Við Fræbbblar tökum þátt í styrktarhljómleikum fyrir Blátt áfram í kvöld, föstudagskvöldið 15. mars. Hljómleikarnir hefjast um 21:00 en húsið opnar 20:00.
Þarna koma fram (hér í stafrófsröð):
Það má auðvitað ekki missa af þessu.
Enda hvað er betra að en að styrkja stórmerkileg samtök og skemmta sér vel í leiðinni, er þetta ekki eðal tveir-fyrir-einn tilboð?
Við Fræbbblar tókum þátt í styrktartónleikum fyrir Ingólf Júlíusson í kvöld í Norðurljósasal Hörpu.
Fyrir það fyrsta langar mig að þakka þeim sem stóðu að því að skipuleggja kvöldið fyrir frábært starf, Sillu og Rósu og ég gleymi væntanlega einhverjum. Ekki síður þeim Berg og Gumma og Brynjari og Árna sem sáu um hljóð og græjur, Helgi og Kuklarar sáu svo um að dreifa þessu í beinni útsendingu. Og auðvitað Herði Torfa sem var kynnir og öllum sem komu fram.
Eftir stendur minningin um mjög undarlegt kvöld – sérkennileg blanda af stórkostlegum hljómleikum og skemmtiatriðum annars vegar og ótrúlega sorglegri baráttu við illvígan sjúkdóm hins vegar.
Fyrirfram var ekki vitað hvort Ingóflur hefði heilsu til að mæta, en þegar leit út fyrir að það myndi ganga, spurðist út að hann ætti að forðast að hitta fólk, myndi sennilega sitja inni hjá ljósamanni allt kvöldið – og sérstaklega var tekið fram að ekki ætti að vera að faðma hann af ótta við smit.
En það er kannski einkennandi fyrir Ingólf að hann faðmaði og kyssti alla í bak og fyrir – og gerði grín að sér og sinni stöðu í þakkarræðunni í lokin.
Það er auðvitað útilokað að setja sig í spor Ingólfs og hans fjölskyldu… ég vona enn að þróunin snúist við – auðvitað aðallega fyrir Ingólf og fjölskylduna, en líka fyrir okkur hin.
En….
Ég náði rétt í opnunaratriðið, Óp hópurinn lagði línurnar fyrir stemmingu kvöldsins.
Svo kom Nóra, flott hljómsveit sem var skipuð að miklu leyti frændfólki Ingólfs.. þau og gáfu til dæmis út „Er einhver að hlusta?“ fyrir nokkrum árum, lög þar detta enn öðru hverju í spilunarlistana hjá mér.
Hrafnar eru blanda af fyrrverandi Pöpum og Logum, bæði innfæddum Vestmannaeyingum og eins og þeir lýstu sjálfir, AFP (AðFlutt Pakk), mjög flott dagskrá hjá þeim.
KK heillaði svo meira að segja erlenda gesti, sem skildu ekki orð.
Og þeir hlógu líka að Ara Eldjárn. Ari er, held ég, ekki bara okkar fyndnasti uppistandari heldur finnst mér ólíklegt að það finnist annars staðar skemmtikraftur sem toppar hans hæfileika.
Nýdönsk komu þar á eftir, verulega skemmtileg viðbót við hljómleikana og vel gert hjá þeim.
Hellvar eru ein af mínum uppáhaldshljómsveitum og hafa sennilega aldrei verið betri, ég náði ekki hver var að syngja með þeim í fyrra laginu, en bæði lögin frábær. Rétt þegar við Fræbbblar vorum mættir með þrjá gítara þurftu þau að toppa okkur og mæta með fjóra.
Ég rétt náði byrjuninni hjá Bodies, fór svo að taka til gítar og snúrur og stilla – fannst ég vera eldsnöggur en þeir voru samt búnir með sitt efni þegar ég kom aftur – en treysti því að þeir hafi verið flottir, amk. hafi þeir verið eitthvað líkir því sem þeir voru á Rokk í Reykjavík 2.0.
Q4U tóku svo fjögur lög og hápunktur kvöldsins var (eiginlega allt of snemma) þegar Ingólfur mætti og tók lokalagið með þeim.
