Ekki hlægja að rökleysum

Posted: desember 13, 2013 in Umræða
Efnisorð:, ,

Það er kannski illa gert að hlægja að fólki sem hefur ekki vald á lágmarks rökhugsun.

En þegar viðkomandi er áberandi lögmaður og alþingismaður sem lætur fá færi ónotuð til að kynna sig og sinn málflutning.. þá er kannski allt í lagi að bera í bakkafullan lækinn og benda enn einu sinni á vitleysuna.

Samkvæmt færslu Brynjars Níelssonar þá virðist ekki í lagi að dæma fólk fyrir verknað sem ekki hefur verið dæmt fyrir áður. Þetta þýðir að sjálfsögðu að aldrei er hægt að dæma eftir nokkrum lögum.

Þá virðist ekki skipta máli hvaða lög gilda hér á landi heldur eigi að taka tillit til hvernig dómar hafa fallið erlendis.

Þar fyrir utan mætti ætla af skrifum Brynjars að ef einhver væri nægilega séður til að fremja afbrot sem ekki hefur verið framið erlendis (nú eða komist upp) áður þá megi ekki dæma fyrir það hér á landi.

Einhverra hluta vegna virðist Brynjari finnast að einstaka stéttir, til dæmis bankamenn, eigi að fá sér meðhöndlun – án þess að nefna nokkuð því til stuðnings.

Þá fer rökleysan í hring þegar gætt er að því að upphafleg fullyrðing, þess efnis að ekki tíðkist að dæma bankamenn eftir lögum, er einfaldlega ekki rétt.

Það er auðvitað ekki hlægjandi að þessu. Greinarhöfundur er bæði menntaður lögfræðingur og vinnur við að setja lög.

PS. Ég er ekki að lýsa skoðun á hvort umræddur dómur sé réttur eða rangur, aðeins að býsnast yfir rökleysum í viðkomandi grein.

Dýr hindurvitni í menntamálum

Posted: desember 5, 2013 in Umræða
Efnisorð:, ,

Ég sé það sí endurtekið þessa dagana í umfjöllun um menntamál að Pisa könnunin mæli best gamaldags menntakerfi. Þannig er reynt að draga úr trúverðugleika og mikilvægi hennar. Þessu fylgir undarlegt tal um að hún sé ekki í takt við strauma og stefnur í menntamálum í dag.

Afsakið orðbragðið, en hvurs lags dómsdags kjaftæði er þetta??

Ef straumar og stefnur í menntamálum í dag skila ólæsum nemendum út í þjóðfélagið þá eru þeir straumar og stefnur einfaldlega óboðlegir og hreinlega þarf að setja af stað neyðaráætlun til að henda þeim út.

Sem betur fer sluppu synir mínir við þessar töfrastefnu, en ég man eftir umræðum í skólastarfi þegar verið var að hefja innleiðingu, á nýrri menntastefnu, „uppgötvun“ var það kallað ef ég man rétt. Mikið var talað um að þetta væri svo „sniðugt“ og búið væri að margsanna gildi stefnunnar. Þegar spurt var um hvar mætti finna rannsóknir eða staðfestingar á gildi stefnunar varð allt í einu fátt um svör. „Það hlýtur bara að vera að það séu einhverjar rannsóknir sem styðja þetta, þetta er svo sniðugt“ voru á endanum einu svörin sem fengust.

Þetta kallast hindurvitni í minni orðabók.

Pisa virðist benda til að þessi stefna sé gagnslaus.

Í gamla daga var talað um að fara Krýsuvíkurleiðina þegar farin var óþarflega löng leið að settu marki.

Skuldaleiðréttingarleiðin sem kynnt var á laugardaginn er vissulega skárri en við var að óttast eftir galgopaleg kosningaloforðin.

Ég hef heldur ekki áttað mig á hvers vegna þeir sem skulda húsnæðislán eiga frekar kröfu á leiðréttingu á kjörum en þeir sem búa við verri kjör vegna forsendubrests af öðrum ástæðum.

