Valgarður Guðjónsson

Ég átti spjall í gær við mann sem hélt því fram, hafi ég skilið rétt, að ekkert væri siðferðislega rangt nema það væri ólöglegt – lögin enduspegluðu siðferðið.

[svo því sé haldið til haga þá hafði viðkomandi samband og segir mig ekki hafa skilið hann rétt, hann hafi ekki haldið þessu fram, en þetta er svo sem ekki í fyrsta skipti sem ég heyri þetta og auðvitað aukaatriði í þessari færslu, hér er ég eingöngu að fjalla um þessar hugmynd, hvaðan sem hún kemur]

Það er í sjálfu sér margt við þessa fullyrðingu að athuga. Vonandi þarf ég ekki að fjölyrða um það. Ég vona að minnsta kosti að ég nái að haga mér þannig að ég geri það sem mér finnst siðferðilega rétt án tillits til hvort einhver nákvæmur lagabókstafur nái til þess eða ekki.

Hitt er að með þessari afstöðu erum við komin í ákveðna sjálfheldu.

Ef ekkert er siðferðilega rangt nema það sé ólöglegt.. þá náum við aldrei að setja neitt nýtt í lög! Því ef mér finnst að það eigi að setja í lög að banna ákveðna hegðun vegna þess að hún sé siðferðilega röng – þá segir sig sjálft að hún er ekki siðferðilega röng vegna þess að hún er ekki bönnuð með lögum. Og ef hún er ekki siðferðilega röng þá er auðvitað ekki rétt að setja nein lög um hana.

Ég hef svo sem ekkert miklar áhyggjur af því í sjálfu sér þó Trump sé kallaður „fasisti“. Stjórnarhættir mannsins minna um margt á fastista fyrri aldar.

Hann er þó ekki kominn alveg þangað, amk. ekki enn, og að einhverju leyti finnst mér óþarfi að gengisfella hugtakið og í rauninni gera lítið úr fórnarlömbum fasista fyrri aldar.

En aðallega þá drepur þetta umræðunni á dreif, rökræðan fer að snúast um hvort Trump sé fasisti eða ekki og kjarni málsins, dómsdags ruglið sem hann er að gera fellur í skuggann og í stað þess að fordæma tilskipanir hans, sem við erum væntanlega öll sammála um, þá fer orkan í eitthvert þras um stimpla.

Það hefur á síðustu vikum komið í ljós að ráðherra fyrri ríkisstjórnar leyndi upplýsingum fyrir  kjósendum sem mjög líklega (svo ég segi nú ekki örugglega) hefðu komið sér illa fyrir framboð viðkomandi ráðherra í kosningunum. Það voru engar málefnalegar ástæður fyrir biðinni (að minnsta kosti ekkert sem hefur komið fram þrátt fyrir ítrekaðar fyrirspurnir) þannig að eina forsendan fyrir ákvörðun ráðherra virðist virðist vera að hafa áhrif á niðurstöður kosninganna.

Ég veit alveg hvaða hugtak ég vil nota um það þegar ráðamaður tekur ákvörðun í skjóli valdsins sem færir honum aukin völd, en látum það liggja á milli hluta.

Það liggur fyrir frumvarp um upplýsingarskyldu ráðherra.

Mætti ekki bæta það og hafa enn skýrara að ráðuneytum sé skylt að gera skýrslur opinberar þegar þær berast? Mögulega gætu ráðuneytin haft 1-2 daga til að leiðrétta hugsanlegar staðreyndavillur, en að öðru leyti ættu þetta að vera opinber skjöl.. þau eru unnin af opinberum stofnunum og kostuð af skattfé.

Er eitthvað sem mælir á móti þessu? Kannski einhverjar vel skilgreindar undantekningar.

Ég hef aðeins verið að velta fyrir mér vændi, klámi og öðrum „ófögnuði“. Þeir sem ekki hafa áhuga á rökum eða umræðu og vilja afgreiða allar skoðanir með þeirri rökleysu að ég sé gamall karl og skoðun mín sé þar af leiðandi einskis virði geta hætt að lesa strax.

Ég er ekkert sérstaklega hlynntur vændi.

Mér finnst mansal stórglæpur sem þarf að berjast gegn með öllum tiltækum ráðum. Og mér finnst ömurlegt ef einhver fer að stunda vændi vegna þess að ekki séu önnur úrræði í boði.

En þó ég sé ekkert sérstaklega hrifinn af þessu – frekar en svo mörgu öðru – þá finnst mér ekki vera mitt að banna fullorðnu fólki eitthvað sem það kýs sjálft, mér finnst mér einfaldlega ekki koma það neitt við. Þess vegna vil ég leyfa ýmislegt sem ég er sjálfur mótfallinn, til að mynda „gras“reykingar, svo eitthvað sé nefnt. Ég veit ekkert um hversu margar konur eða karlar hafa áhuga á að stunda vændi, hvorki sem seljendur eða kaupendur, en það skiptir einfaldlega ekki nokkru máli.

Vandamálin liggja í mansali og hjá þeim sem sjá ekki aðra kosti í stöðunni, þeas. fjárhagslega.

Það virðist nú nokkuð ljóst að á meðan framboð og eftirspurn er til staðar þá gerir bann ekki annað en að færa starfsemina í undirheimana. Þar er auðveldara fyrir glæpamenn að brjóta á þeim sem ekki geta varið sig og eru utan kerfis. Það að sópa vandanum undir teppið og telja sig hafa náð árangri vegna þess að opinberar tölur sýni einhvern „árangur“ er auðvitað ekkert annað en sjálfsblekking.

Svarið hlýtur að liggja í því að auðvelda fórnarlömbum mansals að leita réttar síns, efla löggæslu og taka mun harðar á þeim sem stunda mansal. Þetta er hægt. Og þetta er auðveldara ef ekki verið að fela starfsemina.

Hitt vandamálið liggur í þeim fjölda sem virðast ekki sjá annan kost en að stunda vændi.

Það er einhver hrikaleg hugsanavilla að halda að þeim sé einhver hjálp í að banna þeim að stunda vændi. Svarið liggur augljóslega í betra öryggisneti og betri stuðningi við fólk sem er í vandræðum, hjálpa þeim og styrkja þannig að vændi sé ekki lengur úrræði.

Er kannski kominn tími til að hugsa þetta aðeins aftur? En, hvað veit ég, ég er bara gamall karl..