Reggaegaukur og Rokkbar

Posted: janúar 12, 2014 in Tónlist
Efnisorð:, , , , ,

Ég kíkti á Gaukinn föstudagskvöldið á Reggae kvöld hjá þeim.. skemmtileg hugmynd.. og sá Ojba Rasta.

Ég hef fylgst með hljómsveitinni í nokkur ár og hún er klárlega ein besta hljómsveit landsins – og auðvitað ekki bara landsins. En frábærir hljómleikar, og gaman að sjá hversu „sjóuð“ þau eru orðin og ekki síður að finna hvað þeim finnst þetta gaman sjáfum.

Þaðan lá leiðin á Rokkbarinn í Hafnarfirði – náði reyndar ekki öllu seinna „settinu“ hjá Ojba Rasta vegna leigbílaferðasparnaðar – og náði þar þremur hljómsveitum að hluta amk. Casio Fatso þétt og flott alvöru rokkhljómsveit sem ég þarf að ná að sjá aftur. Morgan Kane hafa sennilega aldrei verið betri, það vantaði að vísu hljómborðsleikara, söngkonu (Tinnu, ef ég man rétt) og hljómsveitin hljómaði óneitanlega öðru vísi án hennar. Ég hef eiginlega alveg tvær skoðanir, hljómborðin og röddin gera heilmikið en í hina röndina er ég alltaf hrifinn af einföldum rokkhljómsveitum. Dorian Gray voru svo þrælgóðir, einverra hluta vegna minna þeir mig á Paul Weller / Style Council og Placebo… án þess að hljóma í rauninni nokkuð líkt hvorugum þeirra, bara einhver tilfinning, og þeir kunna mér væntanlega litlar þakkir fyrir tenginguna – en er nú samt hrós.

Þá verð ég að hrósa Íslenska Rokkbarnum fyrir að vera til, óneitanlega svolítið út úr leið, en frábært að einhver skuli nenna að standa í að reka svona stað.

PS. hvaðan kemur annars þessi lína að láta hljómsveitir heita eftir einhverjum? ekki svo að skilja að það sé verra en eitthvað annað, en skrýtið.

Kjánahrollur í boði kirkjunnar

Posted: janúar 11, 2014 in Trú, Umræða
Efnisorð:

Það var skondinn kjánahrollurinn sem ég fékk áðan þegar ég sá heilsíðuauglýsingu frá ríkiskirkjunni til barna. Þar er reynt að narra börnin í heimsókn í kirkju með einhverri fígúru sem á sennilega að hafa eitthvert aðdráttarafl, þó ekki komi fram í auglýsingunni hvað það er sem ætti að hvetja börnin til að mæta.

Kannski er kirkjunni vorkunn eftir miklar úrsagnir og mikið tekjutap. En þessi örvænting er óneitanlega svolítið skondin. Að fylgjast með trúarstofnun reyna að draga börnin inn á fölskum forsendum minnir starfsaðferðir næturklúbba í vafasömum hverfum í útlandinu.

En kannski, á hinn bóginn, er þetta ekkert sérstaklega fyndið.

Ég þarf að taka þátt í að borga auglýsinguna. Og markmið auglýsingarinnar er að fjölga, eða draga úr fækkun, í hinni ríkisreknu kirkju. Takist það, þarf ég að borga meira.

Menntun -> trúleysi og velmegun

Posted: janúar 3, 2014 in Trú, Umræða
Efnisorð:, , ,

Egill Helgason birti ágætis pistil þar sem hann bendir á samantekt um trúleysi og augljóst samhengi við almenna velmegun á meðan þau ríki þar sem ofsatrú og hvers kyns bábiljur ráða ríkjum eru langt á eftir. Auðvitað má finna einhverjar undantekningar, en þær eiga sér sínar skýringar og breyta ekki heildarmyndinni.

