Archive for the ‘Umræða’ Category

Jökulblaut tuska raunveruleikans

Posted: september 22, 2019 in Umræða
Efnisorð:,

Það hlýtur að öllu jöfnu að vera erfitt að hanga á samsæriskenningum og afneitun staðreynda fram í „rauðan dauðann“.

En það er væntanlega einstaklega pínlegt þegar raunveruleikinn rekur allar kenningar öfugar til baka.

Ég er í þessu tilfelli að vitna í það að jökullinn Ok hverfur. Það er fullt af fólki búið að afneita hlýnun jarðar, heldur því jafnvel fram, mjög nýlega, að massi jöklanna hér á landi sé að aukast.

Ég geri mér grein fyrir að margir eru búnir að hengja of mikið á mannorðið í umræðunni til að geta bakkað með góðu móti.

En ein hugmynd.

Hvernig væri að læra aðeins af þessu?

Bloggfærslur einhverra ómenntaðra einstaklinga með vangaveltum út í bláinn eru ekki staðreyndir eða kenningar byggðar á vísindum. Vefsíður með skálduðum og/eða breyttum gögnum eru heldur ekki staðreyndir. Áður en þið dreifið færslum, YouTube myndskeiðum og/eða bloggfærslum og/eða Facebook færslum – hafið amk. fyrir að lesa fyrst.

Spyrjið ykkur hvort gögnin sem vísað er til séu staðfest. Athugið hvort ályktanir sem dregnar eru af gögnum séu rökréttar. Skoðið aðrar upplýsingar og skoðið rök á móti. Oftast nægir að hugsa aðeins.

Vísindin og vísindamenn eru ekki fullkomin, en það er talsvert meiri þekking og reynsla falin í þeirra vinnu en fólki sem hvorki hefur menntun, þekkingu eða reynslu til að fjalla af neinu viti um viðkomandi umræðuefni. Í mörgum tilfellum sýnist mér fólk halda úti vefsíðum til þess eins að ná athygli með því að birta hvaða þvælu sem er, „þetta væri svo merkilegt ef það væri satt“ er kannski útgangspunkturinn hjá einhverjum.

Í alvöru.

Hvernig væri að læra. Lesa? Eyða meiri tíma í það en að dæla endalausum færslum út um allar trissur. Þið eruð ekki að sannfæra nokkurn lengur, þið eruð að gera lítið úr ykkur sjálfum.

Nú stefnir í að greiðslur ríkissjóðs til kirkjunnar hækki all verulega, eiginlega algjörlega út í bláinn, upp úr þurru og án nokkurrar jarðtengingar (enda finnst kirkjunni það eflaust óþarft) – ja, nema við teljum með gegndarlausan áróður frá almennatengslavél kirkjunnar.

Það virðist gjarnan gleymast hvernig þetta kom til. Samkvæmt því sem kirkjan heldur fram afhenti hún ríkinu einhverjar óskilgreindar eignir, fékk eignir afhentar 1997 og enn fleiri 2006 (eða þar um bil). Út af fyrir sig er stór undarlegt að ríkissjóður afhendi nokkrum einstaklingum verðmætar eignir án endurgjalds.

Ég fæ nefnilega ekki betur séð en að kirkjan hafi aldrei átt neinar eignir til að afhenda. Nú skal ég viðurkenna að það er ekki auðvelt að finna upplýsingar og/eða gögn, en miðað við aðgengilegar upplýsingar þá einfaldlega gengur þetta ekki upp.

Við siðaskiptin færðust allar eignir kirkjunnar til Danakonungs og við fullveldi/sjálfstæði til íslenska ríkisins. Þessi flutningur eigna virðist staðfestur og það var einn af grundvallarþáttum í mismun á kaþólsku og lúter, kirkjan var ekki sjálfstæð heldur tilheyrði hún ríkinu – (amk. eins og mér var kennt þetta í barnaskóla).

Þjóðkirkjan er enn þann dag í dag ríkisstofnun á fjárlögum, svokölluð A hluta stofnun og ekki betur séð en að hún hafi verið þannig frá siðaskiptum. Þá má benda á (aftur) að lengst af var ekki trúfrelsi og því áttu allir íslendingar sinn hlut í kirkjunni og hennar eignum.