Ég held að okkur Fræbbblum hafi gengið ágætlega, að minnsta kosti eins og til stóð.. eina athugasemdin sem ég fékk var frá Jóni Ólafs, eitthvað á þessum nótum, „mjög flott hjá ykkur en þið þurfið aðeins að vinna í þessu gaufi á milli laga“.
Dimma átti svo síðasta atriðið, sérstaklega vel heppnað atriði þegar Hljómeyki tók lokalagið með þeim.
Ingólfur Júlíusson, ljósmyndari, gítarleikari og ég-veit-ekki-hvað hefur barist við erfiðan sjúkdóm í nokkra mánuði.
Ofan á alla erfiðleikana og ofan á allt það álag fylgir svona veikindum þá hefur þetta komið illa niður á fjárhag heimilisins.
Ingólfur hefur verið einstaklega hjálplegur við fjölskyldu, vini, kunningja og þess vegna hálf ókunnuga í gegnum tíðina – og nú er komið að okkur að styrkja Ingólf.
Fimmtudagskvöldið 28. febrúar verða hljómleikar í Norðurljósasal Hörpu til stuðnings Ingólfi.
Þarna koma fram:
sem í sjálfu sér er nægilega góð ástæða til að mæta.
En þegar við bætist að allir þeir sem koma fram gefa sínu vinnu og Ingólfur og fjölskylda njóta góðs af þá er þetta auðvitað skyldumæting.
Fimmtudagskvöldið 28. febrúar verða haldnir hljómleikar í Norðurljósum Hörpu til styrktar Ingólfi Júlíussyni sem barist hefur við bráðahvítblæði síðustu mánuði. Veikindin hafa reynst Ingólfi og fjölskyldu fjárhagslega erfið og hafa fjölskylda og vinir sameinast um að standa að þessum styrktarhljómleikum fyrir þau.
Við Fræbbblar tökum (að sjálfsögðu) þátt ásamt fjölda annarra tónlistarmanna og skemmtikrafta. Ég held satt að segja að það hafi tekist einstaklega vel til að setja upp bæði fjölbreytta og eftirminnilega dagskrá. Nánar um það þegar nær dregur.
Það gefa allir sína vinnu og tekjurnar renna óskiptar til Ingólfs og fjölskyldu.. ef einhver kemst ekki má styðja við þau með því að leggja inn á bankareikning 0319-26-002052, kennitölu 190671-2249.
Nánar um viðburðinn á http://www.facebook.com/events/354810194632973/.
Miðasala er hafin á http://www.harpa.is/midasala/framundan/nr/2374.
Síðustu ár hafa vissulega verið gjöful í íslenskri tónlist, mikið að gerast og eins og svo oft áður gengið mjög vel hjá mörgum að ná athygli erlendis. Sem er „lífsspursmál“ fyrir flesta, þeas. ef þeir eiga að ná að lifa af tónlistinni, íslenski markaðurinn er einfaldlega ekki nógu stór fyrir annað en frekar fámenna „miðju“.
En ég neita því ekki að mér finnst leið íslenskrar tónlistar heldur liggja í áttina að helst til dauðhreinsaðri, átakalítilli og jafnvel máttlausri tónlist. Það vantar ekkert upp á að þetta er fagmannlega og vel unnið – en einhvern veginn er allt of mikið af margreyndum formúlum og þetta snertir ekki eða kveikir áhuga.
Auðvitað eru heiðarlegar undantekningar, eins og frá svo mörgum alhæfingum.
En það væri gaman að sjá meiri fjölbreytni og meiri kraft í ár.
Við Fræbbblar leggjum til lagið „Judge a Pope just by the Cover“ sem kom út eina mínútu eftir miðnætti þann 1. janúar 2013.
„Lággæðaútgáfa“ af laginu fæst frítt Judge a Pope just by the Cover – og útgáfa í fullum gæðum er á GogoYoko og kostar þar 25 krónur sem renna til góðgerðamála.
kom út 1. janúar 2013.. lagið heitir „Judge a Pope just by the Cover“ og má finna á Judge a Pope just by the Cover“ og á GogoYoko.