Þetta er auðvitað ekkert dularfullt og minnir á söguna um að sala á ís sé mest þegar flestir drukkna í ám. Vitaskuld var ekki beint samhengi á milli, heldur var þarna þriðji þátturinn, mikill hiti, sem varð til þess að fólk reyndi bæði að kæla sig í ám og keypti ís.

Sama gildir um trúleysi og almenna „velmegun“, hvort sem við skilgreinum það eingöngu efnahagslega eða skoðum atriði eins og glæpatíðni og mat þjóða á lífshamingju.

Hvort tveggja er einfaldlega afleiðing betri og meiri menntunar. Trúleysi er talsvert meira hjá langskólagegnum en öðrum og trúleysi er talsvert meira hjá þeim þjóðum þar sem menntun er hvað mest – þar er líka mest almenn „velmegun“.

Það er einfaldlega ekkert dularfullt við þetta. Fólk sem hefur góða menntun er að öllu jöfnu ólíklegra til að trúa á galdra eða töframeðul eða sætta sig við grimmdarverk í nafni trúar. Sama gildir um „skaðlausari“ birtingarmynd trúar – það er að segja þá sem eru trúaðir en eru sáttir við sitt og láta aðra í friði – þeim fer fækkandi eftir því sem menntun eykst.

Samstaða eða ekki samstaða

Posted: janúar 2, 2014 in Umræða

Ég er farinn, satt að segja, að hafa talsverðar áhyggjur af stefinu sem forseti og forsætisráðherra klifa stöðugt á.

Það er einhver undarlegur mórauður þráður í umræðunni á þá leið að allir sem voga sér að hafa aðra skoðun en stjórnvöld samþykkja séu ljótukallarnir sem rjúfa samstöðu „einhuga þjóðar“, jafnvel fyrirfram bara lygalaupar og niðurrifsfólk.

Samhilða þessu er spilað er á ofur hallrærislega þjóðrembu. Harðar deilur um IceSave heita nú „þjóðarsátt“ þegar forsetinn er búinn að brengla söguna eftir hentugleikum.

Vissulega geta endalausar deilur haft sína ókosti, sérstaklega þegar þær verða persónulegar og ganga út á skítkast og útúrsnúninga – deilur þar sem keppst er um að hafa betur í stað þess að ná niðurstöðu hjálpa auðvitað engum.

Á hinn bóginn er það nefnilega kostur að ræða málin, deila þegar við erum ósammála og komast þá að niðurstöðu. Það leiðir til miklu betri árangurs en að taka við skipunum að ofan frá fámennri valdastétt. Það er mikilvægt að þora að hafa aðra skoðun en stjórnvöld vilja. Og það má ekki þegja af ótta við að rjúfa eftirsóknarverða „samstöðu“.

„Samstaða“ er kannski fín eftir að búið er að komast að niðurstöðu og ná sátt eftir málefnalega umræðu. En „samstaða“ um að taka við skipunum og skoðunum að ofan minnir á eitthvert allt annað ríki en ég hélt að ég tilheyrði.

Ég ætla að minnsta kosti að blása á þetta samstöðutal og leyfa mér að hafa skoðanir.

2014

Posted: janúar 1, 2014 in Spjall
Efnisorð:

Ég hef ekki grun um hvað gerist árið 2014 og hef í sjálfu sér enga þörf fyrir að reyna að spá fyrir um það.

Ég strengi aldrei áramótaheit.. ég einfaldlega reyni að skoða reglulega hvað má gera betur og hvað má betur fara, án tillits til dagatalsins.

Ég þykist þó vita að við förum í skíðaferð til Austurríkis um miðjan janúar til að fagna fimmtugsafmæli Bryndísar með henni. Ekki svo að skilja að ég hafi stigið á skíði í meira en fjörutíu ár, en ég ætla að minnsta kosti að prófa.. og ef ég fell ekki fyrir þessu þá er ég sannfærður um að mér kemur ekki til með að leiðast.

Ég vona líka að við náum að halda í þá venju að kíkja fljótlega í helgarferð með Höskuldi og Sirrý.