Aftur skal ég játa að það er ekki auðvelt að finna upplýsingar og gögn.

En sönnunarbyrðin er hjá kirkjunni. Telji kirkjan sig hafa átt einhverjar eignir til að afhenda þarf hún að sýna skjalfest fram á að hún hafi verið sjálfstæður lögaðili og gefa yfirlit yfir nákvæmlega hvaða eignir þetta voru og hvernig hún eignaðist þær.

Það þarf líka að gera kröfu um að kirkjan hafi ekki eignast neitt með vafasömum viðskiptaháttum, svo sem að lofa einhverju en ekki var staðið við, það myndi jú væntanlega gera viðskiptin ólögmæt.

Eru staðreyndir öfgar?

Posted: ágúst 27, 2019 in Umræða

Ég átti ágætis spjall við vin minn nýlega þar sem við fórum um víðan völl. Einhverra hluta vegna staðnæmdumst við umræður núverandi forseta Bandaríkja Norður Ameríku.

Mér fannst hann fara full frjálslega með staðreyndir og fullyrðingar, þurfti meðal annars að leiðrétta þann misskilning að forsetinn hafi verið kosinn af meirihluta þeirra sem greiddu atkvæði. Vitneskjuna hafði hann greinilega nánast eingöngu úr íslensku dagblaði, sem má muna fífil sinn fegurri og virtist nánast ekkert vita annað en það sem þar hafði komið fram.. „ja, ég veit ekkert um það“ var gjarnan viðkvæðið þegar ég benti á mótrök og vel þekktar upplýsingar.

Og þegar ég benti á að forsetinn væri í viðskiptastríði, sem félaga mínum þótti jákvætt, án þess að forsetinn þekkti grunn hugtök eins og „viðskiptahalla“, þá væri kannski að búast við miklum árangri.

Þegar ég benti aftur á að forsetinn færi með rangt mál þetta sex til sjö sinnum á dag að jafnaði þá bar hann því við að þetta væri öfgaskoðanir sem hann hefði engan áhuga á.

Forsetinn hefur ítrekað farið rangt með tölur, oftar en ekki þegar hann hefur vísað í gögn, sagst hafa verið einhvers staðar sem hann var sannanlega ekki og farið rangt með staðreyndir. Þarna er eingöngu verið að tala um atriði sem hægt er að sanna afdráttarlaust og allar ýkjur og marklaus samanburður og ósannanlegar fullyrðingar látnar liggja á milli hluta.

Sem sagt, sannanlegar lygar, það er staðreynd að í mjög mörgum tilfellum lýgur forsetinn blákalt um mikilvæg atriði.

Hvernig í dauðanum geta það verið öfgar að hafa það sem sannanlega er rétt?

Að minnsta kosti, ef það eru „öfgar“ taka mark á staðreyndum, þá verð ég að teljast öfgamaður 🙂

Ég fæ reglulega og allt of oft áskoranir um að fara fram á að samþykkt svokallaðs þriðja orkupakka verði sett í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Nú er ég að öllu jöfnu yfirleitt frekar hlynntur þjóðaratkvæðagreiðslum, amk. um stærri og stefnumótandi mál þar sem mismunandi rök, vægi þeirra og áherslur ráða afstöðu.

Í þessu tilfelli snýst álitamálið um hvort það felist eitthvert framsal sjálfstæðis í samþykkt pakkans.

Ef svo er ekki þá er engin þörf á þjóðaratkvæðagreiðslu, þá er engin þörf á að hafna þessu frekar en reglugerðum um raftæki, stærð matardiska á veitingahúsum eða öðrum ómerkilegum reglugerðum sem fyrst og fremst snúa að því að tryggja rétt neytenda.

Ef eitthvert nýtt valdaframsal felst í samþykktinni, nú þá er heldur engin ástæða fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um þetta málefni, heldur um aðildina að EES – nokkuð sem er allt annað mál.

