Archive for the ‘Stjórnmál’ Category

Það er ekki eins sjálfgefið að ég kjósi ekki Sjálfstæðisflokkinn og margir myndu ætla. Að vissu leyti get ég tekið undir margar þeirra grunn hugmynda sem flokkurinn lagði upp með í upphafi.

Og ég styð hugmyndir hans um skattalækkanir.

En…

Fyrir það fyrsta þá stóð flokkurinn gegn samþykkt nýrrar stjórnarskrár. Og virtist í rauninni ráða ferðinni, telja það sitt hlutverk að hafa vit fyrir þjóðinni.

Þá hefur flokkurinn lýst afdráttarlausum stuðningi við ríkiskirkjuna, sem að mínu viti gengur þvert á grunn hugsjónir flokksins. Ekki bæta tilraunir til að troða trúarbrögðum inn í stefnu flokksins úr skák, þó það hafi í sjálfu sér ekki tekist.

Þá hefur flokkurinn stutt núverandi kvótakerfi sem að mínu viti gengur einnig þvert á grunn hugmyndir sem lagðar voru til grundvallar flokknum.

Ég hef heldur ekki séð neitt frá flokknum um hvað hefði betur mátt gera fyrir hrun, ekkert um hvernig sala bankanna var í hreinni mótsögn við frjálsa samkeppni og ekkert um hvaða lærdóm má draga af hruninu. Helst er verið að setja hrunið í gæsalappir og láta eins og það hafi aldrei orðið.

Ég kenni ekki flokknum eða einstökum forystumönnum einum um hrunið, það kom margt til og aðstæður voru án fordæmis. En það er einfaldlega ekki boðlegt að geta ekki horfst í augu við að það hefði margt mátt fara betur og ég ætlast til ákveðins heiðarleika og jafnvel auðmýktar, til dæmis að geta sagt hvað yrði gert öðru vísi í dag.

Ég er ekki eindreginn Evrópusinni, mér fannst ótímabært að hefja viðræður, en mér finnst fráleitt að hætta í miðju kafi. Það virðist einhvers konar „forpokun“ gegn Evrópu hafa verið samþykkt á síðasta landsfundi, sem ekki hefur gengið að breiða yfir.

Og mér finnst satt best að segja undarlegt að sjá hvernig flokkurinn hefur snúið frá stefnu Bjarna Benediktssonar (eldri), sem ég hafði alltaf talsvert mikið álit á, og sem hann lýsti eftirminnilega í ræðu 1969.

Björt framtíð leit þokkaleg út til að byrja með og þarna er fullt af alveg ágætis fólki – en það gildir auðvitað um fleiri.

Ruglingsleg afstaða í stjórnarskrármálinu framan af var ekki til að auka álit mitt á flokknum.

Þátttakan í að drepa stjórnarskrármálið vegur mjög þungt, er nánast úrslitaatriði.

Stuðningur við ríkiskirkjuna er svo annað þungt lóð á vogarskálarnar.

Og… svona almennt séð finnst mér stefnan frekar þunn og óljós, almennt spjall sem ber svo sem vott um góðan vilja, en lítið um hvernig á að láta þennan góða vilja verða að veruleika. Það er kannski ekki sanngjarnt að hengja sig í stöku ummæli en einn frambjóðandi sagði (að mér skilst) að í menntamálum væri stefnan einföld, þau vilji meira gott og minna vesen. Sem hefði auðvitað getað verið skemmtilegur inngangur, en er frekar verðlaus þegar ekkert meira kemur. Og síðasti dropinn er svo þessi að kynningaraðferð, þeas. að flagga fræga og fína fólkinu, ekki alveg að virka fyrir mig.

Kannski er ég ekki að meta þetta rétt, en eftir stendur stjórnarskrármálið og ríkiskirkjan, nægja til að afþakka atkvæði mitt.

Þetta er reyndar frekar einfalt. Ég er hvorki „vinstri“ maður né „grænn“ – að minnsta kosti ekki í þeim skilningi sem þessi flokkur virðist leggja í hugtökin.

Nú er erfitt að henda reiður á hvað hugtakið „vinstri“ þýðir en, sem sagt, ef ég lít til þeirrar merkingar sem flokkurinn virðist leggja í það þá er ég þeim fullkomlega ósammála. Ég vil sem minnst ríkisafskipti og sem minnsta aðkomu ríkisins að atvinnulífinu.

Þá eru hugmyndir um ritskoðanir, netlögreglu og internet eftirlit fullkomlega fráleitar. Á sama hátt og takmarkanir eða bann á klámi, fjárhættuspilum, sykurneyslu og yfirlett hvers kyns forsjárhyggja. Þetta er grundvallaratriði, ég vil ekki sjá þetta.