Við Fræbbblar gefum út jólalagið „Ótrúleg jól, 2012“ í dag… þetta er ný og betrumbætt útgáfa af laginum sem við gáfum út í fyrra, en virðist – þó óskiljanlegt sé – hafa farið fram hjá allt of mörgum.
Lagið er til sölu á GogoYoko – á skitinn hundraðkall, sem rennur til UNICEF.
Og svo má nálgast myndskreytta lággæðaútgáfu á YouTube.
Ég hef aðeins verið að hugsa… um íslenska tónlist. Sem ég hef bæði nokkuð mikinn áhuga á – sem og auðvitað, tónlist yfirleitt.
Sennilega þarf ég ekki að taka fram að tónlistarsmekkurinn minn er mjög sérstakur. Ég er nánast alltaf á hvolfi miðað við aðra.
Eitt hefur verið sláandi síðustu árin, hversu mikið úrval af íslenskri tónlist er í boði og hversu vel og fagmannlega þetta er gert.
Það er eiginlega komin ný kynslóð af mjög öflugum „krökkum“ / „unglingum“ / „yngra fólki“ / „ekki svo rosalega gömlum“ í tónlistarheiminum.
Það vantar ekkert upp hversu vel þau eru að sér í tónfræðinni, ólíkum töktum, erfiðum taktskiptum, vel samæfð, flottar raddir og kunna svo sannarlega að fara með þetta.
En mér finnst samt eitthvað vanta.
Oftar en ekki er efnið frekar „gleymanlegt“ og hvorki snertir né hrífur. Ég fæ sjaldnar og sjaldnar þessa tilfinningu, „af hverju datt mér þetta ekki í hug?“ og „rosalega vildi ég að ég hefði samið þetta lag“.
Ef ég má ýkja aðeins, þá er þetta eins og að horfa á vel málaðan vegg í hlutlausum hvítleitum lit. Frekar en málverk.
Ég er ekkert (frekar) að tala um kraftmikið rokk eða ögrandi texta. Bara eitthvað sem hefur „karakter“.
Og, jú, jú, auðvitað eru undantekningar…
Það er heldur betur að detta inn ný tónlist þessa dagana, eftir frekar rólega mánuði… mig minnir að Hellvar platan, „Stop That Noise“, sé sú næsta á undan sem ég hlustaði á, svona að minnsta kosti eitthvað að ráði.
Ojba Rasta platan kom í síðustu viku. Frábær plata frá einni mest spennandi hljómsveit landsins. Sterkustu lögin voru reyndar komin út og svo sakna ég að minnsta kosti eins lags frá hljómleikum. En í heildina flott plata. Ég man ekki eftir eins vel heppnaðri íslenskri Reggae hljómsveit, það er eitthvað „ekta“ við Ojba Rasta. Sum lögin eru reyndar nær því að vera Ska en Reggae, en það er fyrir það fyrsta ekkert verra, fyrir utan að auðvitað skipta svona stimplar ekki nokkru máli.
Ég keypti svo nýja EP plötu Pollock bræðra í gær – og kom satt að segja nokkuð á óvart. Ég þóttist reyndar vita að þetta yrði ekki í anda Bodies, en þetta er óneitanlega „lengra“ út í kántrí / blús en ég átti von á – og gera bara helv.. vel. Að minnsta kosti stend ég mig að því að hlusta á hana aftur og aftur í óvenju mörgum bílferðum í dag.
Dizzy Ninjas eru svo með „Hefur þig langað“ í spilun, sérstakt og heillandi lag sem ég er nokkuð viss um að á eftir að heyrast vel í haust / vetur.
Ég er ekki almennilega kominn í gegnum nýju Vaccines plötuna, „Come Of Age“. „What Did You Expect..“ er sú plata frá síðasta ári sem ég hlustaði hvað mest á og hlakkaði til að heyra nýtt efni. Ég stóð mig kannski mest að því að hlusta á viðbótarefnið, gömlu lögin á hljómleikum. En mér leist satt að segja ekkert sérstaklega á gripinn í fyrstu, fannst hún minna mig á Strokes (sem er ekki jákvætt) en hún vinnur talsvert á við að renna oftar í gegn.