Þannig að þeir sem eru að tala fyrir því að málið fari í þjóðaratkvæðagreiðslu eru í rauninni að biðja um að kosið verið um hvort ástæða sé til að það fari í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Það væri ekki verið að greiða atkvæði um innihald pakkans og þau lög og reglugerðir sem honum fylgja, heldur væri verið að greiða atkvæði um túlkun á því hvað ákveðnir texta þýða.

Málatilbúnaður andstæðinga pakkans virðist að mestu ganga út á misskilning eða vísvitandi útúrsnúning á því hvað ákveðinn texti þýðir í raun. Það er því engin ástæða til að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um mál sem hægt er að afgreiða með því að fletta upp í orðabók og lesa!

Þar til viðbótar, þá væri nægilegt að staðfesta samþykkta stjórnarskrá og þá þyrfti ekki einu sinni að ræða málið frekar.

Ég var aðeins að hugsa… eftir að hafa ítrekað lesið algjörlega óboðlegt sorp í einum prentmiðlinum síðustu daga.

Ef ég skil rétt þá er gert ráð fyrir talsverðum ríkisstyrkjum til fjölmiðlum í nýju frumvarpi.

Það er svo sem gott og blessað. Eða ekki, reyndar er það meira en umdeilanlegt.

En ef hugmyndin er að dæla almannafé í fyrirtæki á þeim forsendum að þau þjóni almannahagsmunum.. má þá ekki gera kröfur um að þeir vinni faglega.

Veitingastaðir sem bjóða upp á sorp mega eiga von á að þeim sé lokað. Nú ætla ég ekki að leggja til að fjölmiðlar megi ekki vinna eins og þeim sýnist (jú, gott og vel, auðvitað innan skynsamlegra marka) – en ef þeir ætlast til að fá almannafé til rekstursins, þá er ekkert óeðlilegt við að gera kröfu um fagleg vinnubrögð.

Þetta þarf ekki að vera flókið, ein fölsk frétt, tilhæfulaus áburður.. hvort sem er í fréttum, aðsendum greinum eða ritstjórnargreinum kostar 1% af stuðningi.

[úff, hann er búinn að tala stanslaust í þrjú korter, getum við ekki skipt aðeins um umræðuefni, mér fannst miklu skemmtilegra að …]

[usss… nei, nei, finnum eitthvað nýtt, hann hlýtur að þurfa að anda bráðum]

Já, einmitt, eins og ég segi, þú ert góður maður! Skál! En að öðru, við þurfum að finna okkur eitthvert gott mál til að keyra upp fylgi flokksins. Það er ekkert eins öruggt og að spila á smá þjóðernishyggju og sannfæra fólk um að einhverjir útlendingar séu að koma og stela frá þeim. Sjáiði Trump. Sjáiði Brexit. Þetta er skothelt.

Já, en við höfum nú kannski ekkert þannig til að vinna með.

Höfðu þeir eitthvað? Nei! Við bíðum ekki eftir að tækifærin komi upp í hendurnar á okkur, við búum þau til!

Gott og vel, ég er ekkert nema eyrun, ég heyrði meira að segja hjól bremsa úti á götu!

Mér dettur i hug að grípa reglugerðir frá Evrópusambandinu, þriðja orkupakka, gera hann að okkar baráttumáli!

Já, en þetta er bara þriðji liðurinn í nokkuð venjulegri rútínu sem skiptir engu máli.

Við stillum þessu upp sem stóru baráttumáli, blöndum sæstreng inn í málið…

Já, frábært, eitt af því sem ég gerði var að opna fyrir lagningu sæstreng, hitti David fyrir nokkrum árum og það var svo fyndið að..

Nei, nei, við verðum á móti lagningu sæstrengs!

Ha? Er eitthvert vit í því? Hvort sem er, það kemur þessum pakka ekkert við.

Það er ekkert svo flókið að tengja þetta saman, skal senda þér tölvupóst á morgun hvernig við hjólum í þetta!

Já, en, æ, ég veit, ekki við höfðum fullt af tækifærum til að gera athugasemdir við þennan orkupakka, þetta er einfalt tæknilegt atriði, ég sá að minnsta kosti ekkert athugavert við hann… verður ekki fólk tortryggið ef ég ætla allt í einu að vera á móti einhverju sem ég gerði engar athugasemdir við á sínum tíma.. og vera á móti sæstreng sem ég opnaði fyrir???