Þá virðast margir forystumanna ekki taka upplýsingum eða rökum, nokkuð sem ég set sem grundvallarskilyrði fyrir að styðja fólk til setu á Alþingi. Það hefur til að mynda ítrekað verið bent á hvers vegna ritskoðun á „klámi“ (fyrir utan allt annað) er (nánast) óframkvæmanleg. Ég segi „nánast“ í sviga því auðvitað er allt hægt, en með þvílíkum fórnarkostnaði að það næði ekki nokkurri átt.

Þegar ég segist ekki vera „grænn“ þá á ég við að ég styð ekki hugmyndir um endalaust bönn og að aldrei megi hrófla við einu eða neinu – nema þegar kemur að kjördæmapoti. Ég er ekki á móti stóriðju, þó ég vilji hafa fjölbreyttari flóru, og ég er ekki á móti virkjunum þó ég vilji standa öðru vísi og betur að málum.

Stuðningur flokksins við ríkiskirkjuna er svo auðvitað óskiljanlegur með öllu.

Þátttaka flokksins í að svæfa stjórnarskrármálið vegur auðvitað þungt, en þarf ekki til.

En svo allrar sanngirni sé gætt, þá mega flestir forsvarsmenn hreyfingarinnar eiga að þeir tala skýrt og eru sjálfum sér (oftast) samkvæmir.

Þá má Steingrímur J eiga það að hann fékk gríðarlega erfitt verkefni í hendurnar og leysti af mikilli samviskusemi út frá þeim aðferðum sem hann hafði trú á. Ég vil sem sagt að það komi fram að mér finnst gagnrýnin að mörgu leyti ómakleg. En það nægir mér ekki til að kjósa flokkinn. Og ég er flokksmönnum ósammála í grundvallaratriðum.

Ég hef aðeins verið að hugsa hvaða framboð ég kem til með að kjósa í þingkosningunum í vor.

Ég ætla að henda stuttum hugleiðingum um hvern flokk hér á næstunni. Það er tiltölulega auðvelt að afgreiða marga. Best að byrja á Framsóknarflokknum, hann er víst stærstur samkvæmt síðustu skoðanakönnun.

Nú fyrir það fyrsta þá hefur flokkurinn staðið í vegi fyrir því að ný stjórnarskrá verði samþykkt á Alþingi, þrátt fyrir gefin kosningaloforð um annað.

Þá hefur flokkurinn lýst yfir afdráttarlausum stuðningi við ríkiskirkjuna.

Ekki má gleyma aðkomu flokksins að hruninu, sölu banka og sofandahætti í aðdraganda þess. Vissulega hefur flestum þingmönnum verið skipt út, en ég á enn eftir að sjá eitthvað sem líkist afsökunarbeiðni, hvað var gert rangt og hvernig flokkurinn myndi haga sér öðru vísi í dag.

Ekki bætir úr skák að stefna flokksins er bæði ruglingsleg og barnaleg – ef ekki beinlínis hættuleg þegar kemur að því að ætla að afskrifa kröfur erlendra kröfuhafa einhliða.

Þá er talið um afnám verðtryggingar annað hvort hrein og klár vanþekking eða ómerkilegt lýðskrum.

Svo hef ég eitthvað lengra minni en margir aðrir, ég man td. enn eftir ferðalagi forsvarsmanna flokksins til Noregs að „redda láni“ fyrir Íslendinga.

Það er að vísu einn frambjóðandi sem ég hef talsvert álit á, Frosti Sigurjónsson. Frosti er málefnalegur, rökfastur og heiðarlegur í sinni baráttu. Þar strandar þó á því að ég er honum oftar en ekki ósammála. Hann er reyndar, að því er virðist, í nokkuð sérstakri stöðu því hann virðist lítinn hljómgrunn fá innan flokksins. Frosti er þar fyrir utan ekki í mínu kjördæmi. Willum er þarna líka í öðru sæti í Suðvestur kjördæmi, þekki hann ekki að öðru en góðu en veit ekki í sjálfu sér hvað hann stendur fyrir, og átti svo sem ekki von á að hann ætti möguleika..

Á hinn bóginn er Framsóknarflokkurinn að bjóða fram Vigdísi Hauksdóttur. Ég nenni ekki að týna til þvæluna sem hún hefur sent frá sér, en að mínu vit á hún ekkert erindi á þing.

Sigur Sólskinsflokksins

Posted: mars 21, 2013 in Stjórnmál, Umræða

Í Alþingiskosningunum 1979 var ég í framboði fyrir Sólskinsflokkinn ásamt nokkrum félögum.