Þá finnst mér undarlegt, ef það er í lagi að setja skatt á þrotabúin – sem einhver hefði kannski látið kanna áður en farið var að berja sér á brjóst – hvers vegna tækifærið er ekki notað til að skattleggja enn frekar. Og nota peningana í almennar aðgerðir sem nýtast öllum, þess vegna beint í heilbrigðiskerfið, svo eitthvað sé nefnt.

Plástrakerfið sem kynnt var um helgina með tilheyrandi flækjum, undantekningum og takmarkaðri gagnsemi minnir á gamla sögu, „af hverju takið þið bílinn ekki bara úr handbremsu“..

Það væri nefnilega miklu meira gagn að því fyrir alla, ekki bara þá sem skulda verðtryggð húsnæðislán, að ná niður verðbólgu, jafnvel verðhjöðnun. Þá þarf engar sértækar aðgerðir eða plástra.

PS. nei, ég er ekki málpípa þrotabúanna.

PPS. nei, ég er ekki einu sinni talsmaður stjórnarandstöðunnar (nema kannski að því marki að ég þarf alltaf að vera á móti)

PPPS. nei ég er ekki að ljúga.

Að beygla umræðuna

Posted: desember 1, 2013 in Trú, Umræða

Ég var spurður nýlega hvað mér þætti athugavert við orð innanríkisráðherra á kirkjuþingi.

Aðallega kannski það að verið er að snúa umræðunni á hvolf og gagnrýna hluti úr frá kolröngum forsendum.

Ráðherra talaði um að það eigi ekki að vera forgangsmál á ögurstundum í lífi þjóðarinnar að forða börnum frá boðskap um kristni og kærleika á meðan þau væru á vafasömum síðum á netinu – og að einstaka jólasálmar geti ekki skaðað æsku þessa lands.

Ráðherra talaði um hvað foreldrar leyfa börnum heima og fór í beinu framhaldi að tala um bann við boðskap kristni… og gefur þannig í skyn að verið sé að skipta sér af uppeldi á heimilinu.

En auðvitað var tilefnið breyttar reglur um samskipti skóla og trúfélaga.

Þar er auðvitað hvergi talað um að ekki megi kynna kærleika fyrir börnum í skólum.

Þá er skýrt tekið fram að ekki eigi að hrófla við hefðbundnu jólastarfi.

En aðalatriðið er að hvergi er verið að „forða börnum“ frá boðskap kristni, aðeins ætlast til að þeir foreldrar sem það vilja, sjái sjálfir um að sinna þessu. Í stað þess að ætlast til að menntastofnanir stundi trúboð og séu að kynna trú á einhverjar yfirnáttúrlegar verur sem enginn hefur getað sýnt fram á að séu til. Það getur aldrei verið hlutverk menntastofnunar.

Fræðsla um trúarbrögð er svo auðvitað áfram í skólum.

Svo er allt í lagi að hafa í huga að þetta var nú ekkert forgangsmál, og allt í lagi að sinna verkefnum sem ekki eru í forgangi. Fyrir utan nú það að mannréttindi skipta alltaf máli.

Svo er eins og mig minni að einhverjir flokksbræðra ráðherra vilji meina að hafi ekkert hrun orðið, nema svona í gæsalöppum, þannig að hvaða ögurstund er ráðherra að tala um?

Að tækla manninn fyrir leik

Posted: nóvember 26, 2013 in Stjórnmál, Umræða

Það hefur löngum þótt vond umræðuhefð að gera lítið úr andstæðingnum og reyna að gera hann tortryggilegan í stað þess að svara rökum og málflutningi. Þetta hefur lengi verið viðloðandi pólítíska umræðu og bendir auðvitað til málefnafátæktar og að ekki séu nein gild svör fyrir hendi.

Það getur verið erfitt að átta sig á þessu – undirförli, lymska, kænskubrögð eða hvað á að kalla þetta. Þetta er gjarnan kallað að fara í manninn í en ekki boltann til að nota líkingar úr fótbolta.

Stutta útgáfan er til dæmis:

Siggi: Verðbólgan hefur verið 10% síðasta árið en launavísitalan hefur aðeins hækkað um 5%.

Þessu er svo svarað með

„Hann Siggi fer nú svo oft rangt með tölur“ eða „Hann Siggi er nú alltaf ljúgandi“.

