Við Fræbbblar gáfum út lagið „Judge a Pope just by the Cover“ – á nýársdag.
Hér: http://www.youtube.com/watch?v=dL0JWTdasw4 er videó með laginu unnið af upptökum Viktors Orra á hljómleikum til styrktar Ingólfi Júlíussyni í Norðurljósasal Hörpu.
Ingólfur Júlíusson, ljósmyndari, gítarleikari og ég-veit-ekki-hvað hefur barist við erfiðan sjúkdóm í nokkra mánuði.
Ofan á alla erfiðleikana og ofan á allt það álag fylgir svona veikindum þá hefur þetta komið illa niður á fjárhag heimilisins.
Ingólfur hefur verið einstaklega hjálplegur við fjölskyldu, vini, kunningja og þess vegna hálf ókunnuga í gegnum tíðina – og nú er komið að okkur að styrkja Ingólf.
Fimmtudagskvöldið 28. febrúar verða hljómleikar í Norðurljósasal Hörpu til stuðnings Ingólfi.
Þarna koma fram:
sem í sjálfu sér er nægilega góð ástæða til að mæta.
En þegar við bætist að allir þeir sem koma fram gefa sínu vinnu og Ingólfur og fjölskylda njóta góðs af þá er þetta auðvitað skyldumæting.
Fimmtudagskvöldið 28. febrúar verða haldnir hljómleikar í Norðurljósum Hörpu til styrktar Ingólfi Júlíussyni sem barist hefur við bráðahvítblæði síðustu mánuði. Veikindin hafa reynst Ingólfi og fjölskyldu fjárhagslega erfið og hafa fjölskylda og vinir sameinast um að standa að þessum styrktarhljómleikum fyrir þau.
Við Fræbbblar tökum (að sjálfsögðu) þátt ásamt fjölda annarra tónlistarmanna og skemmtikrafta. Ég held satt að segja að það hafi tekist einstaklega vel til að setja upp bæði fjölbreytta og eftirminnilega dagskrá. Nánar um það þegar nær dregur.
Það gefa allir sína vinnu og tekjurnar renna óskiptar til Ingólfs og fjölskyldu.. ef einhver kemst ekki má styðja við þau með því að leggja inn á bankareikning 0319-26-002052, kennitölu 190671-2249.
Nánar um viðburðinn á http://www.facebook.com/events/354810194632973/.
Miðasala er hafin á http://www.harpa.is/midasala/framundan/nr/2374.
Síðustu ár hafa vissulega verið gjöful í íslenskri tónlist, mikið að gerast og eins og svo oft áður gengið mjög vel hjá mörgum að ná athygli erlendis. Sem er „lífsspursmál“ fyrir flesta, þeas. ef þeir eiga að ná að lifa af tónlistinni, íslenski markaðurinn er einfaldlega ekki nógu stór fyrir annað en frekar fámenna „miðju“.
En ég neita því ekki að mér finnst leið íslenskrar tónlistar heldur liggja í áttina að helst til dauðhreinsaðri, átakalítilli og jafnvel máttlausri tónlist. Það vantar ekkert upp á að þetta er fagmannlega og vel unnið – en einhvern veginn er allt of mikið af margreyndum formúlum og þetta snertir ekki eða kveikir áhuga.
Auðvitað eru heiðarlegar undantekningar, eins og frá svo mörgum alhæfingum.
En það væri gaman að sjá meiri fjölbreytni og meiri kraft í ár.
Við Fræbbblar leggjum til lagið „Judge a Pope just by the Cover“ sem kom út eina mínútu eftir miðnætti þann 1. janúar 2013.
„Lággæðaútgáfa“ af laginu fæst frítt Judge a Pope just by the Cover – og útgáfa í fullum gæðum er á GogoYoko og kostar þar 25 krónur sem renna til góðgerðamála.
kom út 1. janúar 2013.. lagið heitir „Judge a Pope just by the Cover“ og má finna á Judge a Pope just by the Cover“ og á GogoYoko.
Við Fræbbblar gefum út jólalagið „Ótrúleg jól, 2012“ í dag… þetta er ný og betrumbætt útgáfa af laginum sem við gáfum út í fyrra, en virðist – þó óskiljanlegt sé – hafa farið fram hjá allt of mörgum.
Lagið er til sölu á GogoYoko – á skitinn hundraðkall, sem rennur til UNICEF.
Og svo má nálgast myndskreytta lággæðaútgáfu á YouTube.
Þá er víst í lagi að segja frá því að ég mæti í úrslitaþátt Popppunkts í kvöld.