Og Sambindið ætti að ná sinni, nú árlegu, helgarferð.

Þá stefnir fótboltahópurinn á að kíkja á leik með vorinu, en góð áform á þeim nótum hafa ekki alltaf gengið eftir. Að minnsta kosti ættum við að hittast á hverju mánudagskvöldi yfir vetrartímann og halda tvær uppskeruhátíðir að venju. Ég er meira að segja strax farinn að hlakka til þeirrar næstu sem verður núna um helgina.

Þá er alltaf einhvert tal um að fara í siglingu, mjög skemmtilegt að fara í þannig frí, bæði ódýrt og mikið sem fæst fyrir peninginn. Nú eða kannski er kominn tími til að kíkja aftur til Benalmadena.. þetta ræðst auðvitað allt af því hvernig fjárhagurinn verður.

Ég er svo nokkuð viss um að Einifells ferðirnar verða nokkrar og stórskemmtilegar. Og GoutonsVoir hópurinn hittist oft og eldar og borðar og drekkur. Vonandi hittist hinn ónefndi matarklúbburinn okkar oftar á nýju ári en því síðasta. Við eigum svo áskriftarmiða í leikhús og fyrsta sýningin er strax næsta sunnudag.

Fiskidagurinn er svo alltaf á dagskrá, með einhverjum fyrirvörum þó…

Við Fræbbblar höfum verið að vinna að nýrri plötu í tvö ár.. nokkur lög hafa komið út en ekki beinlínis fengið góðar viðtökur. En vonandi náum við að klára plötuna og koma út ekki seinna en í vor. Og ég vona líka að okkur takist að halda Punk 2014 hátíðina í Kópavoginum.

Þá geri ég ráð fyrir að halda áfram að mæta reglulega í Karate, vonandi næ ég að mæta enn betur en í fyrra – þetta er skemmtileg hreyfing, jafnvel þó ég sé enn ótrúlega stirður.. á móti kemur að þetta mjakast hægt og bítandi.

Svo er alltaf á dagskrá að mæta á leiki hjá Breiðabliki – og ekki væri verra að liðinu takist að ná Íslandsmeistaratitilinum í ár. Að öðru fótboltaleyti væri gaman að sjá Arsenal vinna titil og Derby County ná að vinna sæti í úrvalsdeildinni.

Þá er ekki síður spennandi tímar tengdir vinnunni…

 

2013

Posted: desember 31, 2013 in Spjall

Er ekki við hæfi að „gera árið upp“ svona þegar það er rétt að hverfa? Kannski ekki, en samt…

Fyrsta hugsun er að þetta hefur verið nokkuð gott ár, að minnsta kosti fyrir okkur hér í fjölskyldunni. Við Iðunn erum enn með góða vinnu (vinnur?), Andrés hefur unnið allt árið, Guðjón nýlega kominn með vinnu og Viktor sinnir nokkrum störfum – og er á leiðinni í framhaldsnám. Guðjón flutti aftur heim í Kaldasel en Viktor flutti út í haust.

Stóra afmæli ársins var hjá okkur Iðunni, við áttum þrjátíu ára brúðkaupsafmæli 6. maí.

En ætli árið verði ekki fyrst og fremst minnistætt fyrir góða tíma með góðu fólki.

Einifellsferðirnar hafa verið nokkrar í frábærum hóp og GoutonsVoir matarklúbburinn hefur hist oft á árinu og átt ógleymanlegar stundir.

Sambindið hittist reglulega, helgarferð í upphafi ársins kannski það sem ber hæst.

Annar ónefndur matarklúbbur hittist reyndar sjaldnar en er ekki síður skemmtilegur.

Fótboltahópurinn „Postularnir“ hittist reglulega yfir vetrartíminn í fótbolta og „uppskeruhátíðir“ hópsins tvisvar á ári eru með skemmtilegustu helgum ársins. Þá hittist hópurinn nokkrum sinnum að spila póker, gjarnan með öðrum gestum.