Nú má vera að Siggi hafi rétt eða rangt fyrir sér. Ef hann hefur rangt fyrir sér er auðvitað hægt að vísa til gagna sem staðfesta aðrar tölur. Það breytir engu um fullyrðingu Sigga hvort hann fari oft rangt með tölur eða ekki, sama gildir um hvort hann lýgur oft eða aldrei. Fullyrðingin er annað hvort rétt eða röng og hefur ekkert með fyrri hegðun Sigga að gera.

Forsætisráðherra kom með nýja – og frekar óforskammaða – útgáfu af þessum bellibrögðum um daginn. Áður en nokkur umræða var farin af stað sagði hann þá sem eru honum ósammála vera bölvaða lygalaupa (nei, ekki orðrétt) og þeir myndu líklega ljúga í komandi umræðu. Áður en nokkur hafði sagt orð.

Ef við höldum okkur við fótboltalíkinguna þá er þetta jafngildi þess að hlaupa til andstæðings í upphitun fyrir leik og tækla groddalega.

Og í fótbolta væri þetta beint rautt spjald og viðkomandi sendur beint í sturtu. Hann ætti svo væntanlega ekki sæti í liðinu á næstunni.

Það vantar eiginlega eitthvað sambærilegt í stjórnskipunina, það þarf að vera hægt að reka svona menn strax í stað þess að þurfa að bíða eftir næstu kosningum.

Það er upphafinn einhver svakalegur áróðurssöngur síðustu daga sem felst í því að reyna að narra fólk með öllum tiltækum ráðum til að skrá sig í þjóðkirkjuna. Hér má nefna undarlegan leiðara Fréttablaðsins og ekki vel upplýsta ræðu innanríkisráðherra á kirkjuþingi.

Svo það sé á hreinu þá er ég ákaflega mótfallinn því fyrirkomulagi að hafa þjóðkirkju, enda orðið nánast óþekkt fyrirbæri.

Hins vegar er líka allt í lagi að fólk sé í trúfélagi ef það kýs svo, svo framarlega sem það lætur okkur hin í friði.

En það hefur verið mikil fækkun í þjóðkirkjunni og hún sér enn einu sinni fram á gríðarlegan tekjumissi.

Það er eflaust hægt að tína til rök fyrir þá sem vilja hafa þjóðkirkju, þó ég sé þeim ósammála. En það er allt í lagi að rökræða hlutina. Og það er allt í lagi að bera fram rök fyrir því að fólk sem er trúað eigi að vera í þjóðkirkjunni. Aftur er ég ósammála, en það er allt í góðu að ræða rök með og á móti.

Það er hins vegar ekki í lagi að færa fram rökleysur, staðlausa stafi, fullyrðingar út í bláinn og beinlínis rangfærslur. Það gerir bara fólk með vondan málstað.

Annars ágætur kunningi, Davíð Þór Jónsson, hefur nú í tvígang komið fram með hverja vitleysuna á fætur annarri til að reyna véla eða narra fólk til að ganga í þjóðkirkjuna. Og ólíkt því sem ég hef áður séð frá honum, þá svarar hann mótrökum lítið eða þá með skætingi.

Hann hélt því fram í athugasemd á Facebook að
– útgerðargreifar fengju þær krónur sem þjóðkirkjan missir af, án þess að geta í nokkru skýrt hvernig skattfé fer eyrnamerkt til þeirra
– krónur, sem annars færu til söfnuða, væru settar í að styrkja menningarhatur, án þess að geta nokkru svarað um hvert þetta menningarhatur er
– að greiðslur til biskuppstofu væru óháðar fjölda meðlima þjóðkirkjunnar
– að einhverjar kannanir sýndu eða gæfu til kynna að fólk hefði sagt sig úr þjóðkirkjunna á röngum forsendum, án þess að geta að nokkru nefnt hvaða kannanir þetta eru
– ekki væru aðrir valkostir en þjóðkirkjan annars vegar eða útgerðargreifar og menningarhatur hins vegar, og skautar þannig yfir valkosti eins og Siðmennt og önnur lífsskoðunarfélög
– að við vitum ekki í hvað skattpeningarnir fara, sem er augljóst – svarið að miklu leyti heilbrigðis, velferðar og menntamál

Og í morgun beit hann höfuðið af skömminni í einhverju viðtali þar sem hann gaf í skyn að fólk gæti ekki leitað sér hjálpar við áföllum nema hjá prestum. Hvernig í dauðanum dettur honum í hug að tala niður til heillar stéttar vel menntaðs fagfólks? [breytti aðeins um orðalag til að forðast misskilning]

Hljómleikar, hljómleikar…

Posted: nóvember 22, 2013 in Tónlist
Efnisorð:,

Ég verð að játa að ég er orðinn nokkuð spenntur fyrir kvöldinu í kvöld.

