Margfalt“ myndi jú þýða að minnsta kosti 100% ávöxtun. Hefur einhver kröfuhafi fengið fjárfestinguna margfalda til baka? Hver? Hversu margfalt? Hafa þeir fengið þetta greitt út? Eða eiga þeir einfaldlega óútgreiddar innistæður?

En það virðist allir komnir með 300 milljarða í vasann til að gefa kjósendum.

Þá kemur erfiða spurningin. Komu þessir fjárfestar ekki með peninga inn í hagkerfið í góðri trú? Vissum við ekki fullvel að þetta voru, amk. meðal annars, vogunarsjóðir þegar peningarnir komu inn í landið. Sögðum við nei, takk, við viljum ekki peninga frá „hrægömmum“? Kannski, en ég man ekki til þess. En þegar kemur að því að borga, þá eru þetta allt í einu orðnir voða, voða ljótir kallar (og kellingar væntanlega).

Erum við ekki að haga og eins og siðlausir og gráðugir smákrimmar?? Ég spyr..

Við þiggjum peninga. Við skuldum þeim sem við fengum peningana hjá. Og við ætlum að þvinga þá til að semja um eftirgjöf á stórum hluta með hótunum um afturvirka skatta, sérstaka löggjöf og ég veit ekki hvað.

Og nei, ég er ekki talsmaður kröfuhafa. Og ég á engra hagsmuna að gæta. Mér líkar einfaldlega ekki þessi hegðun. Það er allt í lagi að tala við kröfuhafa. Um að gera. Þeir vita væntanlega hvernig ástandið er, ef ekki má skýra fyrir þeim hvað er hægt og hvað ekki. Og endilega reyna að ná samkomulagi. Það er ekki verra ef það skilar því að við skuldum og/eða þurfum að borga minna. En ekki haga okkur eins og tuddar.

 

 

 

Útstrikanir eru ágætis tæki fyrir kjósendur til að koma skoðunum sínum til skila og greiða atkvæði að sínu skapi og hafa áhrif á hverjir ná kjöri.

Það er þó einn galli á gjöf Njarðar. Útstrikanir virka aðeins innan kjördæmis. Kjósandi getur engin áhrif haft á hvernig atkvæði nýtast einstökum frambjóðendum við úthlutun jöfnunarsæta.

Tökum dæmi. Ég er Reykjavík og ef við gefum okkur að ég hefði viljað kjósa Sjálfstæðisflokkinn í síðustu kosningum, sem ég gerði ekki, en ekki viljað gefa Árna Johnsen mitt atkvæði þá hefði ekki getað gert neitt til að koma í veg fyrir að hann gæti nýtt atkvæði mitt fyrir jöfnunarsæti.