Væri það ekki nær að banna bull, kjaftæði og þvælu á netinu en að banna klám?
Það er álíka gáfulegt, álíka auðvelt að fylgja eftir, nokkurn veginn jafn auðvelt að skilgreina og nákvæmlega sama forsjárhyggja.
Og það sem meira er, þetta myndi örugglega gera meira gagn.
Svo virðist sem samningar ríkisins árið 1997 hafi gengið einhvern veginn svona fyrir sig:
„Þið viljið sem sagt að við tökum við jörðum sem þið eigið og greiðum ykkur laun um ókomna framtíð í staðinn?“ – Já
„Eru þetta allar jarðir sem þið eigið?“ – Nei, við ætlum að halda eftir þeim sem gefa einhverjar alvöru tekjur
„Vitið þið hvaða tekjur má hafa af þessum jörðum sem við eigum að taka við?“ – Nei
„Vitið þið hversu verðmætar þessar jarðir eru?“ – Nei
„Vitið þið hvaða jarðir þetta eru?“ – Nei
„Vitið þið hversu mörg þið verðið í framtíðinni?“ – Nei
„Vitið þið hvaða laun þið hafið í framtíðinni?“ – Nei
„Þið viljið sem sagt að við greiðum óskilgreindum fjölda ykkur óskilgreind laun til eilífðar gegn því að fá jarðir sem enginn veit hverjar eru eða hversu mikils virði eru?“ – Já
„Gott og vel, hvar skrifa ég undir?“
Það hefur stöðugt hljómað frá kirkjunni síðustu mánuði – og reyndar ár – að laun starfsmanna kirkjunnar séu „afgjald“ vegna þeirra jarða sem kirkjan hafi afhent ríkinu 1907. Um þetta hafi verið gerður samningur 1997.
Það hefur lengi vafist fyrir okkur sem stöndum utan þjóðkirkju að skilja hvernig arður af jörðum átti að standa straum af kostnaði við laun (og annan rekstur) presta um ókomna framtíð. Því það gat jú enginn vitað hvernig annar hluti þessarar jöfnu myndi standa, þeas. fjöldi og launakjör presta.
Hitt er að við höfum oft spurt hvaða jarðir þetta séu, hversu mikils virði þær séu og hvaða tekjur ríkið hafi af þeim. Það hefur verið lítið um svör. Tveir prestar reiknuðu verðmæti þeirra upp í 17.000 milljarða, eða um þrjátíu falt verðmæti allra fasteigna á landinu. Þeir gátu ekki tilgreint hvaða jarðir þetta eru. Þeir gátu heldur ekki sagt hvaða tekjur ríkið hefur af þeim (augljóslega).
Nú datt Svavari nokkrum Kjarval í hug að spyrja ríkið hvaða jarðir væru í þessum samningi. Svarið kom og var eiginlega stórkostlegt og má finna hér hér.
Þarna kemur í ljós að þegar ríkið gerði samninginn 1997 vissi enginn hvaða jarðir þetta voru. Það bætir svo ekki úr skák að kirkjan virðist hafa haldið öllum jörðum sem voru bitastæðar og sem hægt var að hafa einhverjar tekjur af.
Ég veit eiginlega gekki hvort er fyndnara, hlægilegra eða grátbroslegra.
Talsmenn kirkjunnar sem stöðugt vísa til að ríkið hafi svo miklar tekjur af jörðum sem þeir vita ekki hverjar eru.
Eða samningamenn ríkisins 1997 að gera samning um jarðir upp á fleiri þúsundir milljarða án þess að hafa hugmyndum hvaða jarðir þetta voru.
Ég get ekki orða bundist eftir að heyra fleiri kaldar kveðjur frá kirkjunnar mönnum..
Einn ötulasti talsmaður kirkjunnar heldur áfram hreinu og kláru skítkasti – eða hvað á að kalla þetta annað?
Viðkomandi hefur farið mikinn síðustu vikur, aðallega með rangfærslur um fjárhag kirkjunnar.
Þessum rangfærslum hans hefur víða verið svarað málefnalega. Þau svör snúa eingöngu að þessum fullyrðingum um fjárhag þessarar ríkisstofnunar, sem þjóðkirkjan er. Ekki er verið að ræða trúmál og ekki er verið að gera lítið úr trú meðlima þessa safnaðar, hvað þá annarra safnaða – umræðan snýst um fjármál, umræða sem viðkomandi hóf sjálfur.
Viðbrögðin eru að kalla þá sem voga sér að svara sjúkar, beyglaðar og dældaðar sálir – og málefnalega gagnrýni kallar hann hatur og óþverra. Fyrir utan það að rugla gagnrýni á fjármál kirkjunnar saman við gagnrýni á kristna trú.
Ég veit að maðurinn hefur vondan málstað, en fyrr má nú rota en dauðrota í skítkastinu.