Og ekki ætla ég að gleyma fjölmörgum fjölskylduhittingum, bæði reglulegum og óreglulegum.

Við Fræbbblar reynum að æfa vikulega, þó það takist reyndar ekki alltaf. Við spiluðum átta sinnum á árinu og gáfum út tvö lög. Í nóvember voru liðin þrjátíu fimm ár frá því að við spiluðum fyrst. Þar fyrir utan hittumst nokkrum sinnum utan æfinga… að elda, éta og drekka.

Við Iðunn mættum nokkrum sinnum í viku í Karate hjá Breiðablik, hefðum kannski mátt ná betri mætingu, en þetta mjakast.

Svo eru alltaf skemmtilegir fastir og lausir viðburðir, sumargrill, frænkuhittingur, jólamót í skák, áramót í bridge, skötuveisla, laufabrauðsgerð, hugþraut („mænd-geims“).

En skemmtileg ferðalög, aðallega út fyrir landssteina, voru óvenju mörg og einstaklega vel heppnuð.

Í upphafi ársins fórum við (næstum því) árlega helgarferð til London með Höskuldi og Sirrý þar sem við kíktum á Arsenal-Stoke og hittum á frábæra veitingastaði, sérstaklega með Katý og Óla.

Næsta ferð var til Amsterdam á úrslitaleikinn í Evrópudeildinni, Benfica-Chelsea. Við fengum fjóra miða og við mættum þrír, ég, Alli og Maggi. Dísa (kona Magga) kom og var með okkur um helgina, en fáránlegt verð á flugi, sló út að Iðunn kæmist líka. Stemmingin í borginni var frábær og eiginlega alltaf gaman að koma þarna.

Við fórum svo í ógleymanlega siglingu í júní frá og til Barcelona með viðkomu í Túnis, Ítalíu, Frakklandi og Monaco. Alli, Magnús & Sylvía voru með, en hugmyndina áttu þau Anna-Lind og Skúli sem voru að ferðast með synina fjóra. Fyrir fáránlega tilviljun hafði Guðjón kynnst undarlegri en moldríkri norskri stúlku sem hafði boðið honum, einmitt, til Barcelona og hélt honum uppi þar. En eitthvað gekk erfiðlega að fá uppfyllt loforð um að hann kæmist heim þegar hann vildi, enda stúlkan hálf bjargarlaus án hans. En það nýttist honum á endanum að við vorum á leiðinni heim.

Iðunn fór svo á ráðstefnu til Marrakech í Marokkó og getur ekki beðið eftir að komast þangað aftur, helst í úlfaldaferð.

Ég fór svo á ráðstefnu til Boston í október með Jóni Eyfjörð. Iðunn og Jóhanna (kona Jóns) ákváðu að koma með og vera með okkur í nokkra daga áður en ráðstefnan byrjaði. Ráðstefnan var fín, en dagarnir áður voru alveg sérstaklega vel heppnaðir, Jón var búinn að kortleggja veitingahús borgarinnar og finna veitingastaði sem toppuðu hver annan.

Ferðirnar innanlands voru færri, aðallega Einifellsferðir og jú, góð ferð í bústað með Brynju og Gauta. Ferð með systkinum, Öggu og Kidda og Magga mági á Fiskidaginn á Dalvík var eins vel heppnuð og fyrri árin..

Að öðru… þá voru stærstu vonbrigði ársins uppgjöf í stjórnarskrármálinu. Úrslit alþingiskosningarnanna voru talsverð vonbrigði en sem betur fer voru nú grófustu kosningaloforðin svikin, eða eru réttara að kalla þetta „kosningahótanir“?

Það var gaman að fylgjast með karlaliði Breiðbliks í fótbolta framan af sumri, sérstaklega var frábær árangur í Evrópudeildinni skemmtilegur… en sumarið varð þó frekar endasleppt. Landsliðið í fótbolta átti svo sitt besta ár og var grátlega nálægt sögulegum árangri. Á Englandi er mitt lið til meira en fjörutíu ára á mikilli siglingu í næst eftstu deild og Arsenal á toppnum í úrvalsdeildinni um áramótin.