Eins og kjósendur komi til með að muna það! Ef einhver rifjar upp þá eru það bara persónulegar árásir, það virkar alltaf.

 

Ef ég skil rétt þá er það niðurstaða Persónuverndar að Bára hafi gerst brotleg við lög um persónuvernd.

Ekki með því að taka upp dólgslætin á almannafæri. Og ekki með því að dreifa til fjölmiðla. Hvort tveggja hafi verið í góðu lagi, svo langt sem ég skil.

Hún hafi bara ekki mátt taka upp svona lengi.

Þá vakna nú nokkrar spurningar.

Ef ég verð vitni að svona tali, hversu lengi má ég taka upp? Helst nákvæman mínútufjöldla. Þarf ég að hætta í miðri setningu?

Ef mér heyrist samtalið vera að gerast æ meira „krassandi“, má ég þá halda áfram að taka upp ef ég eyði því sem komið er?

Má ég kannski taka allt upp en eingöngu dreifa takmörkuðum hluta?

Eða hef ég bara ákveðinn tíma til að taka upp og þyrfti því að sætta mig við að missa, til að mynda, af játningum um lögbrot?

Mætti ég klára að taka upp eftir tiltekinn tíma og benda öðrum gesti á að taka við?

PS. álit mitt á „Klausturbárðunum“ hefur ekkert breyst og hefði ekkert breyst þó persónuvernd hefði komist að því að Bára hefði brotið persónuverndarlög mun alvarlegar en fram kemur í úrskurðinum.

Allt er fertugum fært og sextugum sennilega líka… eins og segir einhvers staðar… amk. hér.

Ég er sem sagt að horfa á að verða sextugur bráðum, nánar tiltekið föstudaginn 8. febrúar.

Eftir talsverðar vangaveltur um hvort og þá hvað ég ætti að gera í tilefni dagsins, halda stóra afmælisveislu, halda veislu eingöngu fyrir fjölskylduna, eða fjölskyldu og nánustu vina, vera að heima, fara í siglingu, bíða fram á sumar og halda garðveislu, fara í helgarferð – taka hugmynd Jóns Stefánssonar og bjóða í veislu en vera sjálfur að heiman?

En mig langar einfaldlega ekkert sérstaklega til að halda hefðbundna afmælisveislu. En eitt það skemmtilegasta sem ég geri er að halda hljómleika. Og er það þá ekki svarið? [Jú].

Þannig að eftir smá yfirlegu er ráðið að halda hljómleika á afmælisdaginn, ekki beint hátíðarhljómleikar og alls ekki afmælisveisla, það kostar inn (reyndar lítið og frítt til 22:30), engar veitingar, engar ræður, engar gjafir og ef einhver reynir afmælissöng þá…

Við verðum á Hard Rock, föstudaginn 8. febrúar, byrjum 22:30, Fræbbblarnir spila að sjálfsögðu og svo ákvað ég að fá gesti úr óvæntum áttum, sonurinn Guðjón Heiðar (Projekt), Björn Thoroddsen, Halli Reynis og Unnur Malín koma öll og taka nokkur lög – vonandi amk. eitt Fræbbblag hvert.

Og svo því sé haldið til haga, ég ætlast verð ekkert móðgaður eða sár ef einhver hefur ekki tök á eða áhuga á að mæta, þetta er bara hugsað fyrir þá sem hafa gaman af… við fáum næg önnur tækifæri til að hittast og skála fyrir tímamótunum.

Og svo því sé líka haldið til haga, þá eru allir velkomnir.

Þá virðast veggjöldin vera á leiðinni.

Fyrir það fyrsta þá er þetta grundvallarmisskilningur, misskilningur sem byggir á því að gott samgöngukerfi sé eingöngu fyrir þá sem keyra um á bíl.

Auðvitað kemur gott samgöngukerfi öllum til góða.

Og það þarf ekki að benda á kostnaðinn sem lélegt kerfi hefur í för með sér fyrir okkur öll.