Kosningabaráttan gekk að mestu vel, nema hvað sjónvarpsupptaka fór gjörsamlega út og suður hjá okkur. Fyrri upptakan gekk ágætlega en okkur fannst við geta gert betur og báðum um að fá að reyna aftur. Í þetta sinn rann saman í eitt hvað við höfðum sagt í hvorri upptökunni, okkur vafðist tunga um tönn og útkoman varð bæði vandræðaleg og ruglingsleg. Ekki var við það komandi að fá að draga andann og taka upp aftur, þetta hefði væntanlega kostað heilar fimm mínútur.

Niðurstaðan varð sú að við fengum ekki þingsæti í takt við verðleika.

Á stefnuskrá flokksins var að bæta veðurfar á landinu, færa það sunnar á bóginn.

Nú birtust fréttir í vikunni að Íslandi væri komið á sömu breiddargráðu veðurfarslega og Írlandi.

Þannig hefur helsta baráttumál Sólskinsflokksins loksins orðið að veruleika og fullnaðarsigur hefur unnist í málinu.

Ég verð eiginlega að fara í framboð eins og allir hinir.. og er  að hugsa um að hafa þetta einfalt.

Happdrættisflokkurinn held ég að sé málið.

Skoðanakannanir sýna að yfir 95% landsmanna vilja gjarnan vinna stóra vinninginn í happdrætti.

Þetta verður væntanlega eina stefnumálið, allir vinna stóra vinninginn, hvort sem er í happdrætti, lottó, getraunum..

Flestir núverandi þingmanna voru kosnir á þing eftir loforð fyrir kosningar um nýja stjórnarskrá.

Þingið skipaði stjórnlagaráð til að endurskoða stjórnarskrána.

Þingið spurði síðan þjóðina álits á tillögum stjórnlagaráðs og fékk afgerandi svar, mikill meirihluti studdi það að klára stjórnarskrána.

Þingið hefur þess vegna ekkert umboð til að spila með málið í einhverri refskák í þinglok eða sem hluta af kosningabaráttu. Þingið hefur einfaldlega ekkert umboð til undanbragða, hvorki til að fresta málinu, drepa á dreif eða þynna út.

Magnús Orri Schram þingmaður Samfylkingarinnar segir að stjórnarskránni sé ekki mikil virðing sýnd með því að afgreiða stjórnarskrármálið með tillögu Margrétar Tryggvadóttur.

Þetta er auðvitað hárrétt.

En þetta er líka fullkominn misskilningur.

Vandamálið er ekki tillaga Margrétar. Vandamálið er tilraunir til að þæfa málið og drepa á dreif í stað þess að einfaldlega klára í framhaldi af skýrum vilja þjóðarinnar.

Ég hef aðeins verið að fara yfir kynningar flokka og framboða fyrir komandi alþingiskosningar.

Nú er auðvitað ekki rétt að alhæfa.

En mér finnast of margar stefnuskrár byggja á óljósum viljayfirlýsingum, í flestum tilfellum um það sem betur má fara og oftar en ekki eitthvað sem flestir geta verið sammála um.

Þannig að þetta segir mér eiginlega ekki neitt.

Ekki misskilja, kæru væntanlegu frambjóðendur… segið mér endilega hvað þið ætlið að gera og hvaða markmið þið setjið ykkur.

En segið mér líka hvernig þið ætlið að fara að því að ná þessum sömu markmiðum ykkar.

Ég þarf auðvitað að vera sammála markmiðunum. En ég geri líka kröfu um trúverðuga leið til að ná þeim.

Annars er þetta eiginlega bara froða, svo ég sé nú í neikvæða skapinu.

Stórflokkurinn

Posted: mars 12, 2013 in Stjórnmál, Umræða
Efnisorð:,

Kannski er eina leiðin til að ná stjórnarskrárbreytingum sú að þeir flokkar og framboð sem vilja klára málið bjóði fram sameiginlegan lista í komandi kosningum.

Stefnumálið yrði eitt. Samþykkja drög að stjórnarskrá og rjúfa síðan þing og boða aftur til kosninga.

Nú er ég í sjálfu sér ekki mjög hrifinn af eins-máls framboðum. En þetta eru óvenjulegar aðstæður og þær kalla á óvenjulega lausn.

Að minnsta kosti hljóta framboðin að skoða þennan möguleika alvarlega ef svo fer sem horfir að núverandi þing hunsi skýran vilja þjóðarinnar.

Það mætti auðvitað nálgast þetta með mörgum framboðum undir sama listabókstaf. Þá nýtast öll atkvæði sameiginlega á landsvísu og jöfnunarsætum yrði úthlutað í hlutfalli við styrk flokka í kosningunum. Það má að vísu setja upp dæmi þar sem jöfnunarsætin myndi varla nægja til að jafna styrk flokka, þannig að eitt sameiginlegt framboð er sennilega vænlegasti kosturinn.