Svo kom upp undarlegt tilfelli þar sem ég sá um mína fyrstu hjónavígslu sem athafnastjóri Siðmenntar.

Þá var undarlegt að horfa á kosningasjónvarp heima eftir að hafa unnið við útsendingar fr á 1986, að 1995 slepptu. Báðar stöðvarnar ákváðu að sjá sjálfar um sín mál, sem var svo sem í góðu lagi og auðvitað kominn tími á að hætta þessu… en ég hefði óneitanlega þegið að öðru vísi hefði verið staðið að þessu.

Þá verður ekki sleppt að hugsa til þeirra sem létust á árinu. Ingólfur Júlíusson, gítarleikari, ljósmyndari og eðaldrengur lést fyrri hluta ársins eftir stutta baráttu við illvígan sjúkdóm. Konni, Bliki (ég held að þetta sé besta tengingin), lést einnig á árinu – einn af þessum öðlingum sem ég kynntist þegar ég starfaði fyrir Breiðablik. Þá missti nokkrir vinir fjölskyldumeðlimi… kannski er þetta óhjákvæmilegur fylgifiskur þess að vera kominn á miðjan sextugsaldur, jarðarförunum fjölgar á hverju ári.

En fyrir áhugasama eru nánari fréttir hér frá seinni hluta ársins og hér fyrir fyrri hluta ársins.

Og sá íþróttamaður sem má drulla yfir næstu daga er…

Posted: desember 30, 2013 in Fótbolti, Umræða
Efnisorð:,

og ekki gleyma meðlimum í samtökum íþróttafréttamanna, það má hrauna yfir þá núna eins og allt árið, nánast skylda.

Gott og vel, ég veit að það þýðir ekkert að blanda mér í umræðuna um íþróttamann ársins. En ég hef ekki enn lært að þegja þegar mér misbýður..

Ár eftir ár er eitthvert tilefni til að skammast yfir valinu.

Gott og vel. Það er ekkert að því að hafa skoðun á því hver á þetta helst skilið, það er hægt að færa góð og gild rök fyrir að nokkrir hefðu átt titilinn skilið árið 2013. Gylfi Þór er vel að titlinum kominn, ég hefði sett hann í fyrsta sæti, en bara mín skoðun. Hefur til dæmis ekkert með kyn að gera.

Það er einfaldlega erfitt að velja á milli einstaklinga sem keppa í einstaklingsgreinum annars vegar og þeirra sem keppa í hópíþróttum hins vegar. Það er ekki sjálfgefið hvernig á að meta árangur í aldurskiptri keppni á móti árangri í keppni þar sem allir eru með. Hvað þá að nokkrar skýrar viðmiðanir séu um það hvernig á að „verðleggja“ árangur í grein sem 270 milljónir stunda, tugir þúsunda horfa á viðkomandi einstakling keppa vikulega og milljónir sjá í sjónvarpi, grein þar sem fáránlega há laun draga kannski að þá hæfileikaríkustu… á móti öðrum greinum.

En umræðan er að þróast út í hreint og klárt skítkast… hver Facebook færslan poppar upp á eftir annarri þar sem gert er lítið úr frammistöðu Gylfa með rangfærslum og/eða misskilningi. Þetta er út í hött, það má deila um vægi árangurs Gylfa, en hvers vegna að hrauna yfir hann með útúrsnúningum? Og hvers vegna að gera lítið úr honum, þó einhverjum þyki árangur annarra meira virði?

Samhliða þessu hrúgast inn athugasemdir sem ganga út á einhvers konar kynja samsæri hjá samtökum íþróttafréttamanna. Það er einfaldlega fráleitt að halda því fram að kyn hafi ráðið úrslitum, ég man til dæmis eftir fullt af körlum sem hafa náð frábærum árangri í yngri eða eldri flokkum en ekki orðið fyrir valinu.