Ég hef alltaf haldið mikið upp á þennan þátt. Mér þykir umfjöllunarefnið stórskemmtilegt og hef alltaf haft gaman af sögum úr þessum „heimi“ – jafnvel af tónlistarfólki sem ég hef ekkert sérstaklega gaman af að hlusta á.
Ég reyndi að ná öllum þáttum Ingólfs Margeirssonar um Bítlana, ég hafði gaman af umfjöllun Ólafs Teits (sem er einmitt í liði „andstæðinganna“ í úrslitunum) um Pink Floyd og ég hlustaði á Guðna Rúnar tengja U2 við biblíuna. Og auðvitað fleiri.. Og ég reyni að ná Óla Palla í Rokklandi á hverjum sunnudegi og aftur skiptir litlu hvort ég hlusta á tónlist viðkomandi eða ekki.
Þá spillir ekki að þeim félögum, Gunnari og Felix – og væntanlega nokkuð mörgum sem ekki sjást á skjánum – hefur tekist alveg einstaklega vel til við að hafa hæfilega blöndu af almennum fróðleik, forvitnilegum smáatriðum og smáskammt af tilviljunum til að hafa þættina spennandi.
Það er reyndar þannig að þó ég viti fáránlegustu smáatriði og hafi einhverja þekkingu á nokkrum sviðum, þá er fyrir það fyrsta farið að fenna yfir ansi margt – og annað tekur einfaldlega allt of langan tíma að sækja í sívaxandi og stöðugt hægvirkari upplýsingabanka í hausnum.
Svo eru heilu tímanbilin sem ég fylgdist nánast ekkert með og allt of margar tónlistarstefnur sem ég hef einfaldlega engan áthuga á. Þannig að þó ég hafi gaman af hinum ýmsu sögum þaðan, þá man ég sjaldnast nokkuð af þeim.
Og.. svo er miklu auðveldara að svara heima í stofu en í keppninni sjálfri. Gott dæmi er að einu sinni var spurt hvaða hljómsveit hefði gefið út ákveðið lag. Ég þekki hljómsveitina vel – bæði persónulega og við höfðum spilað með þeim – og ég hélt mikið upp á lagið sem var tiltölulega nýtt. Ég átti meira að segja alveg eins von á spurningunni. Það tók mig samt óratíma að koma svarinu óbrengluðu frá mér.
Þetta er þriðja þáttaröðin sem ég mæti í Popppunktinn. Við Fræbbblar mættum í fyrstu seríu og duttum þar út í undanúrslitum fyrir Rúnari Júl og sonum, án þess að vera okkur neitt sérstaklega mikið til skammar (vona ég) gegn öflugu liði þeirra feðga.
Síðan var einhvers konar „úrvalssería“ þar sem þeim sem hafði gengið hvað best á fyrstu árum var boðið að vera með. Í fyrstu umferð slógum við Fræbbblar út sigurvegara fyrsta árs, Ham, en áttum svo ekki möguleika á móti Geirfuglunum í annarri umferð.
Og mér sýnist að við eigum ekkert sérstaklega mikla möguleika á móti stóriðjunni. En það er allt í lagi, það er gaman að fá að mæta einu sinni í úrslitaþáttinn.
PS. uppfærði færsluna aðeins.
Ég hef lengi verið hrifinn af Menningarnóttinni í Reykjavík. Eins og ég hef áður tuðað um þá finnst mér hún aðeins hafa misst sjarmann með stórtónleikunum. Stórtónleikar geta verið fínir út af fyrir sig, en þessi dagur á (fyrir minn smekk) að ganga út á marga litla viðburði sem fara fram hver í sínu horni. Það sérstakt við Menningarnótt og það gerist bara þennan dag. Það er alltaf hægt að halda stórtónleika.
Við Fræbbblar spilum að þessu sinni á Dillon, eða réttara sagt í bakgarði Dillon, svona eitthvað nálægt hálfsjö.
Forsvarsmenn Menningarnæturinnar biðja fólk um að nota strætó frekar en að hrúga bílum í miðbæinn. Við höfum reynt að fylgja þessu (reyndar hafa græjuflutningar stundum truflað þau áform) en við lendum svo í að komast ekki heim. Strætó hættir nefnilega að ganga allt of snemma. Fyrir nokkrum árum var þetta lítið mál, við tókum strætó heim um sex leytið, en nú virðist strætó eingöngu hugsaður fyrir þá sem ætla að fara beint heim eftir flugeldasýningu.
Annars eigum við eftir að setja saman dagskrá… við kíkjum örugglega á myndlistarsýningar Rúnu á Loka og KexHostel. En svo er líka partur af stemmingunni að ráfa um og detta inn á eitthvað sem virðist forvitnilegt.
Valgarður Guðjónsson 