Valgarður Guðjónsson

Frá 1991 hafa Breiðablik og Stjarnan bæði átt lið átta sinnum í efstu deild karla í fótbolta.

Það hefur ótrúlegt oft fallið þannig að liðin hafa mæst í síðustu umferð og oftar en ekki hefur talsvert verið undir.

1991 var Stjanan reyndar fallin og Breiðablik í þægilegri stöðu. Blikar björguðu sér frá falli í Garðabæ í síðasta leik 1994 en féllu 1996 á sama stað – í síðustu umferð, 3-3 jafntefli, en aðrir leikir spiluðust þannig að úrslitin skiptu ekki máli. Og síðustu umferð á Kópavogsvelli árið 2000 fór 3-3 sem nægði til að bjarga Blikum frá falli – aftur fóru aðrir leikir þannig að þetta skipti ekki máli.

Í fyrra átti Stjarnan möguleika á Evrópusæti en tapaði fyrir Blikum í Kópavoginum.

2010 fóru Blikar í Garðabæinn og náðu að tryggja sér Íslandsmeistaratitilinn í erfiðum leik. Ógleymanlegur dagur fyrir Blika.

Og á morgun spila liðin hreinan úrslitaleik um Evrópusæti. Ég mæti að sjálfsögðu og vona að Blikar nái sigri. Það munar miklu að vera í Evrópukeppni og gefur næsta sumri allt annan svip.

Á móti kemur að fari nú ekki vel þá er þá get ég vel unnt Stjörnunni að ná þessum áfanga.

PS. Ekki leiðinlegt að vinna. Evrópusæti á næsta ári gerir heilmikið fyrir næsta sumar.  Og ekki spillir að hafa náð öðru sætinu. Undarlegt að sjá til Stjörnunnar, sem hafa spilað vel það sem ég hef séð í sumar og hugsað um fótboltann.

Þessi fyrirsögn hljómar sennilega betur á útlenskur („to kick yourself in the foot“) en merkingin ætti að nást.

Ég er enn eina ferðina að pirra mig á græðgi knattspyrnumanna. Menn á svimandi háum launum rjúka í fýlu og skipta um lið vegna þess að þeir fá ekki nógu há laun. Nú get ég alveg skilið að menn í þessari stöðu vilji nýta tækifærið, hafa það gott og tryggja sig og sína. En „Sexfalt meiri tekjur en ég get mögulega eytt á ævinni er engan veginn nóg, ég þarf sjöfalt. Bless“… hljómar, ja, eins og það hljómar.

Margir röfla eitthvað um metnað og að vinna bikara. Það þarf ekki mikla þekkingu til að vita að það er engin ávísun á fjölda titla þegar félög kaupa allt sem hreyfist á leikmannamarkaði. Real Madrid er kannski augljósasta dæmið. Og jú, ég veit að stundum hefur þetta tekist, amk. tímabundið. En ég er eitthvað að misskilja hugtakið „metnað“ þegar menn fara frá stóru félagi þar sem þeir geta spilað hvern leik sem fyrirliði í topp baráttu á stærstu mótum heims, með góða möguleika á titlum – til þess að sitja að einhverju leyti á bekknum og láta aðra um að vinna fyrir sig titla. Ef það tekst þá yfirleitt.

Ég velti fyrir mér hvort það komi að því að áhorfendum blöskri og áhuginn á íþróttinni minnki. Þeir borga jú brúsann, beint eða óbeint. Og ef áhuginn minnkar þá minnka tekjur leikmanna. Kannski ekki á allra næstu árum… en næsta kynslóð gæti farið að finna fyrir þessu.

UEFA er reyndar að setja reglur sem er ætlað að hafa hemil á vitleysunni, en fljótt á litið er ekki snúið að fara fram hjá þeim.

PS. Mitt lið í enska boltanum er Derby County, þó ég hafi oftar en ekki lýst aðdáun minni á þeim fótbolta sem Arsenal spilar og þeirri stefnu að reyna að minnsta kosti að takmarka ruglið í kringum laun leikmanna.

Er ekki við hæfi að óska íslenskulesandi Spánverjum – og öðrum stuðningsmönnum þeirra – til hamingju með frábæran árangur á EM 2012? Jú.

Mótið í ár náði kannski ekki alveg að vera í sama klassa og EM 2008, en fullt af skemmtilegum leikjum og góðum fótbolta. Englendingar, Grikkir og Írar hefðu kannski mátt sitja heima.

En, gaman að sjá, þau lið sem spila fótbolta og sækja eru að vinna leikina.

Meira að segja Ítalir eru farnir að reyna að spila fótbolta og hætta að liggja í vörn.

Yfirburðir Spánverja eru hins vegar svo miklir að þeir virðast geta klárað svona mót með hangandi hendi (fæti?).

Á köflum hafði maður á tilfinningunni að þeir nenntu ekki að skora á meðan andstæðingarnir gátu ekki skorað.

Vonandi fá þeir verðuga keppni á HM 2014. Það gæti gefið bestu HM sögunnar ef fleiri til taka þá sér til fyrirmyndar.