Og svo er ég að bíða eftir nýju Green Day plötunni, þó fyrsta lagið lofi nú ekki góðu. Eiginlega langt frá því.
Og jú, ég þekki auðvitað vel til margra þessara hljómsveita.. sonurinn er í Dizzy Ninjas, við Pollock bræður eru góðir og gamlir félagar frá upphafsárum okkar Fræbbbla og nýlega höfum við átt gott samstarf við Ojba Rasta… fyrir utan að þekkja suma meðlimina utan þeirrar dagskrár.
Þá er víst í lagi að segja frá því að ég mæti í úrslitaþátt Popppunkts í kvöld.
Ég hef alltaf haldið mikið upp á þennan þátt. Mér þykir umfjöllunarefnið stórskemmtilegt og hef alltaf haft gaman af sögum úr þessum „heimi“ – jafnvel af tónlistarfólki sem ég hef ekkert sérstaklega gaman af að hlusta á.
Ég reyndi að ná öllum þáttum Ingólfs Margeirssonar um Bítlana, ég hafði gaman af umfjöllun Ólafs Teits (sem er einmitt í liði „andstæðinganna“ í úrslitunum) um Pink Floyd og ég hlustaði á Guðna Rúnar tengja U2 við biblíuna. Og auðvitað fleiri.. Og ég reyni að ná Óla Palla í Rokklandi á hverjum sunnudegi og aftur skiptir litlu hvort ég hlusta á tónlist viðkomandi eða ekki.
Þá spillir ekki að þeim félögum, Gunnari og Felix – og væntanlega nokkuð mörgum sem ekki sjást á skjánum – hefur tekist alveg einstaklega vel til við að hafa hæfilega blöndu af almennum fróðleik, forvitnilegum smáatriðum og smáskammt af tilviljunum til að hafa þættina spennandi.
Það er reyndar þannig að þó ég viti fáránlegustu smáatriði og hafi einhverja þekkingu á nokkrum sviðum, þá er fyrir það fyrsta farið að fenna yfir ansi margt – og annað tekur einfaldlega allt of langan tíma að sækja í sívaxandi og stöðugt hægvirkari upplýsingabanka í hausnum.
Svo eru heilu tímanbilin sem ég fylgdist nánast ekkert með og allt of margar tónlistarstefnur sem ég hef einfaldlega engan áthuga á. Þannig að þó ég hafi gaman af hinum ýmsu sögum þaðan, þá man ég sjaldnast nokkuð af þeim.
Og.. svo er miklu auðveldara að svara heima í stofu en í keppninni sjálfri. Gott dæmi er að einu sinni var spurt hvaða hljómsveit hefði gefið út ákveðið lag. Ég þekki hljómsveitina vel – bæði persónulega og við höfðum spilað með þeim – og ég hélt mikið upp á lagið sem var tiltölulega nýtt. Ég átti meira að segja alveg eins von á spurningunni. Það tók mig samt óratíma að koma svarinu óbrengluðu frá mér.
Þetta er þriðja þáttaröðin sem ég mæti í Popppunktinn. Við Fræbbblar mættum í fyrstu seríu og duttum þar út í undanúrslitum fyrir Rúnari Júl og sonum, án þess að vera okkur neitt sérstaklega mikið til skammar (vona ég) gegn öflugu liði þeirra feðga.
Síðan var einhvers konar „úrvalssería“ þar sem þeim sem hafði gengið hvað best á fyrstu árum var boðið að vera með. Í fyrstu umferð slógum við Fræbbblar út sigurvegara fyrsta árs, Ham, en áttum svo ekki möguleika á móti Geirfuglunum í annarri umferð.
Og mér sýnist að við eigum ekkert sérstaklega mikla möguleika á móti stóriðjunni. En það er allt í lagi, það er gaman að fá að mæta einu sinni í úrslitaþáttinn.
PS. uppfærði færsluna aðeins.
Valgarður Guðjónsson 