Ég legg til að þessum útnefningum verði hætt.. þá á enginn skilið að lenda í því sem virðist óhjákvæmilegur fylgifiskur þess að vera útnefndur íþróttamaður ársins.

Taka kannski upp „lakasti íþróttamaður ársins“, þá væri kannski einhver innistæða fyrir skítkastinu.

Bakkabræður áfram – I (Áframbræður?)

Posted: desember 28, 2013 in Umræða

Ég hafði, eins og amk. margir af minni kynslóð, gaman af sögunum af bræðrunum á Bakka. Hef einhverra hluta vegna alltaf haft gaman af vitleysu, rökleysum og fábjánahætti – svo lengi sem það bitnar ekki beint á mér og mínum.

Nú löngu seinna búa bræðurnir hér enn.. og reka bú þar sem á annað hundrað manns búa.

Nýlega ákváðu Bakkabræður að spara í rekstur búsins. Þeir sögðu upp tveimur starfsmönnum sem unnu að verkefnum sem spöruðu búinu útgjöld. Síðan sögðu þeir upp öðrum tveimur sem unnu að verkefnum sem skiluðu búinu gjarnan tekjum. Þá var tveimur í viðbót sagt upp sem aðstoðuðu þá sem voru sjúkir og lasnir á búinu.

Bakkabræður klöppuðu sjálfum sér á bakið fyrir ráðsnilldina við sparnað, þeir höfðu sparað útgjöld úr einum vasa sem munaði heldur betur um. Þeir gleymdu reyndar að svipuð útgjöld fóru úr öðrum vasa til þessara sömu einstaklinga, það áttu jú allir á Bakka rétt á lágmarksframfærslu. Og þeir gleymdu líka að búið varð fyrir talsverðum útgjöldum. Og þeir gleymdu líka að búið tapaði mikilvægum tekjum.

En þeir voru sigri hrósandi og ánægðir með sjálfa sig. Þeir höfðu sparað.

Ég veit ekki af hverju. En mér finnst þetta ekkert fyndið lengur.

Að sitja undir dylgjum.. nú, eða ekki

Posted: desember 19, 2013 in Umræða
Efnisorð:

Ég veit að ég á að vita betur en að vera að svara svona… en ég á bara svo erfitt með að sitja undir dylgjum.

Hér birtist grein þar sem sagt er að ég snúi öllu á haus og geri öðrum manni upp skoðanir í færslu. Ekkert dæmi er tilgreint um hverju ég á að hafa snúið á haus. Ekkert dæmi er tekið um hvar eða hvernig ég geri öðrum manni upp skoðanir. Og ekki auðvelt að sjá hvaða færslu er átt við þannig að mögulegir lesendur gætu kynnt sér skrif mín sjálfir, hvað þá að tilvísun fylgi.

Enda virðist Egill Helgason, einhverra hluta vegna, vera aðal skotspónn greinarinnar.

Ég hef átt, í sjálfu sér, ágætt spjall (Facebook) við greinarhöfund.

Ég hef marg sinnis sagt honum að engin herferð hafi verið í gangi gegn honum og að ég hefði ekki undir nokkrum kringumstæðum tekið þátt í neinu slíku. Þarna hafi einungis verið um að ræða eðlileg og heiðarleg viðbrögð fólks sem var bent á undarlega umfjöllun um félagsskap sem það tilheyrir. Einfalt hefði verið að leysa málið ef athugasemdum hefði verið sýndur smá skilningur. Hann trúir mér ekki. Ég get svo sem lítið meira gert í því.