Ég veit ekki hvar toppurinn í kjaftæði liggur í áróðri kirkjunnar þessa dagana. Einar Karl Haraldsson skrifar grein í Fréttablaðið og á Vísi þar sem hann bölsótast út í þingmann fyrir að hafa skoðanir á framkomu kirkjunnar (eflaust finnst honum þetta dæmi um „auðmýkt“ kirkjunnar).
Ég læt nægja að nefna þær rökleysur sem fara mest í taugarnar á mér.
Megnið af greininni fer í að „tækla manninn“ þeas. gera lítið úr þingmanninum frekar en því sem hann segir… hefðbundin aðferð þegar engin rök eru fyrir hendi.
Einar segir kirkjuna ekki ríkisstofnun. Kirkjan er á fjárlögum, starfsmenn hennar ríkisstarfsmenn, um þá gilda lög og reglur um opinbera starfsmenn og biskup ferðast á dipómatapassa. Þetta er eins dæmigerð ríkisstofnun og þær gerast.
Þá á þessi sjálfstæða stofnun. sem ekki er ríkisstofnun að mati Einars, svo bágt vegna þess að hún er „hlunnfarin“ af ríkinu. Einar „gleymir“ því að ríkisstofnunin kirkjan er rekin af almannafé sem sótt er í skattfé okkar allra, hvaða trúfélagi sem við tilheyrum og líka okkar hinna sem erum utan trúfélaga. Kirkjan hefur sótt um auknar fjárveitingar af „auðmýkt“ segir Einar og „gleymir“ því að prestar eru á margföldum launum á við sambærilegar stéttir. Það hefði kannski einhver auðmýkt falist í að lækka laun presta, og verið kannski meira í takt við boðskapinn sem einhvern tímann var til staðar, þeas. áður en almannatenglar tóku við stýrinu hjá ríkiskirkjunni. Það hefði meira að segja verið vottur af auðmýkt að fækka starfsmönnum biskupsstofu. Að ég tali nú ekki um þá auðmýkt að hætta að moka peningum í almannatengslaráðgjafa.
En þetta er auðvitað einfalt. Ef þjóðkirkjan vill vera sjálfstæð stofnun og vill ekki láta ríkið hlunnfara sig…. hættið þá þessu helvítis (já, ég meina „helvítis“) væli sem dynur á okkur daglega, og oft á dag… og takið við að reka ykkur sjálf!
Þessi grein Einars er einfaldlega óboðlegur samsetningur af innantómu væli, rangfærslum og persónulegu skítkasti. Þetta kallaðist kjaftæði þegar ég var yngri. Og þetta kallast kjaftæði í dag.
Við trúleysingjar höfum fengið nokkuð margar lítt geðfelldar „sendingar“ síðustu daga og vikur. Oftast koma þær frá þeim sem hafa fundið sig í kristinni trú og/eða telja sig sjálfa stærri á einhverju „andlegu sviði“. Þetta kemur úr öllum áttum, í fljótu bragði man ég eftir prestum, rithöfundi, sjómanni og jafnvel bókmenntafræðingi.
Þetta er kannski að einhverju leyti í takt við þá aðferðafræði kirkjunnar síðustu ár að það sé í góðu að segja hvað sem er um trúleysingja. Tilgangurinn helgar jú meðalið og hefur forgang fram yfir boðskap og boðorð sem þess á milli er haldið á loft.
Þannig virðist það vera við hæfi – svona þegar hlé er tekið á því að boða kærleiksboðskapinn – að smyrja hverju sem er á okkur trúleysingjana, gera okkur upp hatur og ég veit ekki hvað – jú, og ekki gleyma að líf okkar sé í lausu lofti.
Ég held reyndar að það kæmi betur út fyrir kirkjuna til lengri tíma litið að fylgja eigin kærleiksboðskap og virða áttunda [eða níunda] boðorðið (númerin breytast eftir útgáfum, en ég er sem sagt að tala um að bera ekki ljúgvitni gegn náunganum). Þetta virkar kannski til skamms tíma en til lengri tíma hafa svona áróðursvélar gjarnan hrunið eins og spilaborg í stormi.
Ég hef aldrei gert áramótaheit, að minnsta kosti ekki í fullri alvöru eða svo ég muni eftir, svo ég slái nú tvo fyrirvara, enda kominn yfir fimmtugt.
Mér finnst einfaldlega engin ástæða til að taka á einhverjum vandamálum vegna þess að talan á ártalinu breytist. Ekki frekar en við mánaðarmót eða að klukkan verði 16:20.
Hins vegar er ágæt hugmynd að skoða öðru hverju hvað má fara betur og jafnvel gera eitthvað í því sem betur má fara. Þess vegna daglega.
En ég er allt of upptekinn við að skemmta mér með fjölskyldu og vinum – njóta matar, vína og annars góðgætis – um áramótin – til að vera að hafa áhyggjur og hugsa um hvað mætti gera betur.