Við Fræbbblar erum að halda upp á þrjátíu og fimm ára afmæli okkar.

Við bjóðum öllum sem vilja að mæta í „partý“ á Gamla Gauknum, það kostar ekkert inn og við spilum eins lengi og við endumst (sem er væntanlega nokkuð lengi), bæði frumsamið efni, annarra manna efni og annarra manna lög sem við höfum útsett. Þetta verður bæði nýtt og gamalt, áherslan kannski meira á gamla efnið að þessu sinni..

Við reiknum með að byrja um 23:00 (nei, kannski ekki alveg á slaginu) og spila langleiðina til klukkan 3:00, sem aftur fer eftir hvað við tökum löng hlé og hversu hratt lögin verði spiluð á síðustu metrunum.

En þetta eru ekki jólatónleikar.

Og við erum ekki að kynna nýja plötu, eða nokkuð annað.

Þetta verður bara gamaldags partý.

Nánar hér á Facebook og svo má auðvitað benda á heimasíðuna okkar Fræbbblarnir.

Þá eru þrjátíu og fimm ár frá því að við Fræbbblar spiluðum í fyrsta skipti. Þetta var á menningarhátíð Menntaskólans í Kópavogi, Myrkramessu, þar sem við vorum við nám. Það gekk ekki andskotalaust að fá að spila en hafðist á endanum með hjálp góðra manna.

Með mér spiluðu Þorsteinn, Hálfdan, Barði og Stefán.. en við nutum aðstoðar Arnórs og Ríkharðs, sem báðir gengu fljótlega í hljómsveitina. Við Þorsteinn, Arnór og Ríkharður erum hér allir enn þá, en Guðmundur Þór spilar á trommur, Helgi á bassa og Iðunn syngur.

Tilefnið var nú eitthvert ósætti við skólameistar og var meiningin að gera nett grín, bæði að honum og hugmyndum manna um „punk“ eins og þær birtust í íslensku dagblöðunum. Við spiluðum lög frá Sex Pistols, EMI, God Save The Queen og svo Police & Thieves í útsetningu The Clash, ja, svona nokkurn veginn. Allt með íslenskum textum.

Tveir ungir dagskrárgerðarmenn, Jakob og Eiríkur, voru meðal annars að gera þætti um félagslífið í menntaskólum landsins. Þeir vildu endilega fá okkur í þáttinn, og þá var jú, nauðsynlegt að spila meira þar til kæmi að upptökum.. hvað við gerðum. En á leiðinni breyttist þetta aðeins, við fórum að æfa fleiri lög, byrjuðum að semja eigin efni.. og svo var þetta einfaldega rosalega gaman.

Við mættum í sjónvarpssal í byrjun árs 1979, gekk að ég held þokkalega. En þátturinn var aldrei sýndur og á endanum var tekið yfir upptökuna vegna plássleysis Rúv.

Og…

Við ætlum að halda upp á þetta á Gamla Gauknum, föstudagskvöldið 22. nóvember. Opið hús, frítt inn og fullt af efni. Helgi er reyndar rétt að ná sér eftir „íþróttameiðsli“ en nær vonandi einhverjum lögum.

Við spilum öll lögin frá Myrkramessunni, reyndar með upphaflegum textum, talsvert af lögum af „Viltu nammi væna?“, mikið af lögum sem við vorum að hlusta á þegar við byrjuðum og svo auðvitað eitthvað af nýrra efni.