Þessi deila virðist hafa magnast upp í einhvers konar „stríðsástand“ félagsskap kennara og greinarhöfundar, ég kann ekki betra orð. Hann tók innra spjall félagsins af læstum vef í leyfisleysi. Það út af fyrir sig finnst mér nokkuð gróft. Ég sendi Persónuvernd fyrirspurn vegna þessa og þó svarið hafi verið með öllum fyrirvörum þá sýnist mér augljóst að þarna hafi greinarhöfundur gengið of langt. En það tekur því ekki að elta það, viðkomandi myndi örugglega líta á það sem hluta af „skipulagðri herferð“. Verra er að greinarhöfundur tekur ummæli úr þessu spjalli og snýr merkingu þeirra fullkomlega á hvolft. Það er margsinnis búið að benda honum á þetta. En honum virðist einfaldlega finnast það allt í lagi. Nema hann skilji raunverulega ekki samhengi textans sem hann tekur og snýr á hvolf.

Þetta virðist vera að snúast í áráttu eða þráhyggju gagnvart Agli Helgasyni fyrir (til þess að gera) sárasaklausar athugasemdir á Facebook, sem eru orðnar að „yfirlýsingum“. Það hvernig hans aðkoma er blásin út er kannski besta dæmið um hvernig allir sem voga sér að anda óvarlega í „vitlausa“ átt verða stöðugt tilefni greinaskrifa.

Fyrir mér væri í rauninni miklu nær lagi að líta á umfjöllun í kennslunni og yfirdrifin viðbrögðin við athugasemdum sem „skipulega herferð“. Ég gæti eflaust brotið mér leið að tölvupósti kennara, gripið einhverjar setningar úr samhengi og fært þannig „sönnur“ á að þetta hafi allt verið skipulögð herferð. En ég geri ekki svoleiðis.

Mér finnast endalaus greinarskrif, þrátt fyrir að málinu sé löngu lokið, benda líka til eindregins vilja til að halda deilunni lifandi áfram. Til hvers, veit ég ekki..

Kannski er þetta „skipulögð herferð“ gagnvart Agli? Hvað veit ég?

Í áðurnefndu spjalli kom berlega í ljós að greinarhöfundur getur ekki mögulega viðurkennt að hafa haft rangt fyrir sér. Hann veit betur en orðabókin (td. Webster’s) hvað „gyðingar“ eru og hvað „kynþáttafordómar“ eru, svo ég taki nú dæmi af handahófi.

Þess vegna er auðvitað engin von til að hann sjái mögulega gallana við umrætt kennsluefni.

Þess vegna er auðvitað tilgangslaust að ræða málið efnislega.

En ég er ekki viss um að ég vilji þegja þegar svona er borið upp á mig.

Nei, endilega ekki sækja um vinnu í banka

Posted: desember 14, 2013 in Umræða

Einn „bloggarinn“ var að fárast í vikunni yfir dómunum í svokölluðu Al Thani máli og klikkti út með að hann myndi sko ekki sækja um vinnu í banka eftir þetta. Þrátt fyrir að geta vænst þess að fá góð laun. Og mátti jafnvel lesa á milli línanna að bankakerfið hefði þarna séð á eftir góðum bita.

En.

Er þetta ekki bara gott mál?

Nú þekki ég ekki lagatæknilegar hliðar málsins, en svo langt sem mitt nef nær þá voru þetta „æfingar“ til þess eins að fá fólk til að hafa trú á viðkomandi banka án þess að innistæða væri fyrir, þeas. ég sé ekki betur en að þetta hafi verið vísvitandi blekkingar.

Hvers vegna ætti einhver að hætta við að sækja um vel launaða vinnu í banka eftir svona dóm? Það mætti jú ætla að viðkomandi hafi hugsað sér að stunda svipaða iðju. Og ef svona dómur verður til að viðkomandi hættir við að senda inn atvinnuumsókn, þá minnka jú, líkurnar á að í bankakerfið veljist til starfa fólk sem ætlar sér að stunda það sem virðast vera frekar vafasöm viðskipti.

Er það þá ekki bara hið besta mál? Er það ekki jafnvel merki þess að réttarkerfið hér á landi hafi aldrei þessu vant virkað?

Older Entries
Newer Entries