Ekki bætir úr skák að fyrirhuguð gjöld leggjast ekki í nokkru samræma á þá sem nota vegakerfið, ef við gefum okkur að þeir sem nota vegakerfið mest eigi að greiða fyrir uppbyggingu þess – sem eins og áður segir, gengur ekki upp.

Þá er eiginlega fráleitt að fara í skattheimtu sem kostar talsvert í framkvæmd og étur þannig hluta af gjöldunum, þetta er einfaldlega glórulaus sóun á peningum.

Að lokum treysti ég ekki þessum skattpíningarkóngum fyrir horn, reynslan hefur margsinnis sýnt að sérstök gjöld, ætluð til afmarkaðra verkefna, renna fljótlega í hvaða önnur verkefni sem sem þykir vinsælt að hafa í forgangi hverju sinni.

Bank, bank

Posted: janúar 20, 2019 in Umræða

Það er auðvitað ekki annað hægt en að hafa skoðanir á bönkunum þessa dagana.

Ég sé engin sérstök rök fyrir því að ríkið sé að eiga og reka banka, frekar en að ég sé engin sérstök rök fyrir því að ríkið eigi yfirhöfuð að vera að standa í atvinnustarfsemi á samkeppnismarkaði.

Hvað þá að ríkið standi í rekstri tveggja banka á sama markaði, það er í rauninni alveg galið.

Jú, bankastarfsemi er talsvert frábrugðin annarri starfsemi, en ég sé ekkert sem kallar á ríkisrekstur.

Bankar í einkarekstri fóru vissulega illa með okkur í hruninu, en það segir (mér amk.) frekar að það sé nauðsynlegt að hafa strangar reglur og gott eftirlit með starfsemi banka.

Salan á bönkunum til einkaðila var vissulega misheppnuð, hvort sem kenna má um aulagangi / getuleysi eða hvort vísvitandi var verið að koma þeim til valinna einstaklinga. Það segir ekki að það sé ekki hægt að standa vel að því að selja bankana.

Bankarnir skila talsvert miklum arði í ríkissjóð, það er ekki endilega til marks um að ekki megi selja bankana, það getur alveg eins verið til marks um að það eigi að setja háan verðmiða á þá.

Svo eru hugmyndir um að nota tækifærið og stofna „samfélagsbanka“.

Fyrir það fyrsta, er „samfélagsbanki“ ekki að mestu leyti sama hugmynd og „sparisjóður“, svona eins og lagt var upp með á sínum tíma? (verð samt að hafa þann fyrirvara að mögulega er ég ekki nægilega vel að mér í sögunni) Erum við ekki með sparisjóði? Eru þeir að standa sig betur?

Ef samfélagsbanki er svona góð hugmynd, hvers vegna eru þeir sem tala stöðugt fyrir henni ekki einfaldlega löngu búnir að koma henni í framkvæmd? Það er frekar marklítið að tala fyrir hugmynd en þora ekki að framkvæma.

Með þeim fyrirvara að umræðan um samfélagsbanka er svolítið út og suður þá, heyrist mér að helstu vonir bundnar við lægri vexti. Fyrir það fyrsta, jú, en þá lækkar væntanlega hagnaður og arður sem fer í ríkissjóð. Það er ekki bæði hægt að nota þau rök að ríkið eigi að halda bönkunum vegna þess að þeir skili svo miklu í ríkissjóð og að það eigi að breyta þeim í samfélagsbanka sem skili litlum arði.

Hér rifjast upp þegar fyrrverandi þingmaður hélt báðum rökunum fram á sínum tíma, nánast í sömu setningu og þegar bent var á mótsögnina var svarið eftir smá umhugsun svona einhver útgáfa af „það sprettur og sprettur“.

Og ef hugmyndin með samfélagsbanka er að lækka vexti – sem væri klárlega mun betri kjarabót en öll þvælan um verðtrygginguna – þarf einhvern samfélagsbanka til? Er ekki einfaldast fyrir núverandi banka í eigu ríkisins að lækka vexti? Jú, skilar minni hagnaði í ríkissjóð, en það er ekki bæði hægt að halda og sleppa þó margir tali þannig.