Án þess að lofa nokkru beinlínis þá reiknum við með að spila: Bjór – Watching The Detectives – The KKK Took My Baby Away – Barbed Wire Love – Blitzkrieg Bop – Down In The Tube Station At Midnight – Ever Fallen In Love – Ljóð – God Save The Queen – Lover Please – Pretty Vacant – Police And Thieves – White Man In Hammersmith Palais – Þúsund ár – Teenage Kicks – Immortal – Ótrúleg jól – CBGB’s – Public Image – My Perfect Seven – I Wanna Be Sedated – Hippar – Judge A Pope Just By The Cover – No Friends – Holidays In The Sun – Then I Kissed Her – Sjór – Dauði – FÍH – Sheena Is A Punk Rocker – EMI – Janie Jones – Í hnotskurn – Rockaway Beach – Brains – Rudy, A Message To You – White Riot – Nekrófíll – Bodies – A Bomb In Wardour Street – 20. september 1997 – My Six Excapes – Í nótt – Roots, Radicals, Rockers and Reggae – Gotta Getaway – Anarchy In The UK – In The City – Bugging Leo – Æskuminning

Ég verð að játa að mér finnst valið á ljótasta orðinu miklu skemmtilegra en valið á því fallegasta, sbr. Facebook síðuna.

Orðið „hrogn“ fékk ekki náð fyrir augum dómnefndar og/eða annarra gesta.

En þetta er klárlega ljótasta orð íslenskrar tungu.

Hvað köllum við það þegar við heyrum ljótt og óskiljanlegt tal, oftast annað tungumál? Jú, „hrognamál“. Hvers vegna? Ekki vegna þess að okkur detti í hug að viðkomandi sé að tala um hrogn fiska. Nei, vegna þess að þetta hljómar álíka illa og ljótast orð íslenskrar tungu, „hrogn“!

Já, ég er van-trúaður á kukl

Posted: nóvember 14, 2013 in Skeptic, Trú, Umræða

Svanur Sigurbjörnsson gagnrýndi nýlega kukl („óhefðbundnar lækningar“) og tilraunir til að koma því inn í heilbrigðiskerfið. Viðbrögðin hafa verið ansi yfirdrifin og ómálefnaleg – rökvillurnar margar og fyllt upp í holurnar með því að að ráðast á Svan.

Þetta er í rauninni frekar einfalt mál.

Ef við sleppum því að nota hugtakið „trú“ í einhverju víðu og óskilgreindu samhengi og notum það fyrir að hafa eitthvað fyrir satt sem ekki er hægt að sýna fram á.

Þá gildir auðvitað það sama um yfirnáttúrulegar verur og hvers kyns kukl. Það er ekki hægt að sýna fram á tilvist yfirnáttúrulegra vera og það er ekki hægt að sýna fram á að kukl virki.

Það hafa verið gerðar óteljandi tilraunir til að sýna fram á að kukl og hvers kyns yfirnáttura sé til staðar og virki. Það er stórfé í boði fyrir hvern þann sem getur þetta.

Árangurinn er eitt stórt núll. Þetta hefur aldrei tekist. Aldrei. Ekki einu sinni.

Enda, ef þetta hefði tekist… þá væri þetta jú ekki lengur kukl.

Rökvillurnar hafa verið margar. Rauði þráðurinn er að benda á einstaka mistök hefðbundinna lækninga. Sú gagnrýni á eflaust rétt á sér í einhverjum tilfellum og öðrum ekki. Það er eins með lækningar eins og aðrar greinar, menn geta gert mistök, fólk er mishæft þrátt fyrir að ljúka prófi, eflaust eru einhverjir sem nýta sér ófullnægjandi eftirlit til að svindla og þar fram eftir götunum. Ekkert af þessu er áfellisdómur yfir aðferðum vísinda eða hefðbundinna lækninga. Þetta eru einfaldlega ábendingar um hvað má betur fara. Með aðferðum vísindanna. Ekkert sem nefnt er styður það að kukl sé einhvers virði.

Þessi óþarfa hávaði er ætlaður til að slá ryki í augun á fólki.

Kuklið (í víðu samhengi) veltir ótrúlegum upphæðum og því er mikið í húfi að gera málflutning Svans tortryggilegan.

En það er ágætt að hafa í huga að ekkert sem sagt hefur verið styður það að við eyðum skattfé í hluti sem ekki er hægt að sýna fram á að virki.