Ég vil nota tækifærið og senda óskir um gleðileg jól til allra, trúlausra sem trúaðra, hverrrar trúar sem þeir eru. Við höfum verið heppin með okkar jólahald og ég á ekki betri jólaósk en að sem flestir hafi það jafn gott og við.
Þessi jól leitar hugurinn reyndar til tveggja vina sem eru að berjast við erfiða sjúkdóma.
En svona ef einhver skyldi hafa áhuga þá eru háðirnir orðin frekar hefðbundin hjá okkur.. fyrst á dagskrá er laufabrauðsgerð með fjölskyldunni, einhvern sunnudaginn í desember. Minn hluti fjölskyldunnar hittist svo í skötu / saltfiskveislu á Þorláksmessu, stundum röltum við í bæinn eftir átið, nú eða þá að við drífum okkur heim til að klára síðustu verkin. Í öllu falli klárum við að pakka inn (eða reynum) og sjóðum hangikjöt, oftar en ekki eitthvað fram eftir nóttu.
Aðfangadagur fer gjarnan í síðustu verkefnin en hefur verið rólegri síðustu ár.. byrjum á graut í hádeginu, þar sem sama sagan (af Jonna og bjórnum) er endurtekin af staðfastri reglusemi.
Aðalrétturinn um kvöldið er svo kalkúnn, stundum hnetusteik fyrir Jonna. Graflax er gjarnan í forrétt og ísterta í eftirrétt. Fjórða hvert ár koma tengdaforeldrarnir og eru með okkur. Við sleppum messum, bæði kirkjuferðum, í útvarpi og sjónvarpi. En spilum gjarnan eftir að hafa gefið okkur góðan tíma í að opna jólapakka.
Jóladagur byrjar helst á bók og brauði frá Öggu systur minni, en þegar líður á daginn er jólaboð fyrir minn hluta fjölskyldunnar. Á annan í jólum er svo jólaboð með fjölskyldu Iðunnar.
Milli jóla og nýárs höfum við reynt að halda skákmót, þó það hafi reyndar dottið niður síðustu árin en Bridgemótið daginn fyrir gamlársdag hefur verið haldið nokkuð reglulega í tæp tuttugu ár.
Gamlársdagskvöld höfum við svo byrjað með tengdaforeldrunum, stundum koma fleiri systkini Iðunnar og síðustu árin hafa Hafsteinn, Jóna og börn verið með okkur. Lengi vel fylgdi almennilegt partý fram eftir nóttu, en síðustu ár hafa verið frekar róleg.
Í stuttu máli, við höfum verið mjög heppin með þennan tíma og vonandi verður svo áfram.
þegar [setjið inn neikvætt hugtak um gáfnafar fólks að eigin vali – ég er of kurteis til að segja beint út það sem ég er að hugsa] hefur rangt fyrir sér.
Þegar fólk þykist hafa höndlað sannleikann með því að túlka, toga og teygja, misskilja og snúa á hvolf brot úr fornum ritum (eða nýjum, nóg er af kjaftæði á vefnu) – grípa til handargangs hálfkveðnar vísur, tætingslegar upplýsingar og takmarkaðar staðreyndir. Allt notað til að höndla stóra sannleikann.
Þetta gildir um alls kyns hindurvitni sem byggð eru á því sem skrifað var af ýmist fáfræði fyrir alda og árþúsunda eða einfaldlega ekki ætlað að ná lengra en það raunverulega nær.
Og eins og það sé ekki nógu slæmt heldur fylgir þessum „stórasannleiksupplifunum“ knýjandi þörf til að valta yfir allt og alla og sannfæra bæði sína nánustu og helst alla heimsbyggðina um sannleikann.
Hjákátlegum tilraunum þessara kenningasmiða má líkja við að ætla sér að byggja heimsmynd út frá þremur veðruðum og skemmdum púslbitum af þúsund. Ímyndunaraflið fyllir svo út í myndina.
Já, ég veit að ég er að bera í bakkafullan lækinn („like-inn“) af bloggum, Facebook athugasemdum og kaffistofuspjalli.
Þetta er bara svo gaman.
Einn prestur ríkiskirkjunnar ber rekstur kirkjunnar nánast daglega saman við rekstur golfklúbbs, amk. þessa dagana.
Skoðum þetta aðeins betur.
Þeir einir eru meðlimir í goflklúbbi sem það vilja. Þeir einir greiða félagsgjöld til golfklúbbsins sem eru meðlimir. Golfklúbburinn ákveður sjálfur félagsgjöldin. Golfklúbburinn innheimtir sjálfur félagsgjöldin. Skattfé almennings er ekki notað til að greiða laun starfsmanna golfklúbbsins. Og byrjunarlaun starfsmanna golfklúbbsins eru ekki margföld byrjunarlaun sambærilegra starfa.
Þessi samanburður prests er sem sagt tóm della. Það má segja að prestur sé með golf-dellu.
Eigum við svo nokkuð að fara út í hvað það er miklu skemmtilegra að spila golf og hversu miklu betra það er fyrir heilsuna?
Valgarður Guðjónsson 